tag:blogger.com,1999:blog-10908953520810452512012-01-05T03:37:06.591+08:00ကေမာက္ကမဘဝမွာ ေကာက္ရမိခဲ့တဲ့ အေတြးအစအနအခ်ဳိ႕ႏွင့္အတူ ... ရင္မွနားလည္ခဲ့ေသာ အသိတရားမ်ားအား ကေလာင္သြားမ်ားျဖင့္ စိတ္တုိင္းက် စီျခယ္ထုံမႊမ္းလုိက္သည့္အခါ ...စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.comBlogger721100tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-43224805094585749922011-01-27T19:01:00.004+08:002011-01-27T19:41:45.638+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="color:#3333ff;"><br />လတ္တေလာမေလးရွားမွာ အရမ္းကုိ အဖမ္းအဆီးၾကမ္းေနပါတယ္။ ၾကမ္းတာမွ ရုိးရိုးၾကမ္းတာမဟုတ္ဘူး။ ေရေရလည္လည္ကုိ ပြဲၾကမ္းေနတာပါ။ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးကလည္း နီးေနတာတေၾကာင္း၊ ႏွစ္သစ္ကူးခါစမုိ႔ တေၾကာင္း၊ ေနာက္ၿပီးသူတုိ႔အစုိးရ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းေတြ အေျပာင္းအလဲ လုပ္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာလည္း ဒါမ်ဳိးေတြ ရိွတတ္ပါတယ္။ အဖမ္းအဆီးၾကမ္းပုံမ်ားကေတာ့ မေျပာနဲ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဟုိတစ္ေန႔က ေကအယ္လ္ကုိအသြား ဘတ္(စ္)ကားေပၚမွာအစစ္ခံလုိက္ရေသးတယ္။ သူတုိ႔ကပုံမွန္ေနရာ၊ ပုံမွန္အခ်ိန္မွာ ပုံမွန္စစ္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ လူေတြမထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္အခါမ်ဳိးမွာ ေရွာင္တခင္ ဝင္ေရာက္စစ္တာမ်ဳိးေတြ လုပ္တတ္ပါတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္းမွာဆုိရင္ ဟုိင္းေဝးကားလမ္းေတြေပၚမွာ အသြားလမ္းေကာ၊ အျပန္လမ္းေကာ ယာဥ္ေၾကာႏွစ္ေၾကာလုံးကုိ ဘေလာက္အႀကီးစားႀကီးေတြနဲ႔ ပိတ္ၿပီး စစ္တာေဆးတာမ်ဳိးေတြ ရိွလာပါတယ္။<br /><br />ကုိတာရာရာပါတ္ဝန္းက်င္က ေရႊျမန္မာဆုိင္မ်ား အနီးအနားတဝုိက္မွာ ဆုိရင္လည္း Rela လုိ႔ေခၚတဲ့ ျပည့္သူ႔စစ္ေတြနဲ႔ မေလးရဲေတြ ပူးေပါင္းၿပီး ေတြ႔တဲ့လူတုိင္းကုိ ပါတ္(စ္)ပုိ႔(စ္) စာအုပ္ (ဒါမွမဟုတ္) ဂ်လန္းကဒ္ျဖစ္ျဖစ္ ထုတ္ျပခုိင္းၿပီး ေနထုိင္ခြင့္ပါမစ္ကုိ မွန္မမွန္စစ္ေဆးေလ့ရိွပါတယ္။ အပါတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႔တုိင္းလုိလုိ ေအာ္ပရာစီဝင္ေလ့ရိွပါတယ္။ ခုေနာက္ပုိင္းဆုိရင္ လူေတြမထင္မွတ္တဲ့ ၾကားရက္ေတြပါ ဝင္ဆြဲလာပါၿပီ။ သူတုိ႔ကေတာ့ မသကၤာတဲ့ ေနရာမွန္သမွ်လုိက္စစ္၊ လုိက္ဆြဲေနအုန္းမွာပဲ။ ေအာ္ပရာစီဆုိတာနဲ႔ ေရႊေတြဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ကုိေၾကာက္ၾကပါတယ္။ ေအာ္ပရာစီဝင္တဲ့ေနရာမွန္သမွ် ပါမစ္ရိွရိွ၊ မရိွရိွ ေတြ႕သမွ် ႏုိင္ငံျခားသား ကေလးလူႀကီးပါမက်န္ေအာင္ အကုန္ကားေပၚကုိ အရင္ တက္ခုိင္းတယ္။ ရဲစခန္းေရာက္မွ မွန္တာ၊ မမွန္တာကုိ အေသးစိတ္စစ္ေဆးတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိမွန္ရက္ႀကီးနဲ႔ သူေဌးကလာမေရြးလုိ႔ ေထာင္နန္းစံသြားရတာမ်ဳိးေတြေတာင္ရိွပါတယ္။ ဒါေတြတင္လားဆုိေတာ့ ဒါနဲ႔တင္ဘယ္ကဦးမလဲ။ ဒီ့ထက္ဒီ့ထက္မကကုိ မသိေသးတာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေနပါေသးတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘဝထဲက အျဖစ္အပ်က္တခ်ဳိ႕ကုိေရးခ်မယ္ဆုိရင္ေတာင္ ဒီစာတစ္ပုဒ္ေတာ့ ျဖစ္ေျမာက္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလက် ကုိယ့္ေပါင္ကုိယ္လွန္ေထာင္းမိေနသလုိပဲ။ ကုိယ္ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ဘဝမွာ တခ်ဳိ႕ကိစၥအနဲငယ္ကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေကာင္းထက္ အဆုိးဘက္က မ်ားလြန္းလုိ႔ ထပ္ၿပီးေတာ့ေတာင္ မေရးခ်င္ေတာ့။ အခုေရးခ်င္တာက အမ်ားကိစၥေတြကုိပါ။ မေလးရွားမွာ ျမန္မာေတြနဲ႔ ပါတ္သတ္တဲ့ စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းေတြအေၾကာင္း အရင္စေျပာရမွာပါပဲ။ တခ်ဳိ႕ဘေလာဂ့္ေတြနဲ႔ ဂ်ာနယ္၊ သတင္းမီဒီယာေတြမွာ ခဏခဏၾကားသိေနရတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ဘဝျပႆနာေပါင္းစုံ အေၾကာင္းအရာအခ်ဳိ႕ထဲက အနဲငယ္ေလာက္ကုိ ဒီစာထဲမွာ ထည့္ၿပီးေရးခ်င္လာတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ သူတပါးရဲ႕အဖိအႏိွပ္ခံဘဝ ျဖစ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက စရမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လည္း က်ဥ္လည္ခဲ့ရတဲ့ဘဝ၊ ႀကဳံဖူး၊ သိဖူး၊ ၾကားဖူး၊ ျမင္ဖူးခဲ့သမွ်ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဒီဘေလာဂ့္ေပၚမွာ စာေတြေရးျဖစ္လာဖုိ႔ အထိေအာင္ တြန္းအားေတြေပးခဲ့တာလုိ႔ေတာင္ထင္ပါတယ္။<br /><br />လတ္တေလာ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္မိသမွ် သတင္းအခ်ဳိ႕ထဲက ဟုိတေလာက ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ား အေစာ္ကားခံရတဲ့ကိစၥ၊ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးႏွစ္ဦး ေသဆုံးသြားတဲ့သတင္း၊ မေလးရွားမွာ ျမန္မာတခ်ဳိ႕ လူဆုိးဂုိဏ္းႀကီးမ်ားနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ဒုစရုိက္လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေနၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံျခားသြားတဲ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ တခ်ဳိ႕ ေအးဂ်င္စီနဲ႔ ၾကားပြဲစားမ်ားက အမ်ဳိးမ်ဳိးဒုကၡအဖုံဖုံေပးေနၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ အဆုိးဆုံးကေတာ့ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ရုိက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ၾကတဲ့သတင္းေတြပါ။ စကားႀကီးစကားက်ယ္လုိ႔ထင္ေၾကးေပးတဲ့ စာေတြကုိ သိပ္ၿပီးမေရးခ်င္ေတာ့ေပမယ့္ မျဖစ္မေနမုိလုိ႔ ထပ္ေရးလုိက္ရပါတယ္။ ကုိယ့္အမ်ဳိးကုိ ကုိယ္မွျပန္မခ်စ္ရင္ ဘယ္သူကလာခ်စ္ဦးမွာလဲ။ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ေနၾကတဲ့ အရႈပ္ေတာ္ပုံႀကီးဟာ သံသရာလည္ေနသေရြ႕ေတာ့ ကမာၻမွာ ျမန္မာေဟ့လုိ႔ မေၾကြးေၾကာ္ပါနဲ႔ေတာ့။ ျမန္မာဆုိတာနဲ႔ အသာအယာ ေခၚခုိင္းလိမ့္မယ္လုိ႔သာမွတ္ပါေတာ့။ ငါးခုံးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလုံးပုပ္ရသလုိမ်ဳိး အက်င့္စာရိတၱပ်က္ျပားၾကတဲ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးစု အနည္းငယ္ေၾကာင့္ က်န္တဲ့လူလိမၼာ ေရြျမန္မာတုိ႔ခမ်ာမွာ သူတုိ႔ရဲ႕ဂယက္ေတြ ရုိက္ပုတ္တဲ့ဒဏ္ကုိ ခံစားေနၾကရပါတယ္။ အဆုိးအေကာင္း ေရာျပြမ္းေနတဲ့ ေလာကဓမၼတာအရ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြ ထပ္ရိွေနဦးမွာ မွန္တယ္ဆုိေပမယ့္ အမ်ဳိးဂုဏ္၊ ႏုိင္ငံ့ဂုဏ္၊ ယဥ္ေက်းမႈ အစဥ္အလာေတြကုိေတာ့ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကုိယ္စီ ထိန္းသိမ္းသြားသင့္တယ္လုိ႔ ျမင္ပါတယ္။ အုိင္တီေခတ္ႀကီးထဲမွာ အရူးထၿပီး ဒီစကားေတြေျပာေနရျခင္းမဟုတ္ပါ။ ျဖစ္လာႏုိင္တဲ့ အက်ဳိးဆက္ေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ေတြ႔ႀကဳံ၊ ခံစား၊ ၾကားသိရဖူးၿပီျဖစ္လုိ႔ ထုိအေတြ႔အႀကဳံ၊ အက်ဳိးဆက္မ်ားထဲမွ ရလာခဲ့တဲ့ အေတြးအျမင္တစ္ခုကုိ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီးျဖစ္လုိ႔ ခုလုိမ်ဳိးေရးခ်လုိက္တာပါ။<br /><br />ေနာက္ထပ္ေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုက ျမန္မာျပည္မွာ စစ္မႈမထမ္းမေနရတဲ့ဆုိတဲ့သတင္းနဲ႔ ပါတ္သတ္လုိ႔ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားအၾကားထဲမွာ ဂယက္ရုိက္ေနၾကတဲ့ကိစၥပါ။ အလုပ္ကုိ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရင္း သူတစ္ပါးတုိင္းျပည္မွာ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ ေငြရွာေနရတဲ့ အခ်န္မ်ဳိးမွာ ကုိယ့္ႏုိင္ငံထဲက ထြက္လာတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕ဆုိ အိမ္မျပန္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကတဲ့သူနဲ႔ ေလာေလာဆယ္ျပန္မယ့္ အစီအစဥ္ကုိေတာင္ ဖ်က္သိမ္းလုိက္ၾကတဲ့သူနဲ႔ လူတုိင္းနီးပါးလုိလုိ ဒီစံနစ္ကုိ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ေနၾကပါတယ္။ အဆုိးဆုံးကေတာ့ မေလးရွားက ျမန္မာေတြ ေဘးၾကပ္နံၾကပ္ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဒီမွာလည္း ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အၿမီးက်က္အၿမီးစား၊ ေခါင္းက်က္ေခါင္းစားလုပ္ခ်င္ၾကတဲ့ သူေတြရိွသလုိ မေလးရွားရဲကပါ တစ္ခါထပ္ၿပီးေတာ့ ဒုကၡေပးတယ္။ ဒါနဲ႔တင္လားဆုိေတာ့ ႏုိးပါ။ ဒီႏုိင္ငံသား လူမုိက္မ်ားကလည္း ေတာလုိက္မုဆုိးမ်ားလုိ သားေကာင္ရဲ႕ အလစ္အငုိက္ကုိ အၿမဲတမ္း ေခ်ာင္းေနေလ့ ရွိပါတယ္။ ႀကဳံရင္ႀကဳံသလုိ လုယက္ဆြဲစားတတ္ရုံတင္မက အခန္႔မသင့္ရင္ လူကုိပါ ဒုကၡအေပးခံ ရပါေသးတယ္။ တခ်ဳိ႕ ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ား ဘဝေတြေလလြင့္ပ်က္စီးေနၾကပါတယ္။ သူတပါး အေစာ္ကား ခံရရင္ေတာင္မွ တုိင္စရာေနရာမရိွ။ အားကုိးအားထားစရာမရိွၾကပါ။ ဒီလုိနဲ႔ တခ်ဳိ႕ဘဝေတြ ေရတိမ္နစ္လုိနစ္၊ တခ်ဳိ႕ဘဝေတြဆုံရႈံး၊ တခ်ဳိ႕ဘဝေတြက လမ္းေပၚမွာ ေတေပေလလြင့္လုိ႔ တခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားရဲ႕ဘဝေတြသာ ယုိင္တုိင္တုိင္နဲ႔ မုန္တုိင္းအၾကားမွာ ရပ္တည္ဖုိ႔ အိမ္ကေလးတစ္လုံး ေဆာက္ေနခြင့္ရပါတယ္။<br /><br />တစ္ကယ္ေတာ့ ႏုိင္ငံျခားထြက္ ေငြရွာရတဲ့အလုပ္ဟာ အေျပာလြယ္သေလာက္ စိတ္ကူးနဲ႔ လက္ေတြ႔ဟာ အေတာ္ကြာျခားပါတယ္။ စကတည္းက အစစအရာရာ ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္ၿပီးမွ ထြက္လာသူေတြေတာင္မွ ဒီေရာက္ၿပီး ဒုကၡေတြႀကဳံၾကရေသးတာပဲ။ ဘာမွႀကဳိတင္ျပင္ဆင္လာခဲ့မႈ တစ္ခုမွ မရိွဘဲ လူခ်ည္း ဗလာသက္သက္ ေရာက္လာခဲ့သူေတြဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ဆုိးတဲ့ ဒုကၡေတြကုိ ဘယ္ႏွစ္ဆေလာက္ ပုိခံစားရမလဲဆုိတာ ေတြးၿပီး မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ကုိပါ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ <strong><em>ေသေျမႀကီး ရွင္ေရႊထီး </em></strong>ေဟ့ဆုိၿပီး <strong><em>ငုတ္မိသဲတုိင္ တက္ႏုိင္ဖ်ားေရာက္</em></strong> ဆုိသလုိမ်ဳိး အားႀကိဳးမာန္တက္ ဇြဲနဘဲႀကီးႀကီးနဲ႔ ႀကိတ္မွိတ္ၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံျခားခရီးလမ္းကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရင္း တျဖည္းျဖည္း အျမင့္ကုိေရာက္လာၾကပါတယ္။ အဲဒီ့လုိ စိတ္ဓါတ္မ်ဳိးနဲ႔ တကယ္သတၱိေကာင္းသူေတြ ႏုိင္ငံျခားမွာ တုိးတက္ႀကီးပြားၾကတာ မ်ားပါတယ္။ အဲဒီလုိလူမ်ဳိးေတြကုိ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ ရေလာက္ေအာင္သာ ေတြ႔ဖူးႀကဳံဖူးခဲ့ေပမယ့္ ႏုိင္ငံျခားမွာေတာ့ ႀကီးပြားခ်မ္းသာခ်င္တဲ့ ျမန္မာလူမ်ဳိး အမ်ားႀကီးကုိ ႀကဳံဆုံးဖူးပါတယ္။ စာနဲ႔ေရးျပလုိ႔ မကုန္ႏုိင္သလုိ လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔လည္း မရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဇြဲနဲ႔ႀကိဳးစားၾကရင္း လမ္းခုလတ္မွာ ေလာကဓံဆုိတဲ့ တရားနဲ႔ ထိပ္တုိက္ ရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႔ရေလ့ ရိွတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမ်ဳိးမွာ တခ်ဳိ႕က ေအာက္ကုိ ျပဳတ္က်သြားသလုိ၊ ဘဝျမင့္သထက္ ျမင့္တက္သြားၾကရသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ လမ္းခုလတ္မွာတင္ အေပၚမေရာက္၊ ေအာက္မေရာက္နဲ႔ လမ္းစေပ်ာက္ေနၾကတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရိွပါေသးတယ္။<br /><br />ဘယ္အရာမဆုိ အဆုိးအေကာင္းေတြ ေရာျပြမ္းေနတဲ့ ေလာကသဘာဝတရားႀကီးထဲမွာ သူတုိ႔လည္း အဆုိးအေကာင္းေတြနဲ႔ ေရာလ်က္တည္ရိွ ေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားဆုိတဲ့ သံသရာဝဲဂယက္ထဲမွာ ကုိယ့္အတြက္ စားေပါက္မ်ား ေခ်ာင္လည္လာေလမလားဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကုိ ကုိယ္စီပုိက္လုိ႔ အဲဒီဝဲဂယက္ထဲမွာ တဝဲလည္လည္ က်င္လည္ေနခဲ့ၾကရတာေပါ့။<br /><br />ဒီႏုိင္ငံမွာေတာ့ ေအဂ်င္စီနဲ႔ အလုပ္သမားအၾကား၊ အလုပ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္သမားအၾကားမွာ မေတာ္မတရားမႈေတြ အမ်ားႀကီးရိွေနတုန္းပါပဲ။ ရတဲ့လစာေငြႏႈန္းထား ျမန္မာေငြ ႏွစ္သိန္းဝန္းက်င္ေလာက္အတြက္နဲ႔ ကုိယ့္ဘက္ကျပန္ၿပီး ေပးဆပ္လုိက္ရတဲ့ အရာေတြဟာ ခႏၶာကုိယ္ အစိတ္အပုိင္းေတြပါ။ တခ်ဳိ႕က အလုပ္ထဲမွာ မေတာ္တဆထိခုိက္မိၿပီး လက္ကေလးေတြ၊ ေျခေခ်ာင္းကေလးေတြ ျပတ္သြားတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ခႏၶာကုိယ္ အစိတ္အပုိင္းတစ္ခုခု ဆုံးရႈံးရုံတင္မကဘဲ မိမိအသက္ပါ ေပးဆပ္လုိက္ရတာမ်ဳိးေတြေတာင္ ရိွပါတယ္။ မိန္းကေလးမ်ားဆုိရင္ ကုိယ္မႏွစ္သက္တဲ့ တပါးသူရဲ႕ မတရားအေစာ္ကားျခင္းခံရလုိ႔ အရွက္နဲ႔ အသက္ကုိ လဲသြားသူေတြေတာင္ ရိွပါတယ္။<br /><br />လူေတြကထင္ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ရင္ ငါတုိ႔ဘဝေတြဟာ ေကာင္းစားလာၾကမွာပဲလုိ႔။ တစ္ကယ္ေတာ့ ႏုိင္ငံျခားမွာ ေငြရွရတဲ့အလုပ္ဟာ အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္ဆုိသလုိ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘဝမွာ ႀကဳံေတြ႔ရတဲ့ အခက္အခဲေတြက ေတာ္ရုံတန္ရုံလူကုိ မူလရည္မွန္းခ်က္ေတြ ပ်က္စီးသြားေစတတ္ပါတယ္။ ေငြရွာထြက္လာတာ အိမ္အျပန္မွာ ေငြမပါဘဲ လက္ခ်ည္းဗလာနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတဲ့သူေတြရိွသလုိ၊ က်န္းမာေရး ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ တစ္ခုခုေၾကာင့္ ေရာဂါေတြကုိသယ္လာၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ေဆးကုသၾကရတဲ့သူေတြလည္း မနဲမေနာပါ။ ႏုိင္ငံျခားမွာ ေဆးကုသစရိတ္စကဟာ သူ႔ႏုိင္ငံသားထက္ ႏွစ္ဆႏႈန္းထားျမွင့္တင္ထားလုိ႔ အင္မတန္ကုိေစ်းႀကီးပါတယ္။ အားကုိးရိွတဲ့ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ဟုိကေနကုိယ္ရွာထားသမွ် အိမ္ကုိပုိ႔ထားတာေလးေတြ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေဆးဖုိးဝါးခနဲ႔ အကုန္ျပန္ေျပာင္ေတာ့ပါပဲ။ တခ်ဳိ႕မိဘေတြရဲ႕ သားသမီးေတြဆုိရင္ ေမွ်ာ္သေမွ်ာ္ ေပၚမလာတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးနဲ႔ ႀကဳံၾကရရွာပါတယ္။ ေသရင္ေတာင္ ႏုိင္ငံျခားမွာ ေခြးေသဝက္ေသ ေသၾကရလုိ႔ အိမ္ကမိဘေတြေတာင္ သိမသြားၾကရရွာပါဘူး။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ႏုိင္ငံျခားမွာတင္ လုံးဝ ဘာသတင္းအစအနမွ မၾကားရေတာ့ဘဲ အိမ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားလုိက္တာ ေနာက္ဆုံး အစအန လုံးဝ ေပ်ာက္သြားၾကသူေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။ တခ်ဳိ႕က အိမ္ကုိမျပန္ျဖစ္ေတာ့ဘဲ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ အိမ္ေထာင္ရက္သား က်လုိ႔ ဘဝေတြေတာင္ အေရာင္ေျပာင္းေနၾကပါေသးတယ္။<br /><br />အဆုိးဆုံး အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ ကုိယ့္တုိင္းျပည္က လူ႔သားအရင္းအျမစ္ေတြ သူတစ္ပါး တုိင္းျပည္ ႏုိင္ငံေတြမွာ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ အလဟႆ ဆုံးရႈံးနစ္နာေနရျခင္းေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္း အခ်င္းအရာေတြအားလုံးကုိ ၿခဳံငုံၿပီး ျပန္သုံးသပ္ၾကည့္လုိက္မယ္ဆုိရင္ <strong><em>ဘာေၾကာင့္လဲ</em></strong> ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုပဲ အေတြးထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က်ဥ္လည္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္က ရင္မွနားလည္ခဲ့မိတဲ့ အသိတရားတခ်ဳိ႕နဲ႔ တစ္ခါတစ္ရံ ခံစားမိၿပီး ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္လဲလုိ႔ ေတြးေတာဆင္ျခင္ မိလုိက္တုိင္း အဲဒီ့အေတြးစေတြထဲက ေပၚေပါက္လာတဲ့ စကားလုံးတခ်ဳိ႕ကုိ စာအုပ္ေပၚမွာ ဟုိတုန္းက ႀကဳံသလုိ ေကာက္ၿပီးေရးခ်မိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီ့စာေၾကာင္းအတုိေလးေတြ အခ်ဳိ႕ထဲက ႏုိင္ငံျခားနဲ႔ပါတ္သတ္တဲ့ တခ်ဳိ႕စာေတြကုိ အမ်ားလည္း စဥ္းစားၾကည့္ရ၊ ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္ မူရင္းအတုိင္းပဲ ေအာက္မွာထည့္ေရးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေရးထားတဲ့ စာသားတခ်ဳိ႕ကုိ လူတုိင္းႏွစ္သက္ခ်င္မွ ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္၊ လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲႏုိင္ပါတယ္။ လူတုိင္းကုိ ဆုိလုိထားျခင္းလည္း မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေတြးနဲ႔ အေရးသည္ မွန္သည္ျဖစ္ေစ၊ မွားသည္ျဖစ္ေစ အဲဒီ့စာေတြထဲကေန တစ္စုံ တစ္ေယာက္ေသာ သူေတြအတြက္ တစ္စုံတစ္ရာေသာ အက်ဳိးတရား တစ္ခုတစ္ေလေလာက္ ျဖစ္ထြန္းသြားခဲ့မယ္၊ သူတုိ႔မွာပိတ္ဆုိ႔ေနတဲ့ အသိဥာဏ္တခါးေတြ ဟင္းလင္းပြင့္သြားခဲ့မယ္ ဆုိရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဒီစာကုိ အခ်ိန္ကုန္၊ လူပင္ပမ္းခံ ေရးသားရက်ဳိးနပ္ၿပီလုိ႔ ယူဆရင္း ရင္ထဲမွာ ေလးေလးနက္နက္ ယုံၾကည္ထားလုိက္မိပါတယ္။<br /><br />၁။ ေငြေၾကးခ်မ္းသာခ်င္ရင္ တုိင္းတစ္ပါးထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရမယ္လုိ႔ ဘယ္ပညာရိွေတြက လမ္းခင္း ခ်ျပခဲ့လုိ႔လဲ။<br /><br />၂။ ေလာကမွာ ဘယ္အရာမဆုိ အေခ်ာင္ရတယ္ဆုိတာမရိွဘူး။ သူတစ္ပါးတုိင္းျပည္ကုိေရာက္တုိင္းလည္း ေငြေတြ လြယ္လြယ္ရလိမ့္မယ္မထင္နဲ႔။<br /><br />၃။ တစ္ကယ္ေတာ့ တုိင္းတစ္ပါးဆုိတာ အဆင္မေျပတဲ့ဘဝအၾကပ္အတည္းေတြကုိ ယာယီေျဖရွင္းဖုိ႔အတြက္ ထြက္ေပါက္တစ္ခုသာျဖစ္သင့္တယ္။<br /><br />၄။ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ကဆင္းရဲေတာ့ လူေတြနည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ တုိင္းတစ္ပါးထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကရင္း ေငြရွာၾကတယ္။ ကို္ယ့္တုိင္းျပည္မွာ ဆင္းရဲေပမယ့္ မခ်မ္းသာရင္ေတာင္မွ ေနဖုိ႔၊ စားဖုိ႔အတြက္ေလာက္ေတာ့ က်န္ရိွေနေသးတယ္ ဆုိတာ သူတုိ႔မသိၾကဘူး။ တုိင္းတစ္ပါးမွာထက္စာရင္ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ ကမွ ကုိယ့္ဘဝ အတြက္ အာမခံခ်က္ေတြ ပုိေကာင္းႏုိင္ဦးမယ္။<br /><br />၅။ ႏုိင္ငံျခားေရာက္တုိင္း ႀကီးပြားခ်မ္းသာမယ္လုိ႔ဆုိရင္ လူေတြအားလုံး ႏုိင္ငံျခားကုိခ်ည္း ထြက္ကုန္ၾကေတာ့မွာေပါ့။<br /><br />၆။ ကုိယ့္တုိင္းျပည္က ေမြးထုတ္လုိက္တဲ့ လူ႔သားအရင္းအျမစ္ေတြ၊ ေနာက္ၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕ အတတ္ပညာေတြနဲ႔ သူတစ္ပါးႏုိင္ငံအတြက္ အက်ဳိးျပဳဖုိ႔ တုိင္းတစ္ပါးႏုိင္ငံထဲမွာ လူေရာ၊ ပညာတန္ဖုိးေရာ စေတးပစ္လုိက္ၾကတယ္။ အဲဒါေကာင္းသလား ...။<br /><br />၇။ အဲဒီ့တုိင္းျပည္ထဲမွာ ေမြးၿပီး တျဖည္းျဖည္းပညာေရ ျပည့္ဝရင္းႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ခ်ိန္မွာ သူ႔တုိင္းျပည္၊ သူ႔လူမ်ဳိးအတြက္ တစ္ဘက္တစ္လမ္းကေန အက်ဳိးျပန္ျပဳတာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။<br /><br />၈။ ေငြဆုိတဲ့ အိမ္မက္တစ္ခုအတြက္နဲ႔ တုိင္းျပည္ကလူငယ္ေတြ အေဝးကုိလြင့္စင္ဖိတ္ႀကဲလုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကုိ ေက်ာက္ခ်ၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံျခားမွာ ယေန႔အထိ ေသာင္တင္ေနၾကဆဲပါ။ တခ်ဳိ႕က အခ်ိန္တန္လုိ႔ အိမ္ျပန္ဖုိ႔ အေျခအေနေပးေပမယ့္၊ တခ်ဳိ႕ အခ်ိန္တန္တာေတာင္ အိမ္မျပန္ႏုိင္ေအာင္ ဒုကၡ ပင္လယ္ေတြ ေဝေနၾကတုန္းပါ။<br /><br />၉။ မိေဝးဘေဝး သင္းကြဲငွက္ငယ္တစ္ေကာင္ဟာ သူတစ္ပါးအသုိက္အၿမဳံမွာ ၾကရွည္ရပ္တည္ႏုိင္ပါ့မလား။ မ်ဳိးမတူတဲ့ သူစိမ္းတရံေတြရဲ႕ အျငဴအစူဒဏ္ ေတြကုိ ၾကာရွည္ခံေနႏုိင္ဦးမွာလား။<br /><br />၁၀။ မိကြဲ၊ ဘကြဲ၊ မယားတကြဲ၊ သားတကြဲနဲ႔ ဘဝေတြ တစ္စစီျပန္႔က်ဲေနရတဲ့ဘဝမွာ ၾကာရွည္ခုိေအာင္းၿပီး မေနခ်င္ပါနဲ႔။ ကုိယ္ဖ်ားနာရင္ေတာင္ ဘယ္သူကမွ တယုတယလာျပဳစုမွာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />၁၁။ အခ်ိန္တန္လုိ႔ အိမ္ျပန္ၾကရတာ ေလာကဓမၼာတာပါ။ သင္လည္း အိမ္ျပန္ဖုိ႔အခ်ိန္တန္ေနၿပီလား...။<br /><br />ေမတၱာျဖင့္<br />စံလင္းထြန္း</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-4322480509458574992?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-50774770707509439762011-01-25T17:44:00.002+08:002011-01-25T17:47:38.203+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="TEXT-ALIGN: center"><br /><span style="color:#3333ff;"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">ငါ့သမုိင္းေၾကာင္း ...</span></strong><br /><br />ဘာကုိအရႈံးေပးရမွာလဲ<br />ငါ့ဘဝသမုိင္းမွတ္တုိင္မွာ အရႈံးဆုိတာမရိွေသး<br />ဘာကုိဒူးေထာက္ရမွာလဲ<br />ငါ့ဒူးေခါင္းေတြဟာ သံမဏိလုိမာေက်ာေနတုန္း<br />ဘာကုိသိမ္ငယ္ေနရမွာလဲ<br />ငါလည္းပုခုံးႏွစ္ဘက္ၾကားေခါင္းေပါက္တဲ့လူပဲ<br />ဘာကုိမ်ဳိသိမ့္ထားရမွာလဲ<br />ေဟာဒီ့ကလက္ေတြဟာ ခံစားရသမွ်ေရးခ်ပစ္လုိက္ဖုိ႔ပဲ<br />ဘာကုိေတြးေၾကာက္ေနရဦးမွာလဲ<br />ျဖစ္တည္ပ်က္ေနတဲ့ ေလာကနိယာမတရားႀကီးပဲမုိ႔လား<br />ဘာေၾကာင့္ဆင္းရဲေနရမွာလဲ<br />ငါဟာစိတ္ဓါတ္ေတြၾကြယ္ဝခ်မ္းသာေနတာမဟုတ္လား<br />ဘာေၾကာင့္အရာရာကုိ ခံစားေနရမွာလဲ<br />ဝင္ၿပီးရင္ထြက္တဲ့ေလလုိမ်ဳိး ခံစားလာရသမွ် ပင့္သက္နဲ႔တစ္ခါတည္း မႈတ္ထုတ္ပစ္လုိက္ရင္ရတာပဲ ...။<br /><br />ဒါေပမယ့္<br />ငါမဟုတ္တဲ့ငါဟာ<br />ငါလုိ႔သုံးစြဲရတာ အတၱႀကီးလုိ႔ေတာ့မဟုတ္<br />ငါ့စိတ္ဓါတ္ကုိ ျမွင့္တင္ထားလုိက္တာ<br />ငါ့ကုိလူတုိင္းကနားလည္ခ်င္မွနားလည္မယ္<br />သူတုိ႔နားလည္ဖုိ႔မလုိဘူး<br />ငါ့ကုိယ္ငါနားလည္ဖုိ႔လုိတယ္<br />ငါ့သမုိင္းကုိငါဘာသာ ေကာင္းေအာင္စုိက္ထူႏုိင္ဖုိ႔လုိတယ္<br />အဓိကဟာ စိတ္ဓာတ္ပဲ<br />ေရွ႕ကုိဦးတည္ပ်ံသန္းေနတဲ့ငွက္ဟာ ေျမေအာက္ကုိျပဳတ္က်မွာ မေၾကာက္တတ္သလုိ<br />ရည္မွန္းခ်က္ေတြျပင္းထန္ေနတုန္း ငါ့စိတ္ဓါတ္ေတြဟာလည္း<br />ေဟာဒီ့က ေလာကဓံမုန္တုိင္းေတြအၾကားထဲမွာ<br />ဘယ္ေတာ့မွလဲၿပဳိသြားမွာမဟုတ္ဘူး။<br /><br />ငါ့မွာလူေတြကုိးကြယ္တဲ့ေငြမရိွဘူး<br />ငါ့မွာလူေတြအားထားတဲ့ဂုဏ္ျဒပ္အၿခံအရံေတြမရိွဘူး။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ...<br />အဲဒီ့အရာေတြထက္ တန္ဖုိးရိွတဲ့အရာေတြ ငါ့ဆီမွာရိွတယ္။<br />သူတုိ႔က ငါ့ဘဝကုိ တြန္းတင္ေနတုန္းပဲ<br />ဒါေၾကာင့္ငါမရႈံးေသးဘူးလုိ႔ေျပာရဲတာေပါ့။<br /><br />စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><br />မွတ္ခ်က္။ လတ္တေလာ ဘဝအခက္အခဲၾကားမွာ မုဒ္အျပည့္နဲ႔ ေရးျဖစ္လုိက္တာပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-5077477070750943976?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-76549140404657991522011-01-16T19:46:00.005+08:002011-01-17T16:31:37.108+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#3333ff;"><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />ဘေလာဂ့္မေရးတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ (၃)လတာကာလအေတာအတြင္းထဲမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ အေတာ္မ်ားခဲ့ပါသည္။ ဘဝသံသရာအခ်ဳိးအေကြ႕ ဝကၤမာၻဝဲဂယက္ထဲ တဝဲလည္လည္ေနခဲ့ရင္း ကုိယ္က်ဥ္လည္ရာဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာ ျဖတ္သန္းရင္း ေတြ႔ဆုံႀကဳံႀကဳိက္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကေတာ့ အခ်စ္၊ အလြမ္း၊ အမုန္း၊ အေဆြး၊ ဝမ္းနည္း၊ ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကုိ ေရာသမေမႊေပါင္းစည္းထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြအလား (သုိ႔တည္းမဟုတ္) စိတ္ဝင္စားဖြယ္ရာ စြန္႔စားခန္းေတြနဲ႔ ျပည့္နွက္ေနတဲ့ ဝထၳဳစာအုပ္ေကာင္းတစ္အုပ္လုိမ်ဳိး ဘဝစာမ်က္နွာေတြကုိ တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္ စိတ္ဝင္တစား ေရွ႕ဆက္လွန္ေလွာဖတ္ရႈသြားရသလုိမ်ဳိးပါပဲ။<br /><br />ဒီဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာကုိ နိဒါန္းပ်ဳိးရမည္ဆုိလွ်င္လည္း အေျပာင္းအလဲ ကစၿပီးေျပာရေတာ့မွာပါပဲ။ အေျပာင္းအလဲဆုိတာေတာ့ လူတုိင္းမွာ ရိွတတ္ၾကစၿမဲပါပဲ။ ေကာင္းေသာအေျပာင္းအလဲနဲ႔ ဆုိးေသာအေျပာင္းအလဲဆုိၿပီးေတာ့ ခြဲျခားသတ္မွတ္ႏုိင္တာေပါ့ေလ။ မေန႔ကရိွတဲ့စိတ္နဲ႔လူဟာ ဒီကေန႔လည္းပဲ မေျပာင္းလဲဘဲ စိတ္အညစ္အႏြမ္းေတြျဖစ္ေနဦးမယ္ဆုိရင္ ဒီလူဟာ ဘာမွထူးျခားတဲ့ ေျပာင္းလဲတုိးတက္မႈ တစ္စုံတစ္ရာ မရိွေသးပါဘူး။ လူ႔ခႏၶာကုိယ္ေပၚက အညစ္အေၾကးကုိေတာ့ ေရန႔ဲသန္႔စင္ေဆးေၾကာလုိ႔ ရႏုိင္ေပမယ့္ စိတ္မွာျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေသာကအညစ္အေၾကးကုိေတာ့ အဲဒီ့စိတ္နဲ႔ပဲ ျပန္ၿပီးသန္႔စင္ ေဆးေၾကာပစ္ရပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္းပဲ အတုိက္အခုိက္ေတြနဲ႔ အေႏွာက္အယွက္ေတြ အလြန္ေပါမ်ားခဲ့ပါသည္။ ေလာကဓံရဲ႕ ရုိက္ခတ္မႈေအာက္မွာ ခရီးသြားေနတဲ့ေလွတစင္းလုိမ်ဳိး အဲဒီ့မုန္တုိင္းအၾကားမွာ လဲၿပဳိက်မသြားေအာင္ ပဲ့ျပင္ထိန္းသမ္းလာခဲ့ရင္း ေျပာင္းလဲမႈတစ္စုံတစ္ရာလည္း ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ရသည္။ ထုိေျပာင္းလဲမႈမွာ စိတ္အေျပာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခဲ့သည့္လမ်ား အေတာအတြင္းမွာကတည္းက စတင္ခံစားခဲ့ရေသာ ေရာဂါေဝဒနာဆုိးတစ္ခုေၾကာင့္ သတိဆုိတဲ့ သံေဝဂတရားေတြ အလုိလုိဝင္ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေလာကဓမၼဓိဌာန္နည္းနဲ႔ တည့္တည့္ႀကီး ျမင္ၾကည့္ရႈမွတ္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />အပုပ္ေကာင္မွာ အရုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ဒီခႏၶာကုိယ္ႀကီးဟာ မတည္ၿမဲျခင္းဆုိတဲ့ သခၤါရသေဘာတရားႀကီးဆုိတာ တျဖည္းျဖည္းရိပ္စားလာမိခဲ့တယ္။ မတည္ၿမဲတဲ့ဒီအပုပ္ခႏၶာကုိယ္ႀကီး အသက္ဆက္ရွင္ဖုိ႔အတြက္ ေန႔စဥ္ တစ္ေန႔တာလုံေလာက္တဲ့ ဝမ္းစာကုိေတာ့ အၿမဲတမ္းျဖည္းတင္းေနခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ျပည့္ဝဖုိ႔အတြက္ စိတ္အစာကုိျဖည့္ဖုိ႔က်ေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့ပ်က္ကြက္ေနခဲ့သည္မွာ အႀကိမ္ေရမနဲလွေတာ့။ ဒီခႏၶာကုိယ္ႀကီး တည္ၿငိမ္ဖုိ႔ကုိေတာ့ အစစအရာရာျပဳျပင္ဖာေထးခဲ့ေပမယ့္ စိတ္ဓါတ္ႀကံ့ခုိင္မႈအတြက္ စိတ္ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ဖုိ႔က်ေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့ပ်က္ကြက္ေနခဲ့သည္။ ပုထုဇဥ္လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ စရုိက္သ႑ာန္အတုိင္း အတၱေတြအေရာင္ဆုိၿပီး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ တရားေတြရင္မွာပုိက္ကာ တေျမ့ေျမ့ ေလာင္ၿမဳိက္လာလုိက္တာ ဒီခႏၶာကုိယ္ႀကီး တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ စိတ္ေရာဂါဆုိးႀကီးတစ္ခု ေသခ်ာေပါက္ ဝင္ေရာက္လာမွာ အမွန္ပါပဲ။ ဥပမာ - လူတစ္ေယာက္ဟာ ငယ္စဥ္ကုိယ္ရည္မွန္းထားသည္က ဆရာဝန္ တစ္ကယ္တမ္း ျဖစ္လာခဲ့တာက သူနာျပဳဆရာတစ္ေယာက္ဆုိရင္ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ မကုိက္ညီခဲ့လုိ႔ လက္ရိွဘဝနဲ႔ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ မေနႏုိင္ဘဲ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ ဆရာဝန္ဘဝကုိ စိတ္ကူးယဥ္ လက္လွမ္းခ်င္ ေနဦးမယ္ဆုိရင္ ဒီမျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္မႈႀကီးအေပၚမွာ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် စိတ္ဟာဖိစီးမႈ ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အဲ့ဒီ့စိတ္ကပဲ သူ႔ကုိျပန္ၿပီးဒုကၡေပးေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />မီးေဘးေရွာင္မေလာင္ခင္တားဆုိတဲ့ စကားပုံေလးတစ္ခုရိွပါသည္။ ဒီလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြမွာလည္း ေန႔စဥ္ႀကဳံေတြ႔ေနရတဲ့ ဘဝအခက္အခဲ အၾကပ္အတည္းေတြကုိ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေျဖရွင္းေနရတဲ့အတြက္ စိတ္ဓါတ္ပုိင္းဆုိင္ရာခ်ဳိ႕ယြင္းေဖာက္ျပန္မႈမ်ား တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္းနည္းႏွင့္ေတာ့ လူတုိင္းလုိလုိ ႀကဳံေတြ႔လာႏုိင္ပါသည္။ ထုိသုိ႔မႀကဳံလာေသးခင္ကတည္းက ႀကဳိတင္ကာကြယ္တားဆီးရမည္မွာ ဘယ္သူမျပဳ မိမိအမႈတာဝန္တစ္ခုပင္ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />က်န္တာေတြအသာထားဦး။ ယခုလက္ရိွမွာ ေငြရွာဖုိ႔အတြက္တုိင္းတပါးထြက္ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ သူေတြကုိသာ ၾကည့္ေတာ့။ (မိမိအပါအဝင္) အခ်ဳိ႕လည္း အလုပ္ကေကာင္း၊ သူေဌးကေကာင္း၊ ေအးဂ်င့္ကေကာင္းနဲ႔ ေကာင္းတဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြနဲ႔မုိ႔ စိတ္ေကာလူေကာ က်န္းမာေကာင္းမြန္ၿပီး ဘဝဟာလည္း အဆင္ေျပေခ်ာင္လည္ေနၾကပါသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံျခားထြက္လာသူ လူအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အစမွအဆုံး စင္းလုံးေခ်ာအဆင္ေျပၾကတယ္ဆုိတဲ့သူက ရွားေတာ့အရွားသား။ လူတုိင္း တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ေတာ့ ေန႔စဥ္ဘဝအခက္အခဲေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႔ရင္း ဘဝေနေရး ေခ်ာင္လည္ဖုိ႔ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေျဖရွင္းေနၾကရပါသည္။<br /><br />သည္ေနရာမွာ စိတ္ဓါတ္က ေတာ္ေတာ္ေလးအေရးပါအရာေရာက္လာပါၿပီ။ စကတည္းက ႏုိင္ငံျခားကုိ ထြက္မလာခင္မွာ မိမိကုိယ္ကုိယ္ ယုံၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ ခံယူခ်က္ႀကီးႀကီးမားမားထားလုိ႔ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ မ်ားစြာထားထားခဲ့တဲ့လူမ်ဳိးေတာင္မွ သူ႔ရဲ႕စိတ္ဓါတ္ ဘယ္ေလာက္အထိႀကံ့ခုိင္မႈရိွသလဲဆုိတာ သူတစ္ပါး တုိင္းျပည္ေရာက္မွ စတင္အစမ္းအသပ္ခံခဲ့ရတာပါ။<br /><br />နဂုိကတည္းကုိက စိတ္ခံစားတတ္လြယ္လြန္းသူ၊ ပင္ကုိယ္စိတ္ေပ်ာ့ည့ံလြန္းသူမ်ဳိးဆုိလွ်င္ ဆုိဖြယ္ရာပင္မရိွေတာ့ေခ်ၿပီ။ သည္ေနရာမွာ တခ်ဳိ႕ကထင္ၾကတယ္။ လူကအပင္ပန္းခံႏုိင္ရင္ အဆင္ေျပၾကမွာပဲလုိ႔။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ လြဲေခ်ာ္ေနတဲ့အယူအဆတစ္မ်ဳိးလုိ႔ ဆုိရမွာပါ။ လူ႔ဘဝအဆင္ေျပမႈ ဆုိတာ လူေရာ စိတ္ေရာ စပ္ဆက္ေနတဲ့အတြက္ လူက်န္းမာမွ စိတ္ခ်မ္းသာသလုိ၊ စိတ္ခ်မ္းသာမွလည္း လူက်န္းမာလာႏုိင္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေဒါက္တာလည္းမဟုတ္သလုိ စိတ္ပညာရွင္ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ေတြ႔၊ စာေတြ႔အနဲငယ္ေလာက္ကုိ အေျခခံၿပီး ေျပာျပ၊ ေရးျပ ေနရျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ လုိတုိရွင္းကုိ ေျပာရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူအမ်ားစုမွာ ေန႔စဥ္ဘဝရပ္တည္မႈ အၾကပ္အတည္း အခက္အခဲေတြကုိ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေျဖရွင္းၾကရင္းက ကုိယ္ခႏၶာပင္ပမ္းႏြမ္းနယ္ရုံ မွ်တင္မကဘဲ စိတ္ရဲ႕ဖိစီးမႈေဝဒါနာဒဏ္ကုိပါ အလူးအလဲခံစားေနၾကရပါသည္။ သူတစ္ပါးတုိင္းျပည္က ကုိယ္နဲ႔မရင္းႏွီးတဲ့ သူစိမ္းတရံေတြအၾကားမွာဆုိေတာ့ ပုိၿပီးဆုိတာေပါ့။ ေဆြမရိွ၊ မ်ဳိးမရိွရတဲ့အၾကား မိေဝးဘေဝး အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေဝးကြာေနရတာစသျဖင့္ စသျဖင့္ ဒါေတြလည္းပါတာေပါ့။<br /><br />တေလာက သတင္းေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ အမွတ္မထင္ဖတ္လုိက္ရသည္။ ႏုိင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ၾကၿပီး ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္လာတဲ့လူေတြထဲမွာ စိတ္က်ေရာဂါေဝဒနာရွင္ေတြ အေတာ္ပင္ တုိးပြားလာၾကသည္ဆုိပဲ။ ေဆာင္းပါးထဲမွာလည္း အထက္က ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သလုိ ေန႔စဥ္ႀကဳံေတြ႔ေနရတဲ့ ဘဝအခက္အခဲေတြကုိ လူအမ်ားစုဟာ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေျဖရွင္းေနၾကရင္းမွ မူလစိတ္ဓါတ္အခံ အားနည္းသူအခ်ဳိ႕မွာ ရရိွလာတတ္တဲ့ ေရာဂါမ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။ သည္ေနရာမွာ တစ္ခုျဖည့္စြက္ၿပီးေျပာခ်င္တာက ႏွလုံးေရာဂါျဖစ္ၾကတဲ့သူေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား ရိွႏုိင္တယ္ဆုိတာပါပဲ။ မ်က္စိနဲ႔မေတြ႔ဘူးေပမယ့္ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားမွာ ၾကားသိခဲ့ရတာက ႏွလုံးေရာဂါေၾကာင့္ အသက္(၂၀)ေက်ာ္အရြယ္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ ေသဆုံးသြားခဲ့ရတဲ့သတင္းတစ္ခုပါ။ ေနာက္တစ္ခုက ေသြးတုိးေရာဂါတုိ႔ အစာအိမ္ ေရာဂါတုိ႔လည္း အျဖစ္မ်ားႏုိင္ပါသည္။ ေသြးတုိးနဲ႔ ႏွလုံးေရာဂါကလည္း ဆက္စပ္ေနတယ္ ထင္ပါတယ္။ မၾကာခဏ ေဒါသထြက္တတ္သူမ်ဳိး၊ အေၾကာက္အလန္႔ႀကီးတတ္သူမ်ဳိးမ်ားဟာ ေသြးတုိး၊ ႏွလုံးေရာဂါ စတာအျဖစ္မ်ားပါသည္။ ေငြဆုိတဲ့ အရာေလးတစ္ခုအတြက္ ကုိယ့္ဘက္က ေပးဆပ္လုိက္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြကလည္း မနဲမေနာပါ။ (သည္ေနရာမွာ အရာရာကုိ တစိမ့္စိမ့္ေတြးေတာကာ ခံစားၿပီး စာေရးသားေနၾကတဲ့ စာေရးေဖာ္ေရးဖက္ေတြကုိပါ သတိေပးလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။) လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ က်န္းမာေရးေကာင္းေကာင္း ေရာဂါတစ္ခုဆုိတာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အေၾကာင္းတမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူးလုိ႔ တတ္အပ္မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မီးေဘးေရွာင္မေလာင္ခင္တားၾကဖုိ႔ လူတုိင္းလူတုိင္း ကုိယ္စီ ကုိယ္က်န္းမာေရး၊ စိတ္က်န္းမာေရးကုိ အထူးဂရုစုိက္ၾကပါလုိ႔ ေစတနာနဲ႔ ကုိယ္ေတြ႔၊ စာေတြ႔ေတြကုိ အေျခခံထားၿပီး အသိေပးႏွဳိးေဆာ္လုိက္ရပါတယ္။<br /><br />ေမတၱာျဖင့္<br />စံလင္းထြန္း<br /><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">(ဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာဆုိတဲ့အတုိင္းပဲ စာအေရးအသားေတြ ပီျပင္ေခ်ာေမြ႔မႈမရိွေသးပါဘူး။ ေရးလက္မရိွေတာ့ ပုိၿပီးအားစုိက္ေရးရပါတယ္။ အာရုံအမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားကေန စာကုိအာရုံထည့္ ေရးထားရတဲ့အတြက္ အမွားအယြင္း တစ္စုံတစ္ရာလည္း ရိွေကာင္းရိွေနႏုိင္ပါတယ္။ ဒီဂေဘာက္တိ ဂေဘာက္ခ်ာႀကီးက ဆက္ေရးမယ္ဆုိရင္ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ေအာင္ကုိ အမ်ားႀကီးက်န္ေနပါေသးတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အေရးႀကီးတာကုိ အရင္ဦးစားေပးၿပီးမွ ေရးတင္လုိက္ရတာပါ။ အင္တာနက္ဆုိင္ကုိလည္း ပုံမွန္မေရာက္ႏုိင္ေသးလုိ႔ပါ။ က်န္းမာေရးေၾကာင့္လည္းပါတာေပါ့။ အေျခအေနေပးရင္ ေရးေတာ့ေရးပါဦးမယ္။)</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-7654914040465799152?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-8898205968821075712010-09-24T20:33:00.003+08:002010-09-24T21:03:50.921+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"></div></div><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">သခၤ ါရ</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အရာရာဟာမတည္ၿမဲဘူးဆုိေပမယ့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မတည္ၿမဲျခင္းတရားကုိမွ ေဖြရွာေနၾကသူေတြ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီကမာၻမွာအသေခ်ၤ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါလည္းအခုထိ ရွာေဖြေနမိဆဲ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘာေၾကာင့္မတည္ၿမဲတာကုိမွ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တည္ၿမဲစြာေတာင္းတေနမိတာလဲ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အမွန္တကယ္ေတာ့ ....</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သခၤ ါရတရားေနာက္မွာ ...တုိ႔ေတြဟာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တေကာက္ေကာက္နဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္လုိက္ေနခဲ့သူေတြပါပဲ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ့လက္ထဲမွာဖမ္းဆုပ္ထားတဲ့ သက္မဲ့ျဒပ္ရိွတဲ့အရာေတြကုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သတိနဲ႔ငါျပန္ၾကည့္မိတယ္ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေရာင္ေတြစုံတဲ့ေကာင္းကင္ေပၚက</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ့ၾကယ္အိမ္မက္ေတြကေတာ့ မပီဝုိးတဝါးရိွေနဆဲပါပဲ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘယ္အခ်ိန္ဆုိတာငါမသိေပမယ့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ့သတိေတြက သခၤ ါရတရားမ်ားကုိ ႀကဳိၾကည့္ေနခဲ့ေသးတယ္ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေၾသာ္...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သစ္ရြက္ေတြေတာင္မွ ေျမမွာေၾကြက်ၿပီးခၾကရေသးတာပဲ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်ိန္တန္ေတာ့ ငါတုိ႔လည္း ေသၾကေၾကၾကရဦးမွာပါလား ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါပုိင္ ...ငါဆုိင္ ...ငါၿပဳိင္တဲ့ အတၱပြဲေတြတုိင္းမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သူဟာ ...အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ေစာင့္ေနခဲ့တယ္ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါေပမယ့္ ..သူဟာလူဆုိးလည္းမဟုတ္သလုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လူေကာင္းလည္းမလုပ္ဘူး ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တကယ္ေတာ့ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သူဟာ ...အရာရာကုိ တရားမွ်တစြာ အဆုံးစီရင္ေလ့ရိွတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေလာကရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ တရားသူႀကီးပါပဲ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span><br /></div></div><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: right;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-889820596882107571?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-222570808219277162010-09-11T22:00:00.007+08:002010-09-12T10:08:42.340+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >ပုထုဇဥ္အလြမ္း ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရတာမလုိ လုိတာမရတဲ့ဘဝ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆႏၵနဲ႔ဘဝကလည္း တစ္ထပ္တည္းမက်</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မရတာကုိမွ အခါခါတမ္းတမိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေမ့ခ်င္တာကုိက် ဘယ္အခါေမ့မမွန္းသိပါရဲ႕လည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရင္ထဲမွာ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ပဲ ဟန္ေဆာင္ႀကိတ္မွိတ္ကာေမ့ထားမိဆဲ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ႏွလုံးသားကုိမွ ညာမိသူ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အရႈံးသမားလုိဘဝနဲ႔ ကုိယ့္ေဝဒနာ ကုိယ္မသိသူပါ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အကြပ္မရိွတဲ့ၾကမ္းဟာ ပရမ္းပတာတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်စ္မရိွတဲ့ ႏွလုံးသားဟာေတာ့ ၾကမ္းလာခဲ့သလုိပါပဲ</span>။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အျဖဴေရာင္ကုိမွ အေမွာင္ဆုိးခ်င္ခဲ့သူ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေႏွာင္အဖြဲ႕ေတြကုိမွ တမင္ေရွာင္လႊဲခ်င္တဲ့သူ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပူေလာင္ေနတဲ့ ဘဝထဲမွာလည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေႏွာင္အဖြဲ႕ေတြနဲ႔သာ ေနခဲ့ရသူပါ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္စုံတစ္ခုကုိ ေရွာင္လႊဲခ်င္ေပမယ့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကမာၻႀကီးဟာ သူ႔အတြက္ေတာ့ က်ဥ္းက်ဥ္းေလး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေလာကဓံတရားကုိ ေရွာင္ခြာေျပးေနေပမယ့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မလြတ္ေျမာက္ႏုိင္ေသးတဲ့ သံသရာစက္ဝန္းမွာ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေႏွာင္အဖြဲ႕ေတြနဲ႔သာ ထပ္ခါတစ္လဲလဲက်ဥ္လည္လာခဲ့ရင္းေပါ့ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပါ့ေပါ့ေနေပါ့ေပါ့စားနဲ႔ သူ႔ဘဝ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်ိန္တန္တာေတာင္ နပိန္ကန္တာမခံရေသး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီလုိနဲ႔ ဇိမ္ခံမဝေသးလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိမ္ျပန္ဖုိ႔အေၾကာင္းကလည္း ဖန္မလာျပန္ေသးပါဘူး ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရင္ထဲမွာေတာ့ ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလြမ္းေတြကုိလည္း ၾကဴးၾကဴးရင့္ရင့့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိမ္ကုိလြမ္းလုိ႔ ကဗ်ာတုိေတြစပ္ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလြမ္းသီခ်င္းေတြကုိေတာင္ ဆုိေနတတ္ခဲ့ၿပီ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီလုိနဲ႔ ... ေလ်ာ့ရဲရဲဘဝဆင္းရဲတြင္းမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မေလွ်ာ့ဇြဲနဲ႔ အားတင္းလာခဲ့ရင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိမ္အလြမ္းသီခ်င္းေတြကုိလည္း ဆုိညည္းခဲ့ရင္း ...။<br /></span><br /></div></div><div style="font-family: Zawgyi-One; text-align: justify;">အရင္ကတစ္ပုိင္းတစ္စနဲ႔ပဲ စပ္ထားခဲ့တဲ့ကဗ်ာကုိ ဒီကေန႔မွ အၿပီးသတ္စပ္မိတယ္။ ဟုိတစ္ျပတ္ ဒီတျပတ္ ခံစားခ်က္ေတြကုိ ခ်ေရးထားတာမုိ႔ ေရွ႕ေနာက္ေတြအစဥ္မက်ခဲ့ရင္လည္း သီးခံၿပီးဖတ္ေပးပါခင္ဗ်ာ။ ဒါ့အျပင္ ကဗ်ာနဲ႔တင္ လြမ္းတာအားမရလုိ႔ အုိးနင္းခြက္နင္းနဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လည္းထပ္ဆုိထားပါေသးတယ္။ အဆင္ေျပသလုိပဲ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ ရီေကာဒ့္လုပ္ထားတာပါခင္ဗ်ာ။ ေနာက္က အဆုိေတာ္ ပူစူးရဲ႕မူရင္းအသံ နည္းနည္းေလးထပ္ေနတယ္။ <a href="http://www.mediafire.com/?i1permex60xrv7q">ဒီမွာ</a> ေဒါင္းလုပ္ၿပီးနားဆင္ႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ေမတၱာျဖင့္ ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-22257080821927716?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-66518241101126479842010-07-20T02:20:00.001+08:002010-07-20T02:52:07.990+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="TEXT-ALIGN: center"><br /><span style="color:#3333ff;"><span style="color:#ff0000;"><strong><span style="font-size:130%;">နာလန္ထူစ ႏွလုံးသားနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဘဝ</span></strong><br /></span><br />ေလာကမွာၿငိမ္းသက္ရခက္တဲ့<br />ေလာဘေဒါသေမာဟဆုိတဲ့မီး(၃)မီးကုိ<br />သတိတရားနဲ႔ ခ်ဳပ္တည္းထားလုိက္တဲ့အခါ<br />အရာရာဟာ သာယာမႈအျပည့္နဲ႔<br />ၿငိမ္သက္ျခင္းတရားမ်ား သက္ဝင္သြားခ်ိန္မွာ<br />ေအးခ်မ္းစြာေမွးမွိတ္ အသိစိတ္ကေလးေၾကာင့္<br />ဘဝအပူမီးမ်ား တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့ပါးသြားေတာ့တယ္ ...။<br /><br />မ်က္ကန္းတေစၦမေၾကာက္မုိ႔ ငါးပါးေမွာက္ခဲ့သလုိ<br />ေမာဟေတြရင္မွာပုိက္ ေဒါသမီးေတြေလာင္ၿမဳိက္လုိ႔<br />ေသာကခရီးရွည္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ သူ႔ဘဝဟာလည္း<br />တျဖည္းျဖည္း လုံးပါးပါးရင္း<br />အျပစ္ကင္းမဲ့တဲ့ ႏွလုံးသားတစ္စုံက<br />အခ်ိန္ေတြကုန္မွ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ခဲ့ရတယ္။<br />နာလန္ထူစ ႏွလုံးသားနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဘဝဟာလည္း<br />အသိတရားေတြက တစ္စတစ္စနဲ႔ တုိးတက္လာခဲ့တယ္ ...။<br /><br />သူဟာ ေလာကသစၥာတရားအခ်ိဳ႕ကုိ ရွာေတြ႕ၿပီးၿပီ ...<br />အရင္လုိ ေသာကအငူမွာ ထုိင္ကာငုိယုိမေနတတ္ေတာ့ ...<br />ေဒါသအျမစ္ဟာလည္း အရင္လုိမက်စ္လစ္ေတာ့ဘူး ...<br /><br />ေလာဘအသစ္ရွာခ်င္တဲ့စိတ္ဟာလည္း<br />ေဒါနတစ္ျဖစ္လည္းပန္းေတြလုိ ညဳိးႏႊမ္းသြားခဲ့ၿပီ ...။<br /><br />ေနာင္အခါမွာ ေမာဟျဖစ္လာမယ့္<br />ေလာဘေဒါသေတြကုိ ခ်ဳပ္တည္းႏုိင္ခဲ့လုိ႔<br />ေနာက္ဆုံးေတာ့ ...<br />ေသာကကင္းစင္ေျပးတဲ့<br />ေမာဟပင္လယ္ရဲ႕အေဝး ... ဟုိမွာဘက္က<br />မေနာအလွကမာၻအသစ္ကေလးထဲမွာ<br />ေလာကအျမင္ေတြက်ယ္ခဲ့ရၿပီေပါ့ ...။<br /><br /></span></div><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="color:#6600cc;">ဒီကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ့္ဘဝနဲ႔သက္ဆုိင္သလားလုိ႔ ေမးရင္ မျငင္းဆန္ႏုိင္ဝ့ံသလုိ သက္ဆုိင္သည္ဟုလည္း မေျပာသာပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ေသာ သူရဲ႕ဘဝအတြက္လည္း ရည္ညႊန္းလ်က္သား ျဖစ္သြားပါတယ္။ တုိက္ဆုိင္မႈရိွလုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကဗ်ာေလးဖတ္ၿပီး အားလုံး ဘဝအေမာေတြ ေျဖေလ်ာ့ႏုိင္ၾကပါေစ ... ဘဝအသိတရားေတြ တုိးတက္ႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါတယ္...။<br /></span></div></div><span style="color:#6600cc;">ရင္ကုိေအးျမေစသား ...<br />စံလင္းထြန္း</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-6651824110112647984?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-61671391213897544312010-07-12T01:09:00.006+08:002010-07-12T03:20:00.360+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/TDoCbQcje_I/AAAAAAAAAVQ/spGSP5vKoTU/s1600/infullbloom.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 233px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/TDoCbQcje_I/AAAAAAAAAVQ/spGSP5vKoTU/s320/infullbloom.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492705362826198002" border="0" /></a><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">အိမ္အျပန္လမ္းေဝး ....</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ခလုတ္ထိမွ အမိအဘတဆုိတဲ့ ဆုိရုိးစကား</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ကၽြန္ေတာ့္လုိလူအတြက္ ထားခဲ့တာလား</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေလာကမာယာေတာထဲ ပညာရွာရင္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အႆျပာပါ စုေဆာင္းလုိတဲ့ကၽြန္ေတာ္</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ကုိယ့္ေျခေထာက္ေပၚကုိယ္ရပ္ ကုိယ့္ဒူးကုိယ္ခၽြန္ခ်င္ခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အိမ္ကုိေက်ာခုိင္းခဲ့တာ ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီေလ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အဲ့ဒီ့အိမ္ကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အနႏ ၱေမတၱာေက်းဇူးရွင္ မိဘႏွစ္ပါးနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမ ေသြးရင္းသားရင္းမ်ား က်န္ေနခဲ့တယ္။<br /></span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အဲ့ဒီ့အိမ္ကေလးဟာ ေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့အိမ္ ...</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">မိဘရင္ခြင္ၾကားမွာ ႀကီးျပင္းလာရင္းခုိလႈံခဲ့ရတဲ့အိမ္ ...</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ပူေလာင္ျခင္းေတြ ကင္းမဲ့ေနတဲ့အိမ္ ...<br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ဆိတ္ၿငိမ္မႈေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းေနတဲ့ အိမ္ ...<br />မိဘအရိပ္ရိွရာအုိေအစစ္ေလးတစ္ခု ...</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေလာကမာယာထဲက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အၿမဲတမ္းဆီးႀကဳိလင့္ေနတဲ့အိမ္ ...</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">မာယာေတာကအျပန္လမ္းကုိေစာင့္ႀကဳိရင္း ေမွ်ာ္ေနမယ့္အိမ္ ...<br />ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ဆုိရင္ အၿမဲတမ္းတံခါးဖြင့္ထားတဲ့အိမ္ ...</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေလာကမွာ ေနာက္ထပ္ရွာမေတြ႔ႏုိင္ေတာ့တဲ့အိမ္ေလး ...</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">အဲဒီ့အိမ္ေလးဆီကုိ<br />ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္ရမွာပါလိမ့္လုိ႔<br />ေတြးရင္း ေတြးရင္းနဲ႔ ....<br />မုိးလင္းခဲ့တဲ့ ရက္ေပါင္းေတြလည္း မနဲေတာ့ဘူး ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လာလည္သူအေပါင္း မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ...။ ဟုိတေလာက က်န္းမာေရးမေကာင္းတာရယ္၊ ဘဝအဆင္မေျပမႈတခ်ဳိ႕ေတြေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးမႈေတြမ်ားေနခ်ိန္မွာ အင္တာနက္မသုံးျဖစ္ဘဲ ဘေလာ့ဂ္ကုိ အသာေလးပစ္ထားခဲ့ပါတယ္။ အဲသည့္အခ်ိန္အတြင္း စာေတြကဗ်ာေတြ မေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြမ်ားၿပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ စိတ္သစ္၊ လူသစ္၊ အားအင္သစ္ေတြ ျပန္လည္ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ေရးထားျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ အရင္လုိ ခံစားမႈေတြ နက္ရႈိင္းမႈမရိွေတာ့သလုိ ကဗ်ာလက္ရည္လည္းက်သြားပါတယ္။ စာေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြကုိလည္း အဆင္ေျပသလုိ လာတင္သြားပါမယ္။ ေလာေလာဆယ္ႏွလုံးသားက အရင္လုိ ခံစားမႈအၾကမ္းႀကီးေတြ၊ အလန္းႀကီးေတြ ေရးႏုိင္ဖုိ႔အင္အားသိပ္မရိွေတာ့သလုိ ခံႏုိင္ရည္လည္း နဲေနပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းအားယူၿပီး အမ်ားအက်ဳိးရိွေစဖုိ႔ ပုိစ့္ေကာင္းေလးေတြေရးတင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားပါဦးမယ္။ အဲသည့္အထဲမွာ အၾကမ္းေလးေတြလည္း ရံဖန္ရံခါပါမယ္။ အလန္းေလးေတြလည္း ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစထည့္ေရးမယ္။ လတ္တေလာျဖစ္ပ်က္ႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဘဝအစိတ္အပုိင္းေတြကုိလည္း အမွတ္တရအျဖစ္ေရးခ်င္ေရးမယ္။ ခံစားမႈအလုိက္ ေရးခ်င္တာဆုိေတာ့ ရင္ဖြင့္ဒုိင္ယာရီဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခုေပါ့ဗ်ာ။ ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနထုိင္ရင္း ဘဝအတြက္လုံးပမ္းေနတုန္းပါပဲ။ အရင္ကေရးေဖာ္ေရးဖက္ေတြကုိလည္း သတိရေနပါတယ္။ စာဖတ္သူအေပါင္း စိတ္၏က်န္းမာျခင္းနဲ႔ ကုိယ္၏က်န္းမာျခင္းတုိ႔ျပည့္စုံႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါတယ္။</span><br /></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: right;"></div></div><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 153, 0);">photo copy from google image.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-6167139121389754431?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-48002975088647298892010-04-25T20:00:00.018+08:002010-05-16T16:46:07.109+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />လတ္တေလာ ေျပာခ်င္တာေတြ၊ ရင္ထဲမွာ ျပြတ္သိပ္ေအာင္ခံစားေနရတာေတြက မ်ားလြန္းေနေတာ့ ေရးခ်င္တာေတြကလည္း မ်ားလာပါတယ္။ မ်ားပါတယ္ဆုိမွ အြန္လုိင္းေပၚကုိ မေရာက္မျဖစ္တာၾကာၿပီး ဒီေန႔ပဲ အင္တာနက္ဆုိင္ကုိ လာထုိင္ျဖစ္တယ္။ ဖတ္လုိက္ရတဲ့သတင္းေတြနဲ႔ ဘေလာဂ့္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚက သူသူကုိယ္ကုိယ္ခံစားခ်က္ကေလးေတြ၊ သူတုိ႔ရဲ႕ေစတနာေလးေတြကုိ အတုိင္းသားေတြ႔ျမင္လုိက္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ ခံစားရလုိ႔ ေရးခ်င္လာတဲ့စကားလုံးေတြက တျဖည္းျဖည္းပုိၿပီး အုံၾကြလာမိတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေျပာခ်င္တာေတြ၊ ေရးျပခ်င္တာေတြကလည္း ေသာင္းေျပာင္းေထြလာျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ထုံးစံအတုိင္း သုံးစြဲေနက် ဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ရဲ႕ေနာက္မွာ အမွတ္စဥ္ေတြတပ္ၿပီး ပုိစ့္တစ္ပုဒ္အျဖစ္ ေရးတင္လုိက္မိပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေလာေလာဆယ္ ေျပာခ်င္၊ ေရးျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း ဟုိတစ္တုိ႔ ဒီတစ္တုိ႔နဲ႔ ဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာေတြပါပဲ။ အခုလုိမ်ဳိး ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ကုိယ့္အျမင္၊ ကုိယ့္အထင္၊ ကုိယ့္ဘဝင္ေတြကုိ စိတ္တုိင္းက်ဦးစားေပးၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးေနခြင့္ရတာကုိပဲ အလုိလုိႏွစ္ၿခဳိက္စြဲလန္းေနမိတယ္။ အဲသည့္လြတ္လပ္မႈဟာ ဘာနဲ႔မွလဲယူလုိ႔ မရႏုိင္ပါဘူး။ လြတ္လပ္တယ္ဆုိေပမယ့္လည္း အကန္႔အသတ္ေတာ့ရိွရတာေပါ့ေလ။ လြတ္လပ္တယ္ဆုိၿပီး ေရးခ်င္တုိင္းလည္း ေရးလုိ႔မရပါဘူး။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာေနထုိင္ေနသေရြ႕ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းက ခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းေတြ၊ ေဘာင္ေတြကလနားေတြ အၾကား သြားတတ္၊ လာတတ္၊ ေနတတ္၊ ထုိင္တတ္၊ ေျပာဆုိတတ္ဖုိ႔လည္း လုိတာေပါ့။ ဆုိလုိတာက ဘေလာဂ့္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စာေရးတင္လုိ႔ရေပမယ့္ ကုိယ္ကေရးခ်င္တာေတြ စြတ္ေရးၿပီး ကုိယ္ေရးတဲ့စာဟာ ကုိယ့္အတြက္လည္း အက်ဳိးမရိွဘူး။ စာဖတ္သူအတြက္လည္း အက်ဳိးမျပဳဘူးဆုိရင္ အဓိပၸါယ္မရိွတဲ့လုပ္ရပ္ကုိ လုပ္ေနသလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီးအဲသည့္လုိစာမ်ဳိးကုိ ေရရွည္က်ရင္ ဘယ္သူမွ အခ်ိန္ေပးၿပီးလာဖတ္မွာလည္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔အတြက္ ဘာတစ္ခုမွမရတဲ့အျပင္ သူ႔ဘက္ကေတာင္ အခ်ိန္ေတြ အလဟႆေပးလုိက္ရသလုိမ်ဳိး ျဖစ္ေနတာမုိ႔ပါ။ ေလာကမွာသူဖုိ႔ ကုိယ့္ဖုိ႔၊ အမ်ားဖုိ႔ဆုိတာေလးေတြေတာ့ ထားေပးရပါတယ္။ ကုိယ္ခ်ည္းေကာင္းဖုိ႔အတြက္ ဘုိ႔တစ္ဘုိ႔တည္းတင္ ၾကည့္လုိ႔မရပါဘူး။ ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြလည္းရိွတာပါပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ကမာၻႀကီးထဲက လြတ္လပ္စြာကြဲလြဲခြင့္နဲ႔ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ဘေလာ့ဂ္ေလာကမွာလည္း ဘေလာ့ဂ္စည္းကမ္းေတြရိွသင့္တယ္လုိ႔ ေအာင့္ေမ့မိပါတယ္။ စည္းကမ္းဆုိတာထက္ ကုိယ္ေရးတဲ့စာဟာ အမ်ားအတြက္ အသိတစ္ခုခု (သုိ႔တည္းမဟုတ္) တစ္စုံတစ္ခုေကာင္းက်ဳိးျပဳ သက္ေရာက္သြားေစခ်င္တာပါပဲ။ ဆုိေတာ့ကာ... ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္တာေလးေတြက ဟုိတစ္ပုိင္းဒီတစ္ပုိင္းနဲ႔ ေျပာလုိတဲ့အေၾကာင္းအရာ၊ ေပးခ်င္တဲ့အသိတစ္စုံတစ္ရာ ေရာေထြးမႈေလးေတြ ရိွေကာင္းရိွေနႏုိင္တာမုိ႔ စာဖတ္သူကုိ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုျဖစ္ျဖစ္ ခ်ျပတဲ့အခါမွာ ဇာတ္လမ္းထဲကေနတစ္ဆင့္ မက္ေဆ့ခ်္ေတြေပးတာမ်ဳိး (ဥပမာ-ဝထၳဳတုိတစ္ပုဒ္ေရးၿပီးေပးတာ) ေနာက္ၿပီး ကဗ်ာနဲ႔ေရးေျပာတာ၊ အက္ေဆးလုိလုိ ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕စာေတြ အရွည္ႀကီးေရးၿပီး ေပးလုိက္တာမ်ဳိးေတြ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘဲ တုိက္ရုိက္ပဲ ခ်ေရးျပခ်င္လာေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီလုိေရးသားရျခင္း အေၾကာင္းအရင္းမွာလည္း မိမိကုိယ္ကုိယ္ယုံၾကည္မႈနည္းလုိ႔လည္းမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ဂ္ေရးေနစဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကုိ ဖတ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မေရးတဲ့စာဖတ္သူေတြ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ သူတုိ႔က တစ္ခါတစ္ေလျပန္ေျပာတယ္။ နားမလည္တဲ့စာေၾကာင္းေလးေတြ၊ ဥပမာ ကဗ်ာေလးေတြထဲကျဖစ္ျဖစ္ေပ့ါ။ ဘာကုိဆုိလုိတာလဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲစသျဖင့္ ျပန္ျပန္ေမးတတ္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိ ဒီမွာပဲ အလုပ္အတူတူလုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြပါ။ ဘေလာဂ့္ေရးတဲ့သူအခ်င္းခ်င္းကေတာ့ စာေရးသူက ေရးသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စာကုိျပန္ဖတ္ရတာမုိ႔ အေတြးအျမင္ပုိင္းဆုိင္ရာမွာ ကုိယ္ေပးခ်င္တာကုိလည္း သူ႔ဘက္က နားလည္မႈနဲ႔ ရေအာင္ယူသြားတတ္ၾကတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါ တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ တစ္ေယာက္ရဲ႕ စာကုိဖတ္ရတာ အခက္အခဲသိပ္မရိွဘူးေပါ့ဗ်ာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခက္အခဲျဖစ္ေနတာက စာဖတ္သူေတြခ်ည္းသက္သက္အပုိင္း။ သူတုိ႔က်ေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိးရိွတတ္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က ျမင့္လြန္းသြားတဲ့ စာေတြကုိ မလုိက္ႏုိင္ၾကဘူး။ တခ်ဳိ႕က နိမ့္လြန္းရင္လည္း ရုိးတယ္ဆုိၿပီး ၿငီးေငြ႕သြားတတ္ၾကေသးတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း နေဝတိမ္ေတာင္ေတြ ျဖစ္သြားတတ္ၾကေတာ့ ေရးရတဲ့သူကလည္း ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္အေရးသမားတစ္ေယာက္ မဟုတ္ျပန္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔အတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ လုိက္ညိွေပးဖုိ႔မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေတြးရွင္း၊ အေရးရွင္းဖုိ႔ဆုိတာကုိေတာ့ ေခါင္းထဲမွာ အၿမဲတမ္းထည့္ထားၿပီး ေရးပါတယ္။ ဒါကုိဖတ္တဲ့သူက နားမလည္ဘဲျဖစ္သြားရင္ေတာ့ ကုိယ့္အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္ ပဲေပါ့။ စားမ်ားမ်ားေရး၊ စာမ်ားမ်ားဖတ္ရုံပဲရိွတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စာတစ္ပုဒ္လုံးထဲက တစ္ေၾကာင္းပဲရရ၊ ႏွစ္ေၾကာင္းပဲရရ သူ႕အတြက္က်န္ႏုိင္သမွ် က်န္ေအာင္ေတာ့ ထုိးထည့္ေပးရမွာ ကုိယ့္တာဝန္ပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သာမန္အားျဖင့္ ဝထၳဳတုိ၊ အက္ေဆး၊ ေဆာင္းပါးစသျဖင့္ ရသစာေပမ်ားကုိ အေလးထားေရးသားတာဟာ အခ်ိန္အလုံအေလာက္ေပးႏုိင္၊ ေရးႏုိင္၊ ေတြးႏုိင္သူေတြအတြက္ သင့္ေတာ္ပါတယ္။ ဖတ္တဲ့သူကလည္း အခ်ိန္ေပးႏုိင္ဦးမွျဖစ္မွာကုိး။ ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာသုံးသပ္ၾကည့္မိသေလာက္ အင္တာနက္ဆုိတာ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာေတြအမ်ားစုပဲ သုံးစြဲႏုိင္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးလုိ ၿမဳိ႕ႀကီးေတြကလြဲလုိ႔ နယ္ဘက္ေတြ ဖြံ႔ၿဖဳိးမႈ အလြန္အားနည္းပါေသးတယ္။ ရန္ကုန္လုိေနရာမွာေတာင္ အင္တာနက္ဆုိတာ လူတုိင္းမသုံးတတ္ၾကေသးပါဘူး။ သုံးတဲ့သူအမ်ားစုဟာလည္း ခ်က္တင္ထဲမွာ အက္ရွင္ေတြလုပ္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတာ့ <a href="http://sanlinntun.blogspot.com/2009/12/blog-post_3917.html">အင္တာနက္ႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း</a> ဆုိၿပီး ပုိစ့္တစ္ပုဒ္ေရးတင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ ဟာသလုိေနာက္ေျပာင္ၿပီး ေျပာစမွတ္ျပဳလာၾကတာေတြပင္ရိွပါတယ္။ အင္တာနက္ လင္ရွာဘက္တဲ့။ တစ္ဖက္ကၾကည့္ရင္လည္းဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းေတာ့ မဟုတ္ႏုိင္ပါဘူး။ အင္တာနက္မွာထုိင္ၿပီး တစ္ကယ့္ကုိ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေတြကုိ ေလ့လာလုိက္စားေနတဲ့ လူငယ္လူရြယ္ေတြလည္း အမ်ားအျပားက်န္ရိွပါေသးတယ္။ ေခတ္ကာလအေျခအေနအရ စြဲေဆာင္မႈအားေကာင္းတဲ့အေပ်ာ္တမ္းေတြနဲ႔ ခ်က္တင္ဆုိတာေတြရဲ႕လႊမ္းမုိမႈေအာက္မွာဆုိေတာ့ တစ္ကယ္ေလ့လာလုိက္စားသူက ရွားေတာ့ရွားလာပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အြန္လုိင္းဆုိတာ စာမဖတ္တတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္မွမပါဘူး။ ပွ်မ္းမွ်အားျဖင့္ အင္တာနက္သုံးစြဲသူ ျမန္မာလူမ်ဳိးတစ္ေယာက္ဟာ အနည္းဆုံး ျမန္မာစာေလာက္ကုိေတာ့ ဖတ္တတ္ပါတယ္။ ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြေတာ့ ကုိယ့္ကုိ ျပန္ျပန္ေမးတာ ခဏခဏႀကဳံရဖူးပါတယ္။ အရင္ကဆုိရင္ ခ်င္းလူမ်ဳိးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္မၾကာခဏ အင္တာနက္ဆုိင္မွာ ဆုံျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔က အင္တာနက္မွာ အီးေမလ္းပုိ႔တာ၊ သတင္းဖတ္တာေတြလုပ္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕သတင္းေတြဖတ္ရင္း သူတုိ႔နားမလည္လုိ႔ ဒီစာရဲ႕အဓိပၸါယ္က ဘာကုိဆုိလုိတာလဲဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လာလာေမးတာ ကုိယ္ေတြ႔ပါ။ ခ်င္းလူမ်ဳိးတင္မကပါဘူး။ ဒီေရာက္မွ ျမန္မာျပည္ကေန အလုပ္ရွာထြက္လာတဲ့ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုံေအာင္ ေတြ႔ႀကဳံဆက္ဆံရဖူးပါတယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါမွာ ျမန္မာစကားကုိပဲ သုံးစြဲၾကေတာ့ တခ်ဳိ႕စကားဝဲဝဲနဲ႔ေျပာတာ မနဲကုိနားေထာင္ယူရတယ္။ စကားဝဲသလုိ စာဖတ္တာ၊ နားလည္တာခ်င္းလည္း ကြဲလြဲျပန္ပါေသးတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနာက္ၿပီးတခ်ဳိ႕ေတြက ရယ္စရာဟသလုိမ်ဳိး၊ အခ်စ္ဝထၳဳဆန္ဆန္လုိမ်ဳိးေတြကုိ ပုိၿပီးေတာ့မွ ႏွစ္သက္စြာဖတ္ရႈေလ့ရိွတယ္။ ဒါကတစ္ပုိင္းပါ။ စီးပြားေရးအရဆုိရင္းလည္း ျမန္မာျပည္မွာ အခ်စ္ဝထၳဳ၊ ဟာသ၊ ဂမီၻရဝထၳဳစတာေတြပဲ ေအာင္ျမင္တာမ်ားပါတယ္။ စာဖတ္သူတစ္ဘဝလုံးအတြက္ အက်ဳိးရိွသြားေစမယ့္ ႀကီးပြားခ်မ္းသာနည္း၊ ေလာကမွာ ေနနည္းထုိင္နည္း၊ ဘဝအတြက္ ဒႆနလမ္းညႊန္စတာမ်ဳိးေတြ၊ အေတြးအျမင္ဗဟုသုတရေစမယ့္ အသိပညာေပးစာေပမ်ဳိးေတြ၊ နည္းပညာစာအုပ္ေတြက ေစ်းကြက္ထဲမွာ အထက္ကေျပာတဲ့ ဝထၳဳေတြေလာက္ မထုိးေဖာက္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒါဟာ လူ႔သေဘာသဘာဝ လူတုိ႔ဆႏၵကဘာလဲဆုိ အတုိင္းသား ျမင္ေတြ႔ေနရတာပါပဲ။ စာေပကုိ ေငြေၾကးနဲ႔ တန္ဖုိးျဖတ္ၿပီးေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ စာေရးသူတစ္ေယာက္ဟာ ေရးတဲ့အခါမွာ ေငြေၾကးဆုိတာထက္ သူတုိ႔အေရးကုိ အေလးထားၿပီးေတာ့ ေစတနာဗရပြနဲ႔ ေရးေလ့ရိွတတ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေငြ(၁၀၀၀ိ/-)ေလာက္ေပးၿပီး တစ္ဘဝလုံးအတြက္ အက်ဳိးရိွမယ့္စာအုပ္ကုိ ဝယ္ဖတ္ဖုိ႔က်ေတာ့ ႏွေျမာတြန္႔တုိေနတတ္ၾကၿပီး ေသာင္းဂဏန္းေလာက္ ေလာင္းေၾကးထပ္ၿပီး မေရရာတဲ့ ေလာင္းကစားလုိဟာမ်ဳိးေတြကုိ လူတခ်ဳိ႕ သိသိႀကီးနဲ႔ ဥေပကၡာျပဳၿပီး လုပ္ေနၾကတာ အံၾသမိပါတယ္။ စာအုပ္စာေပလူ႔မိတ္ေဆြဆုိတဲ့ ေဝါဟာရရဲ႕ တန္ဘုိးကုိ ကုိယ္တုိင္သေဘာေပါက္ နားလည္ခဲ့ရတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ စာအုပ္ေတြ လမ္းမွာေတြ႔ေတြ႔၊ ေစ်းမွာေတြ႔ေတြ႔၊ ခရီးသြားရင္းျဖစ္ေစ ဘူတာရုံမွာ၊ ကားဂိတ္မွာျဖစ္ျဖစ္ေတြ႔ရင္ ရိွစုမယ့္စု ေငြေလးေတြနဲ႔ ဝယ္ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ ဒီလုိဝယ္ဖတ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ နေဘးနားက ပါလာသူတခ်ဳိ႕က <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">မင္းကလည္းကြာ စာအုပ္ေတြ ဝယ္ၿပီးဘာလုပ္မွာလဲ ဝါးစားလုိ႔ရလား။ အလကားသတ္သတ္ကြာ ကုိယ္လည္း လုိက္လုပ္ႏုိင္တာမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ဘာလဲမင္းက အဲဒါေတြထဲကအတုိင္း လုိက္လုပ္မလုိ႔လား မင္းရူးသြားလိမ့္မယ္</span> စသျဖင့္ စိတ္ပ်က္စြာေဝဖန္ေျပာဆုိခံရတာေတြ မၾကာခဏ ႀကဳံခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အဲသည့္အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာထဲရိွတဲ့ စကားလုံးေတြကုိ သူတုိ႔ေရွ႕မွာ ထုတ္ျပေနလည္း အပုိမုိလုိ႔ အသာၿငိမ္ခံေနခဲ့ရပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ႀကဳံးဝါးခဲ့တာကေတာ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သိလာမွာပါေပါ့ေလ။ ထားပါအုံး ဒါေတြ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆုိေတာ့ကာျဖင့္ ယေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ စာအုပ္ဆုိင္မွာ၊ အင္တာနက္ထဲမွာ အမ်ားဆုံး ေလ့လာလုိက္စားေနၾကတာက အေပ်ာ္တမ္းဖတ္စာ၊ အေပ်ာ္တမ္းဂိမ္းကစားျခင္း၊ အေပ်ာ္တမ္းရည္စားထားျခင္း၊ အေပ်ာ္တမ္းခ်က္တင္ထုိင္ျခင္း စတဲ့စတဲ့ အေပ်ာ္တမ္းဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြေအာက္မွာေတြ႔ေနရတာပါပဲ။ ေပ်ာ္တာလည္းေပ်ာ္ပါ။ မတားလုိပါ။ တားပုိင္ခြင့္လည္းမရိွပါ။ သုိ႔ေသာ္ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးအတြက္ ႏုိင္ငံအတြက္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ က်ရာေနရာကေန အသီးသီးေနရာယူ တာဝန္ေတြကုိယ္စီကုိ ထမ္းေဆာင္ၾကမယ့္ လူငယ္လူရြယ္ေတြအတြက္ ခ်င့္ခ်ိန္ေစလုိတာပါပဲ။ တုိင္းျပည္ႀကီးဘယ္ေလာက္တုိးတက္ သာယာဝေျပာခ်င္ပါတယ္ပဲ ေျပာေနေန ကုိယ့္တုိင္းျပည္က ေခတ္လူငယ္ေတြရဲ႕ ပညာေရး၊ အသိပညာ၊ ဗဟုသုတေတြဟာ သူမ်ားတကာႏုိင္ငံေတြထက္ အမ်ားႀကီးေနာက္ေကာက္က်ေနရင္ ေနာင္လာမယ့္ တုိင္းျပည္ရဲ႕အနာဂါတ္ဟာလည္း ဒုံးရင္းဒုံးရင္းပဲျဖစ္ေနဦးမွာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ေခတ္ပညာတတ္ လူငယ္တခ်ဳိ႕က <span style="font-style: italic;">ဒါဆုိ ...က်ဳပ္တုိ႔လည္း ေခတ္လူငယ္ေတြပါ အခုေျပာသလုိေတာ့ မဆုိးရြားေသးပါဘူး၊ ဒီေလာက္ေတာ့သိပါတယ္ .. တတ္ပါတယ္ ...ဘာရယ္ညာရယ္</span>ဆုိၿပီး ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္း ေတာရုံတတ္ရုံတင္ကုိ အဟုတ္ထင္မွတ္ေနၿပီး ေဇာတကေတြ တက္ခ်င္တက္လိမ့္မယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ ကုိယ့္လူမ်ဳိးအတြက္ ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္ဆုိရင္ တစ္ေယာက္တည္းတင္ ေတာ္တတ္ေကာင္းမြန္ၿပီး ထူးခၽြန္ေနလုိ႔မရပါဘူး။ တုိင္းျပည္အေရးကိစၥမ်ဳိးေတြမွာက်ေတာ့ ငါမွငါေတာ္ ငါပဲသိငါပဲတတ္ဆုိတဲ့ ကုိယ့္အတၱ၊ ကုိယ့္မာနေတြကုိ ခဝါမခ်ႏုိင္ေသးသေရြ႕ေတာ့ အဲသည့္ကိစၥေတြမွာ ပါဝင္လုပ္ကုိင္လုိ႔ ရရုိးထုံးစံလည္းမရိွပါဘူး။ ကုိယ့္တုိင္းျပည္တုိးတက္ဖုိ႔ ကိစၥေတြမွာဆုိရင္ အမ်ားနဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြမႈရိွတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စည္းလုံးညီညြတ္မႈရိွဖုိ႔လုိပါတယ္။<br /><br />ဒါေတြေျပာေနရတာကုိပဲ တခ်ဳိ႔က စကားႀကီးစကားက်ယ္ေျပာတာပဲလုိ႔ ထင္ေကာင္းထင္ျမင္ၾကလိမ့္မယ္။ လြတ္လပ္စြာကြဲလြဲခြင့္ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က လက္ရိွတဒဂၤကုိမၾကည့္ပါဘူး။ ေရရွည္ကုိေမွ်ာ္ေတြးၾကည့္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္ဘဲ ဝင္ေျပာေနရျခင္းမဟုတ္ပါ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ တုိင္းခ်စ္၊ ျပည္ခ်စ္၊ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ေတာ့ အနည္းဆုံး ရိွသင့္တယ္လုိ႔ ယူဆတယ္။ ကုိယ္ေနထုိင္မယ့္ ကုိယ့္တုိင္းျပည္အတြက္၊ ကုိယ့္မိသားစုရိွတဲ့တုိင္းျပည္၊ ကုိယ့္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ ခ်စ္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ားရိွတဲ့တုိင္းျပည္မုိ႔ ကုိယ္နဲ႔ဆုိင္လုိ႔ေျပာရျခင္းပါ။ ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္ဘူးဆုိတဲ့ အယူအဆဟာ အင္မတန္မွ မွားယြင္းတဲ့ အယူအဆတစ္ခုျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ေဝဖန္ေထာက္ျပခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ၿပီး ေတာ္တယ္ဆုိတာေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ကုိယ္ခ်ည္းေတာ္ေန၊ တတ္ေနရုံနဲ႔မၿပီးပါ။ ကုိယ္ေတာ္သလုိ သူမ်ားေတြေတာ္ေအာင္၊ တတ္ေအာင္ နားလည္လာေအာင္ ျပန္လည္သင္ျပေပးႏုိင္ လမ္းျပေပးႏုိင္ပါမွ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အဖုိးထုိက္တန္တဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းလုိ႔ သတ္မွတ္လုိ႔ရႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စာေရးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ မထိန္ခ်န္ဘဲေဝဖန္ေျပာဆုိရရင္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူေကာင္းေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူကညံ့ေနတတ္ေသးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မေကာင္းဘဲ ေတာ္ေနတဲ့ ေနရာလုိဟာမ်ဳိးေတြလည္း ရိွေနတတ္တာဆုိေတာ့ လူေတာ္လူေကာင္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ျဖစ္ခ်င္လားလုိ႔ ေမးရင္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့။ လူတုိင္းလည္း ဒီလုိပဲ ျဖစ္ခ်င္ၾကမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမယ္ဆုိတာေတာ့ မႀကဳိးစားခ်င္ၾကေတာ့တာ လူတုိင္းနီးပါးပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လူကေတာ္ေပမယ့္ စာရိတၱပုိင္းဆုိင္ရာမွာ ညံ့ဖ်င္းေနရင္ လူေကာင္းစာရင္းမဝင္ျပန္ပါဘူး။ လူကကုိယ္က်င့္သိကၡာေကာင္းမြန္ၿပီး ရုိးသားတဲ့ လူရုိးလူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေပမယ့္လည္း အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ၊ ဗဟုသုတ မၾကြယ္ဝရင္ လူေတာ္တစ္ေယာက္စာရင္း မဝင္ႏုိင္ျပန္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူေတာ္တုိင္းလည္း မေကာင္းပါ။ လူေကာင္းတုိင္းလည္း မေတာ္တတ္ၾကပါ။ လူေတာ္နဲ႔လူေကာင္း ႏွစ္မ်ဳိးစလုံး ျပည့္စုံတာရွားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္မွာလည္း သည္လုိ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ အမ်ားအျပား ေပၚထြန္းလာေစခ်င္တာ စိတ္ေစတနာ အရင္းအမွန္နဲ႔ပါပဲ။ ကုိယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ေတာ့ တစ္ဘက္တစ္လမ္းကေန လူငယ္ေတြအတြက္ လမ္းညႊန္ျပသေပးခ်င္ပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း လူေတာ္လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔ အားထုတ္လ်က္ပါ ...။</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">(<span style="font-weight: bold;">လက္က်န္စကား </span>။ ဒီကေန႔ အင္တာနက္ဆုိင္မွာ ေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္မုိ႔ ပုိစ့္ႏွစ္ပုဒ္ ဆက္တုိက္တင္လုိက္ပါတယ္။ ျပန္ခါနီးမွာ အျပင္ကမုိးေတြရြာေနေသးေတာ့ မုိးရြာတာေစာင့္ရင္း ေရးလက္စ draft saved လုပ္ထားတဲ့ ဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာကုိ ဆက္ၿပီးေတာ့ အၿပီးသတ္ေရးလုိက္မိတာနဲ႔ တစ္ခါတည္း တင္ခဲ့ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဘေလာ့ဂ္ေတြလည္ၿပီး စာေတြဖတ္ဖုိ႔အခ်ိန္ထက္ ကုိယ္ေရးခ်င္တဲ့ စာေတြေရးႏုိင္ဖုိ႔အခ်ိန္ကုိ ဦးစားေပးေရးလုိက္ရတဲ့အတြက္ အစ္ကုိအစ္မ၊ ညီညီမမ်ားကုိ ႏႈတ္မဆက္ျဖစ္တာ ခြင့္လႊတ္ပါ။ တခ်ဳိ႕ဘေလာ့ဂ္ေတြေတာ့ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။)</span><br /></div></div><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: right;">ေမတၱာမြန္ျဖင့္<br />စံလင္းထြန္း</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-4800297508864729889?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-67372734087065412572010-04-25T14:51:00.002+08:002010-04-25T15:17:14.710+08:00<div style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><br />(၂၀၁၀)ဧၿပီလမွာ ႏွစ္သစ္ကူးျခင္းက ေပ်ာ္စရာေတြလည္းရိွခဲ့သလုိ၊ ဒဏ္ရာေတြတသီႀကီးရလုိက္ပါတယ္။ ထူးထူးျခားျခား ေလာကသစၥာတရားတခ်ဳိ႕ကုိလည္း ရွာေဖြေတြ႔ရိွခဲ့မိပါၿပီ။ ဧၿပီလဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေမြးလ၊ ၿပီးေတာ့ ေမြးရက္ကလည္း သႀကၤန္အၿပီးမွာ။ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေလာကဓံတရားက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဒုကၡလွလွေလးေတြ ထုပ္ပုိးေပးလုိက္ပါတယ္။ မလုိခ်င္လည္း ဖြင့္ၾကည့္ရမယ့္ အဲသည့္ဘဝစာမ်က္ႏွာထက္မွာ ဒူးေထာက္အရႈံးေပးခ်င္ေလာင္ေအာင္ စိတ္ပ်က္စရာေတြနဲ႔ခ်ည္း ဆက္တုိက္ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ ျဖတ္သန္းရင္း ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ဘဝေတြကေတာ့ ခ်ဳိတစ္လွည့္ခါးတစ္လွည့္ေတြပါ။ ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ ခါးခ်ည့္ေနေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />အဲသည့္ဒုကၡလွလွေလးေတြထဲက ဘဝခါးခါးတစ္ခုကုိေျပာျပပါဆုိရင္ ဟုိတစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကြဲသြားတယ္။ ရုိးရုိးကြဲတာမဟုတ္။ ေျပးရင္းလႊားရင္းနဲ႔ ကြဲသြားတာ။ ေျပးတာေတာင္ ေသေျပးရွင္ေျပး ဘဝအေရးအတြက္ ေၾကာက္လန္႔တၾကားေျပးလႊြားရင္းနဲ႔ မေတာ္တဆ ထိခုိက္မိိတဲ့ ဒဏ္ရာပါ။ စက္ရုံမွာ ေအာ္ပရာစီမဟုတ္ေပမယ့္ ၾကြက္ေတြအမ်ားႀကီး ဝင္ေသာင္းက်န္းသြားတယ္ေလ။ အဲသည့္ေန႔က စက္ရုံထဲကကုိ သံေတြခုိးလာတဲ့ သံကားႀကီးတစ္စီးဝင္လာပါတယ္။ သံတင္သံခ် လုပ္တဲ့ကုလားေတြကုိ ၾကြက္ေတြက လုိက္ဖမ္းတာပါ။ ကုိယ္ေတြကလည္း ၾကြက္ျမင္တာနဲ႔ သိတဲ့အတုိင္း ေျပးရမယ္ဆုိတဲ့ အသိက ဦးေႏွာက္ထဲမွာ အုိတုိမက္တစ္ မက္ေဆ့ခ်္ပုိ႔ထားၿပီးသားဆုိေတာ့ တန္းကနဲကုိေျပးတာပါပဲ။ ေျပးရင္းက သံတုိင္နဲ႔ ေခါင္းေဆာင့္မိၿပီး ကြဲသြားတယ္။ ရုတ္တရက္မုိ႔ ေခါင္းနဲ႔တုိက္မိၿပီး ခဏေလး သတိလစ္ေမ့ေမ်ာေတာ့မလုိ ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပးရမယ္ဆုိတဲ့အသိေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းကုန္းထေျပးပါတယ္။ ေသြးေတြကလည္း ခ်င္းခ်င္းကုိနီလုိ႔ပါပဲ။ ေသေျပးရွင္ေျပး ေျပးရတာမုိ႔ ဘာကုိမွလွည့္ မၾကည့္ႏုိင္ဘဲ ေတာထဲကေနလြတ္ေအာင္ ထြက္ေျပးရပါတယ္။ စက္ရုံေနာက္ဘက္က ေတာအုံႀကီးထဲကုိ ေျပးဝင္ၿပီး အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေတာထဲကေန ေဖာက္ထြက္ရပါတယ္။<br /><br />ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူတုိ႔ ဖမ္းတာက ကုလားေတြ၊ ကုိယ္ေတြက ဗမာဆုိေပမယ့္ ကုလားေတြနဲ႔အတူတူ ေရာပါေျပးမိရက္သားျဖစ္သြားေတာ့ မထူးလက္စနဲ႔ ဆက္ေျပးေနရေတာ့တာေပါ့။ ဒီအခ်ိန္မွာ အဖမ္းခံရရင္လည္း မေခ်ာင္ဘူး။ ရွင္းရခက္သြားၿပီ။ ေတာထဲမွာ က်န္ေနခဲ့လုိ႔လည္းမျဖစ္ဘူး။ ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္း မိသြားႏုိင္တယ္ေလ။ မိရင္ဘာလုပ္မလဲ သံခုိးကုလားနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ပါဆုိၿပီး ကုိယ့္ကုိ အမႈဖြင့္ တရားစြဲဆုိရုံတင္မက ေထာင္ဒဏ္ေတြပါႏွစ္ရွည္လမ်ား က်သြားႏုိင္တဲ့အထိပါ။ ေထာင္ႏႈတ္ခမ္းေပၚမွာ သီသီကေလး ကပ္ေျပးခဲ့ရတဲ့ေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္လုိမွ ထင္မွတ္မထားခဲ့တဲ့ ဘဝခါးခါး အမွတ္တရတစ္ခုပါပဲ။<br /><br />ေတာထဲမွာေျပးရင္းေျပးရင္း ေခါင္းကလည္း ဒဏ္ရာနဲ႔မုိ႔ တဆစ္ဆစ္နာက်င္ကုိက္ခဲလာတယ္။ မ်က္လုံးေတြလည္း ျပာေဝလာတယ္။ ေနပူရိွန္နဲ႔မုိ႔ ဒဏ္ရာက ပုိပုိဆုိးရြားလာပါတယ္။ အတူတူေျပးေဖာ္ေျပးဖက္ ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္က သူ႔ကုိယ္လုံးနဲ႔ ကုိင္းေတာေတြေပၚ လွမ့္ခ်ၿပီး လမ္းကုိေဖာက္ပါတယ္။ မ်က္ရုိင္းေတာႀကီးကလည္း ထူပိန္းေနၿပီး ကၽြတ္ေတြ၊ ျခင္ေတြကလည္း ကုိက္လုိက္တာ လြန္ပါေရာ။ အားလုံးကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဗမာေလးေယာက္ ေတာထဲမွာ မ်က္ေစ့လည္တုိင္ပတ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ဖုန္းလုိင္းကဝင္ေနေသးေတာ့ အတူတူေျပးလာတဲ့ ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္က အျပင္ကလူ တစ္ေယာက္ကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေတာထဲကေန ထြက္ေပါက္ကုိ ရွာေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကေတာ့ ေျပးရင္းလႊြားရင္း ဘယ္နားက်က်န္ခဲ့မွန္းကုိမသိဘူး။ ၾကြက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လယ္ကြင္းဘက္ကုိ ျဖတ္အေျပးမွာ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ လယ္ကြင္းထဲအထိဆင္းလုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္မွာ ဝါးတစ္ရုိက္သာသာအကြာပဲရိွေတာ့တယ္။ အဲသည့္အခ်ိန္က စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး ေနခဲ့ဖုိ႔ စိတ္ကူးမိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ဘဝမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ့္ ခရီးေတြအမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္ မိသာစုအေရး၊ ကုိယ့္ဘဝအေရးဆုိတာေတြ ေခါင္းထဲမွာ ေတြးမိခုိက္ မျဖစ္ေသးဘူးဆုိတဲ့ အသိတရားေၾကာင့္ လြတ္ေအာင္ေျပးခဲ့ရပါတယ္။ ေနကပူ၊ ေခြ်းကထြက္၊ ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ေသြးကလည္းထြက္နဲ႔ ေရကလည္းဆာ ေမာကလည္းေမာပမ္းလုိ႔ ကုိယ္၏ဆင္းရဲျခင္း၊ စိတ္၏ဆင္းရဲျခင္း ဒုကၡစုံကုိ အခုမွ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် အေသအခ်ာကုိ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />(၂)နာရီေလာက္ ေနပူႀကီးထဲမွာ ပတ္ေျပးၿပီးမွ လုံၿခဳံတဲ့ ျမန္မာအသိေတြရဲ႕ အိမ္တစ္အိမ္မွာသြားၿပီး နားေနရပါတယ္။ ေခါင္းကဒဏ္ရာကလည္း ဒီအခ်ိန္မွာ ေဆးခန္းသြားျပခ်င္ေပမယ့္ လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံကလည္းမရိွ၊ ေဆးခန္းသြားဖုိ႔ကလည္း မလြယ္ဆုိေတာ့ ညေနေစာင္းတဲ့အထိ အဲဒီ့အိမ္မွာပဲ ေစာင့္ရပါေသးတယ္။ ေသြးထြက္တာေတာ့ တိတ္သြားပါၿပီ။ ေခါင္းတစ္ခါမွ မကြဲခဲ့ဘူးတာ အခုမွပဲ ေခါင္းကြဲတဲ့အရသာကုိ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ခံစားလုိက္ရတယ္။ ေၾသာ္... ဒုကၡလွလွေလးေတြေတြ႔မွ သံေဝဂတရားေတြက ရင္ထဲမွာတုိးလုိ႔ပြားမ်ားလာမိေတာ့တယ္။ ေလာကမွာ ဘယ္အရာမွမၿမဲဘူးဆုိၿပီး ကုိယ္ေပၚက ဒဏ္ရာရဲ႕နာက်င္မႈေတြကုိ ျဖစ္တည္ပ်က္ တရားနဲ႔ရႈမွတ္ၿပီး ေျဖေဖ်ာက္ၾကည့္တယ္။ အနည္းငယ္ေျပေလ်ာ့ခ်င္သလုိျဖစ္လာတယ္။ ညေန(၅)နာရီေလာက္မွာ ဖ်ားခ်င္သလုိလုိျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္မယ့္ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာင့္ထားခဲ့တယ္။ အဲသည့္ေန႔ညပုိင္းမွာေတာ့ ေဆးခန္းသြားၿပီး ေခါင္းကဒဏ္ရာကုိ ခ်ဳပ္လုိက္ရပါတယ္။ အခုေတာ့ေတာ့ အဆင္ေျပသြားပါၿပီ။ အဲသည့္တုန္းက ေျပးရင္းသတိေလးတစ္ခ်က္လြတ္လုိက္တာနဲ႔ ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ဒဏ္ရာပါပဲ။ ဆင္ျခင္စရာ သတိ သတိ။<br /><br />အခုလက္ရိွဘဝအေျခအေနအရ ဘေလာ့ဂ္ကုိျဖတ္သင့္ျဖတ္ရပါမည္။ ျဖတ္မည္ဆုိတာကုိေတာ့ မေသခ်ာေသးေပမယ့့္ ႀကဳံေတြ႕ျဖတ္သန္းရတဲ့ ဘဝအစိတ္အပုိင္းထဲက အေျခအေနေတြကုိ ႀကဳံရင္ႀကဳံသလုိေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ ပုိစ့္ေတြအျဖစ္ လာ၍တင္ေနပါဦးမယ္။ ေလာေလာဆယ္ အေသအခ်ာေျပာႏုိင္တာကေတာ့ တုိင္းတစ္ပါးဘဝမွာ ဝမ္းစာေက်ာင္းရတဲ့ဘဝဟာ မေရရာပါ။ <span style="font-style: italic; color: rgb(51, 153, 153);">ေသခ်ာျခင္းေတြကေတာ့ မေရရာျခင္းေတြပဲ ... </span>ဆုိတဲ့ တုိင္းတပါးေရာက္ ဘဝကုိ ေဖာ္ညႊန္းထားတဲ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ထဲက စာသားေတြလုိပါပဲခင္ဗ်ာ ...။ ကုိယ့္တုိင္းျပည္၊ ကုိယ့္မိဘအရိပ္မွာ ခုိလႈံရတာေလာက္ ေအးခ်မ္းမႈကုိ ေပးႏုိင္မယ့္ေနရာ ကၽြန္ေတာ္ ရွာမေတြ႔ေသးပါဘူး။ အရာအားလုံး သေဗၺသတၱာ ကမၼသကာ ပါပဲေလ ...။<br /></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: right;">ဒဏ္ရာေတြအၾကားက<br />စံလင္းထြန္း</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-6737273408706541257?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-16692432329333282802010-04-14T04:00:00.014+08:002010-04-18T21:56:33.285+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S9-R9EHBI/AAAAAAAAAUc/TfaKQG5S3fE/s1600/SDC10399.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459697525948947474" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S9-R9EHBI/AAAAAAAAAUc/TfaKQG5S3fE/s320/SDC10399.JPG" border="0" /></a><br />ပီနန္ ဘုရားေက်ာင္းထဲက သပၸါယ္စြာတည္ရိွေနတဲ့ ဗုဒၶရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S_HCb6H9I/AAAAAAAAAUk/HnKTKzysPHg/s1600/SDC10395.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459698775913799634" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S_HCb6H9I/AAAAAAAAAUk/HnKTKzysPHg/s320/SDC10395.JPG" border="0" /></a><br />ပန္းဆီမီးမ်ားကပ္လွဴပူေဇာ္ေနခ်ိန္<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459695379196889410" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S8BUrfSUI/AAAAAAAAAUM/yjI4V0GPdsI/s320/SDC10401.JPG" border="0" /><br />ဘုရားေစာင္းတန္ထိပ္နားက အတြင္းသုိ႔ လွမ္းျမင္ေတြ႔ရပုံ<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S_z4JA2TI/AAAAAAAAAUs/5-cDzdcTvrs/s1600/SDC10392.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459699546244307250" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S_z4JA2TI/AAAAAAAAAUs/5-cDzdcTvrs/s320/SDC10392.JPG" border="0" /></a><br />ပီနန္က ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459694649632030354" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S7W21q_pI/AAAAAAAAAUE/OqA7r2JBV2A/s320/SDC10402.JPG" border="0" /><br />အာရုဏ္ခံေစာင္းတန္းတစ္ေလွ်ာက္ ေရႊပရိတ္သတ္ျမင္ကြင္း<br /></div></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီႏွစ္သႀကၤန္မွာ အလုပ္ရိွေပမယ့္ အေဖာ္ေကာင္းေတာ့ ကုိယ့္ဘာသာ အလုပ္ပိတ္ၿပီး ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ဆုံေနက် လုပ္ေနက်သႀကၤန္ပြဲေတာ္သုိ႔ အားရပါးရ အေရာက္လွမ္းခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။ တာထြက္ေနာက္က်ခ်က္ကေတာ့ မနက္ခင္း (၉)နာရီမွ အိပ္ယာကႏုိးေလတယ္။ ဟုိက္ ဆုိၿပီး နေဘးနားက ဖုန္းကုိေကာက္ကုိင္ သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာ အန္(န္)စလင္း ကုိ ဖုန္းလွမ္းအဆက္မွာ မင္းေတာ္ေတာ္အခ်ိန္မေလးစားတဲ့ေကာင္ပဲကြာ ငါတုိ႔ကမင္းတစ္ေယာက္တည္းတင္ ေစာင့္မွာမဟုတ္ဘူး.. ခုလူေတြစုံေနၿပီ ကားထြက္ေတာ့မွာ ေနာက္က်ရင္ ကုိယ့္ထုိက္နဲ႔ကုိယ့္ကံပဲလုိ႔ ေကာင္းမြန္စြာ ဆီးႀကိဳလုိက္ေသာအသံေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အိပ္ယာထေနာက္က်တာ ေနာင္တရလုိ႔မဆုံးဘူး။ ျဖစ္ရမယ္ေလ... မေန႔ညက ေမ့ၿပီး ႏႈိးစက္မေပးလုိက္တာကုိက ကုိယ့္အမွား။ ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္ထက္ နဲနဲေနာက္က်သြားတယ္။ လူစုံတက္စုံ သြားၾကမယ့္ သႀကၤန္ကားႀကီးထဲမွာ ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ သူတုိ႔ကေစာင့္ေနလုိ႔လည္းမျဖစ္ပါဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ မႈိင္ေတြေငးေမာရင္း သႀကၤန္ပြဲအမွီသြားရလုိသြားရျငားဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးနဲ႔ ေနာက္ထပ္ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ဆီကုိ ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ အုိေက ..သူငယ္ခ်င္း ဘာမွမပူနဲ႔ ငါလာေခၚမယ္ဆုိၿပီး အခ်ိန္းအခ်က္ေတြလုပ္ သႀကၤန္အတြက္နဲ႔ အလုပ္ေတြျပဳတ္ခ်င္ျပဳတ္ပေစဆုိၿပီး သူလည္းထြက္ ကုိယ္လည္းထြက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။<br /><br />သႀကၤန္ပြဲေလးးတစ္ခုအတြက္ ႀကဳဳံေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကေတာ့ အကုန္စုံစီနဖာ ေရးျပရမယ္ဆုိရင္ နိဂုံးပင္ခ်ဳပ္ႏုိင္မယ္ မထင္ေလဘူး။ သူမ်ားတကာေရေလာင္းတာခံရလုိ႔ ေရစုိရႊဲရမယ့္သႀကၤန္အစား ေခၽြးသံရႊဲရႊဲနဲ႔ စက္ဘီးကုိ လီဘာအကုန္တင္ၿပီး သႀကၤန္မွာကဲရဖုိ႔အေရး (၅)မုိင္ေလာက္ေဝးတဲ့ ခရီးကေန အေျပးခ်ီတက္ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ရင္ထဲ ခံစားေနရတဲ့ ေရာဂါေဝဒနာေတြကလည္း ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တယ္။ ေအာင့္လည္းမေအာင့္ေတာ့ဘူး။ စူးလည္းမစူးေတာ့ဘူး။ သႀကၤန္ပြဲအမွီေရာက္ဖုိ႔အေရးကလြဲလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္လည္း သိပ္သတိမရေတာ့ဘူး။<br /><br />အဲဒီ့မွာစေတြ႔တာကေတြ စႀကဳံရပုံေတြကေတာ့ ... ဘတ္(စ္)ကားဂိတ္မွာ ေဘာ္ဒါနဲ႔အတူ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္နာရီေလာက္မွ တစ္စီးေလာက္လာတဲ့ ကားကုိ လည္ပင္းေတြရွည္သထက္ရွည္ ေမွ်ာ္လုိက္ေငးလုိက္ရတာ ေမွ်ာ္တဲ့ကားက ေရာက္မလာဘဲ ကုိယ့္ကုိႏိွပ္စက္မယ့္ ၾကြက္ကားကေရွ႕တည့္တည့္မွာ ဘြားကနဲေပါက္ခ်လာပါေတာ့တယ္။ ဆရာေတြက ကားေပၚကေန အခန္႔သား ထုိင္ၿပီးလွမ္းရႈိးတယ္။ အင္း ..ဒီငတိႏွစ္ေကာင္ေတာ့ ေငြဘယ္လုိညွစ္လုိက္ရေကာင္းမလဲဆုိတာေတြမ်ား သူတုိ႔စိတ္ထဲမွာ ဘာေတြရိွေနမလဲဆုိတာ ဘုရားဘုရား မစဥ္းစားရဲေတာ့ဘူး။ ကားကကုိယ့္ေရွ႕မွာရပ္မလုိလုိနဲ႔ ေမာင္းထြက္သြားေတာ့မွ ဟူးခနဲသက္ျပင္းကုိ အလုံးလုိက္ႀကီးခ်ၿပီး သက္မႀကီးကုိ ရႈလုိက္ရေတာ့တယ္။<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ လုိင္းကားေတြ တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္စီး။ ဇက္ဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ဇက္ေစာင့္ရတာ ဇက္ပါေညာင္းရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေအာ္ရန္းမေလးရွား ေအာ္ရန္းမေလးရွားနဲ႔ တံခါးေစာင့္ ကလားႀကီးက သူ႔ႏုိင္ငံသားမ်ားကုိ ဦးစားေပးေခၚၿပီးေနေလေတာ့ ကုိယ္ေတြက ဟုိးေနာက္မွာ ကုပ္ကုပ္ကေလးေတြ။ ေၾသာ္... ႏုိင္ငံျခားသားဘဝ အလုပ္ထဲမွာတင္မဟုတ္ဘူး၊ ဘယ္သြားသြား မ်က္ႏွာျမင္ မသနားခ်င္ပါတဲ့ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘဝေတြကုိ ကုိယ္ဘာသာကုိယ္ပဲ ျပန္သနားမိေနရရွာေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေခၚမယ္ မေလးရွားလူမ်ဳိးေတြ က်န္ရိွေသးရင္ေရွ႕ကုိတက္လာပါ ဆုိၿပီး မေလးလုိေအာ္ေျပာေနတာ နားထဲမွာ ကန္႔လန္႔ႀကီးဝင္သြားသလုိပဲ။ နာရီကုိၾကည့္ေတာ့ မနက္ပုိင္းအခ်ိန္က (၁၁)နာရီခြဲေတာ့မယ္။ နာရီဝက္ေလာက္ ေခၽြးျပန္ေအာင္ေစာင့္မွ ဇက္ေပၚကုိေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ဇက္တစ္ခုလုံးကလည္း ေရႊျမန္မာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေတာ့တယ္။ ဘယ္ၾကည့္လုိက္ၾကည့္လုိက္ ခင္ဗ်ားေရႊလားလုိ႔ လက္ညဳိးထုိးမလြဲေမးရင္ေတာင္ ဟုတ္ကဲ့ဆုိတဲ့ အသံေတြက နားထဲမွာ တရစပ္ဝင္ေရာက္လာမယ္။ ဒီလုိအခ်ိန္မွာ ေအာ္ပရာစီကင္း ၾကြက္ရန္လည္းရွင္းပါတယ္။ အုိတာေရာ၊ မအုိတာေရာ (over stay ကုိေျပာျခင္းျဖစ္) အကုန္အစုံပလုံ ေတာႀကဳိအုံၾကား လုပ္ငန္းခြင္ေနရာအႏွံ႔အျပားကေန အလွ်ဳိလွ်ဳိထြက္ေပၚလာၾကပါတယ္။ ျမန္မာတုိ႔ရဲ႕ ရုိးရာသႀကၤန္ပြဲေတာ္ဟာ တုိင္းတပါးက ကၽြန္းကေလးတစ္ကၽြန္းေပၚမွာ ကဗ်ာဆန္စြာ ျဖစ္ေပၚေနပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဇက္ေပၚ ေရာက္ရုံနဲ႔လည္းမၿပီး ဟုိဘက္ကမ္းကုိ ဇက္လည္းကပ္ေရာ ဘတ္(စ္)ကားဂိတ္မွာ ေျပးၾက၊ လႊားၾက၊ တုိးၾကေဝွ႕ၾကနဲ႔ အရမ္းကုိ ေမာလည္းေမာရ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ရပါတယ္။ ပုတပုတ နဲ႔ ကလားတစ္ေကာင္က ေအာ္ေနေလရဲ႕။ ဘာလဲေဟ့ ဘူတာလား ဘူတလား ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာမရွင္းလုိ႔ နေဘးနားက ေဘာ္ဒါကုိေမးၾကည့္ေတာ့မွ အဲဒါဗုဒၶလုိ႔ေျပာေနတာကြ တဲ့။ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြာ သူ႕က်မွ ပုတဆုိလား ဘူတာဆုိလားပဲ ေျပာရင္းဆုိရင္း ရယ္ရေသးတယ္။ ပီနန္ကၽြန္းေပၚက သႀကၤန္ရက္ထဲမွာတင္ ဒီလုိင္းကား သီးသန္႔ ေျပးဆြဲတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း သီးသန္႔တစ္ေနရာတည္း ပီနန္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိသြားမွာမုိ႔ ဗုဒၶလုိ႔ ေအာ္ၿပီးလူေတြကုိေခၚေနတာကုိး။ ေရႊမ်ားဟာလည္း ကားေပၚကုိ တစ္ၿပဳံႀကီးတက္ၾကတာမ်ား ဟုိက္ ...မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ၾကည့္ရင္း ကုိယ့္တုိင္းျပည္က ရန္ကုန္မွာ ဆူးေလးေရွ႕ေရာက္သြားသလုိပါပဲလားလုိ႔ ထင္မိေလာက္ပါရဲ႕။ ဘယ္ေနရာက ကားကုိပဲၾကည့္ၾကည့္ ေရႊေတြနဲ႔တင္ျပည့္ေနၾကတာဗ်ာ ...။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ ကုိယ္ေတြက group နဲ႔ျဖစ္သြားၿပီဆုိေတာ့ ေပ်ာ္စရာႀကီး။ ကားသမားကလည္း ကားေပၚတက္ရင္ လက္မွတ္ျဖတ္ဖုိ႔ တစ္ဆယ္တန္ေပးရင္ ျပန္အမ္းဖုိ႔အေၾကြမရိွဘူးဆုိၿပီး သုံးေယာက္ခေပးတာကုိ တစ္က်ပ္ပဲအမ္းလို႔အမ္း တစ္က်ပ္ကုိ သူ႔အတြက္ ဘတ္ထားတယ္ထင္ပါရဲ႕။ အင္းေလ ..ဒီလုိပြဲမ်ဳိးမွ မဘတ္ရင္ သူတစ္သက္လုံးေနာင္တလုိ႔ ဆုံးမွာမဟုတ္ဘူးဆုိေတာ့လည္း လုပ္ပါေစဗ်ာ။ တစ္ဖက္လူကလည္း သူနဲ႔ျပန္ေျပာဖုိ႔အခ်ိန္မရိွဘူး ကားေပၚမွာ ေနရာရဖုိ႔အေရး ရိွပါေစေတာ့ဆုိတဲ့သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ထားလုိက္ၾကတယ္။ ရန္ကုန္က ၄၃ လုိင္းကားအလား လူေတြၾကပ္သိပ္ေအာင္တင္ၿပီးမွ ကားကထြက္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ လမ္းကမွတ္တုိင္ေတြတုိင္းမွာ တက္လုိက္ၾကတဲ့ေရႊေတြ ... ဟုိကလည္းတက္ ဒီကလည္းတက္နဲ႔။ အဆင္းဆုိတာေတာ့မရိွေတာ့ဘူးခင္ဗ်။ ေတာက္ေလွ်ာက္ပါပဲ။<br /><br />လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စည္လုိက္တဲ့ၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီး ဘယ္ေနရာၾကည့္လုိက္ၾကည့္လုိက္ အုိ ...ဗားမားလုိ႔ေတာင္ စိတ္ထဲကေန ေရရြတ္မိရေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ နာရီဝက္ေလာက္ ကားစီးၿပီးမွ ေရႊေတြေျခက်င္းလိမ္ေနတဲ့ ေရႊလမ္းႀကီးထဲေရာက္ပါေတာ့တယ္။ (ကုိယ့္ဘာသာလမ္းနာမည္ေပးထားလုိက္တာ) ကားေပၚကေန တုိးၾကေဝွ႔ၾက ဆင္းၾကေပါ့။ နေဘးပါတ္ဝန္းက်င္က ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးတဲ့ ဘာသာစကား အသံဗလံမ်ား၊ လူလႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ ၾကားရျမင္ရေတာ့ ကုိယ့္မ်က္စိနဲ႔ ကုိယ့္နားကုိေတာင္ မယုံႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရတယ္။ ဟင္ ... ငါအခုေရာက္တာ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ေရာက္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္ ...ဆုိၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သတိေလးနဲ႔ ထားၾကည့္ရေသးတယ္။ ကုိယ္ေရာက္ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ဝုိက္ ရိွသမွ်ေရႊအင္အားကလည္း ေသာင္းဂဏန္းေလာက္အထိ ရိွမယ္ထင္ပါရဲ႕။ အကုိ႔ ..ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ဘယ္နားမွာလည္း လုိ႔ နေဘးနားက ေဘာ္ဒါက ကုိေရႊတစ္ေယာက္ကုိ လွမ္းအေမး သူက ဟုိဘက္လမ္းကုိခ်ဳိးလုိက္ေရာက္ၿပီဗ်။ လက္ညဳိးထုိးျပတဲ့ေနရာကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရႊေတြက အလွ်ဳိလွ်ဳိထြက္လာေနတဲ့ လမ္းေထာင့္ခ်ဳိးတစ္ခုဆီကုိ မ်က္စိကၾကည့္ရင္း ခပ္သြက္သြက္ေျခလွမ္းေတြက အလုိအေလ်ာက္ ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းေလွ်ာက္သြားမိပါေတာ့တယ္။ အခုမွတစ္ကယ့္ကုိ ကုိယ့္တုိင္းျပည္ႀကီးထဲ ျပန္ေရာက္သြားလုိက္သလုိပါပဲ။ တစ္လမ္းလုံးျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေရႊျမန္မာေတြကုိေတြ႔ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ လႈိက္ဖုိရင္း ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္တဲ့စိတ္ကေလးေတြက ရင္ထဲမွာ တစိမ့္စိမ့္ေပါက္ဖြားလာတယ္။ ဒီလုိဖီလင္မ်ဳိးက ရေတာင့္ရခဲေလးဆုိေတာ့ အမိအရကုိ ခံစားပစ္လုိက္တယ္ဗ်ာ။<br /><br />ဘုရားေက်ာင္းမုဒ္ဦးဝေရွ႕မွာ ေရေလာင္းသူကေလာင္း ေအာ္ဟစ္ကခုန္သူကခုန္ သႀကၤန္ဒိုးပတ္သံ၊ သီခ်င္းသံေတြကလည္း ရင္ထဲအထိပါ စူညံသြားရေတာ့တယ္။ ဘုရားေက်ာင္းဝန္းထဲကုိ အဝင္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ ကားဆုိင္ကယ္ေတြကလည္းအျပည့္။ ေအာ္...ကုိယ့္ေရႊေတြ တုိင္းတပါးမွာ ခ်မ္းသာေနသူေတြလည္း မနဲပါလား ... အေျခတက်ျဖစ္ေနသူေတြလည္း မနဲပါလားလုိ႔ ေတြးလုိက္မိတယ္။ ဘုရားေစာင္းတန္းတစ္ေလွ်ာက္ ႀကိတ္ႀကိတ္တုိးစည္ကားေနတဲ့ ေရႊေတာႀကီးထဲ ကိုယ္လည္း တုိးရင္းေဝွ႕ရင္း ဘုရားေပၚအေရာက္တက္ခဲ့တယ္။ ဘုရားေရွ႕မွာ အသာအသာဒူးေထာက္ထုိင္ရင္း သရဏဂုံသုံးပါးကုိ ရင္ထဲကေန ရြတ္ဖတ္ၿပီး ဆုေလးအနဲအက်ဥ္းေတာင္း၊ ၿပီးေတာ့ သႀကၤန္အတြင္းမွာ အားလုံး ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာရိွၾကေစဖုိ႔ ခဏေလးစူးစုိက္ၿပီးေတာ့ ေမတၱာပုိ႔သလုိက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ဓါတ္ပုံေတြလွည့္ပတ္ရုိက္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ကုိယ္ပုိင္ကင္မရာကလည္း ပါမလာေတာ့ (အမွန္ကမရိွတာ) ေဘာ္ဒါရဲ႕ေဘာ္ဒါ့ ေဘာ္ဒါေတြဆီကေန တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္လုိက္ငွားခဲ့ရတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းဝန္းတစ္ခုလုံးကုိ အႏွံ႔ ေလွ်ာက္ရုိက္လုိက္တယ္။ အားရမွ ျပန္ထြက္လာၿပီး ပီနန္ကမ္းေျခဆီကုိ ဆက္လိမ့္တယ္။<br /><br />ပီနန္ကမ္းေျခကုိအသြား ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ကလည္း ရင္းဂစ္(၇၀၀)ေက်ာ္တန္ဖုန္းအေကာင္းစားတစ္လုံး ေပ်ာက္က်သြားလုိ႔ ေပ်ာ္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔အစား စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါေသးတယ္။ ေရႊအခ်င္းခ်င္းတုိးၾကေဝွ႔ၾကနဲ႔ ဘတ္(စ္)ကားေပၚတက္ခ်ိန္မွာ ျပဳတ္က်သြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ေတြ႕တဲ့သူကလည္း ဖုန္းရတာနဲ႔ ဖုန္းကုိ ခ်က္ခ်င္း ပါဝါခလုတ္ပိတ္ထားလုိက္လုိ႔ ဒီဘက္က အျခားဖုန္းတစ္လုံးနဲ႔ မစ္(စ္)ေကာ(လ္)ေခၚၾကည့္ေပမယ့္ မရေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ရင္းမမွန္တဲ့သူ လက္ထဲေရာက္ေတာ့လည္း ဘာမွမတတ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သူတစ္ပါးဆီက အခ်ဳိအေခ်ာင္ရတာကုိမွ ႀကဳိက္တတ္တဲ့ လူမ်ဳိးေၾကာင့္ အဲဒီ့ဖုန္း ျပန္ရဖုိ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတာလည္း မရိွေတာ့ဘူးေလ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း စိတ္ညစ္တာေတြေရာ မညစ္တာေတြေရာ စုၿပဳံေပါင္းေရာကာ ဘီယာနဲ႔အတူေရာစပ္ရင္း လူေတြကုိလည္း ပင္လယ္ထဲမွာ လႈိင္းလုံးေတြအၾကားမွာ ေမွ်ာခ်ပစ္လုိက္ပါေတာ့တယ္။ ပင္လယ္လႈိင္းလုံးေတြအၾကား လက္ပစ္ကူးရင္း ကမ္းစပ္နဲ႔ ေဝးသြားလုိ႔ လူကနဲနဲခရီးလည္းပမ္းထားလုိ႔ ႏြမ္းလည္းႏြမ္းေနေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလက္ပမ္းက်သြားတာနဲ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီး ကမ္းစပ္ကုိ မနဲေရာက္ေအာင္ ျပန္ကူးရတယ္။ ဆက္သာေနရင္ ၾကြက္တက္ရင္တက္၊ မတက္ရင္ လႈိင္းလုံးအက်မွာ ျပန္လိမ့္ၿပီး ပင္လယ္အတြင္းပုိင္းထိတျဖည္းျဖည္းေရာက္သြားႏုိင္တယ္ေလ။ ေနာက္ၿပီး ကုိယ္ေပၚမွာ အသက္ကယ္အကၤ် ီလည္း ပါမလာဘူးဗ်။ ျဖစ္ပုံကမ်ား ေရငုပ္လုိက္ပါတယ္။ မ်က္စိေတြေရာ၊ ပါးစပ္ေတြေရာ၊ နားေတြေရာ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းနဲ႔ အူထူကုန္တာပဲ။ ငံကငံေသး။ ဒါနဲ႔ ကမ္းေျခမွာ ဟုိေျပးဒီေျပးလုပ္ရင္း နားနားေနေန ေရကစားေနရတာ ေတာ္ေတာ္ကုိ အရသာရိွေနေတာ့တယ္။<br /><br />ပီနန္ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း ေရႊေတြခ်ည္းပဲ ေနရာတုိင္းမွာ ရာနဲ႔ ေထာင္နဲ႔ ခ်ီၿပီးေတာ့ အုပ္စုလုိက္ အုပ္စုလုိက္ရိွေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕အုပ္စုေလးေတြဖြဲ႕ၿပီး ပါဆယ္(လ္)ဂိမ္းကစားတာမ်ဳိးေတြလုပ္သူကလုပ္၊ တခ်ဳိ႕ ေရႊတစ္စုကေတာ့ ဂစ္တာနဲ႔ဝုိင္းဖြဲ႕ရင္း အသဲကြဲသီခ်င္းေတြဟစ္လုိဟစ္နဲ႔ ... ရွာပုံေတာ္မင္းသားႀကီး၊ မင္းသားေလးမ်ားကလည္း ဟုိေငးဒီေငးနဲ႔ ေတြ႔သမွ် ျမင္သမွ် ေရႊမဒီေလးမ်ားကုိ စူးရဲတဲ့ မ်က္လုံးႀကီးမ်ားနဲ႔ လုိက္ကာလုိက္ကာ ၾကည့္ေနၾကေလရဲ႕။ အခုမွပဲ အလန္းေလးေတြေတာ္ေတာ္ေပါမွန္းသိရေတာ့တယ္ကြ နေဘးနား လူငယ္ေတြရဲ႕စကားအတုိင္း လန္းတယ္လန္းတယ္ ဆုိတာေလးေတြပါပဲေလ။ ဟုတ္ပါရဲ႕။ ဒီသႀကၤန္က်မွပဲ တုိင္းတပါးမွာ သူသူကုိယ္ကုိယ္ ဘဝဝမ္းစာ ရွာေဖြလာတဲ့ ရြက္ပုန္းသီးေလးေတြကုိ အတုိင္းသား ကုိယ့္မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ ေတြ႔ျမင္ေနရေတာ့ ကုိယ္ေတာင္မွ ရင္ထဲမွာ ဟာသလုိလုိ ဘာလုိလုိ ... ေဘးကတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပာရွာေလတယ္ ... သူမ်ားေတြမ်ား တြဲလုိက္ၾကတာ ခ်ိတ္ကေတာင္ အရႈံးေပးရေလာက္တယ္... ငါတုိ႔မ်ားေတာ့ အင္း ... ဟာဗ်ာ ... ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့ လာခ်မယ္ ... ခ်ီးယာ(စ္) အတုိင္အေဖာက္ညီညီ ပုလင္းေထာင္ပစ္လုိက္ၾကတယ္။ သႀကၤန္တြင္းမွာ ဘီယာေစ်းကႀကီးေလေတာ့ သိပ္ေတာ့ ေရခ်ိန္မကုိက္ခဲ့ေလဘူး။ ရွားရွားပါးပါး အၿမီးလည္း ထမင္းေၾကာ္နဲ႔ ေန႔လည္စာ စားေတာ့လည္း ထမင္းေၾကာ္နဲ႔ေပါ့။ (အဆန္းေတြခ်ည္းပါပဲ) စားရင္းေသာက္၊ ေသာက္ရင္းစားၾကတယ္။<br /><br />ကမ္းေျခမွာ အားရေအာင္ အပမ္းေျဖၿပီးမွ ထုံးစံအတုိင္း ဘတ္(စ္)ကားမွတ္တုိင္မွာ ႀကိတ္ႀကိတ္တုိးတဲ့ ေရႊေတြအၾကား ဆူးေလမွာလုိမ်ဳိး ကားလုစီးရျပန္တယ္။ အျပန္လမ္း ဇက္ႀကီးေပၚမွာေတာ့ တစ္ေနကုန္ပင္ပမ္းခဲ့ရမႈေတြေၾကာင့္ ဇက္မက်ဳိးရုံတမယ္ ငုိက္ျမည္းခ်င္စိတ္ကုိ မနဲထိန္းသိမ္းကာ တစ္ေန႔တာလုံး ေက်ေက်နပ္နပ္ျဖစ္ေအာင္ အားပါးတရ ေပ်ာ္ရႊင္ခြင့္ေပးခဲ့တဲ့၊ ေပ်ာ္ရႊင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ သႀကၤန္ၿမဳိ႕ေတာ္(ေခၚ) ပီေလာပီနန္ကၽြန္းႀကီးကုိ တိတ္တဆိတ္ ႏႈတ္ဆက္ေက်ာခုိင္းလာရင္း အေတြးအစအနမ်ားကေတာ့ စီးလာတဲ့ ဇက္ႀကီးေအာက္က ျပာလဲ့လဲ့ပင္လယ္ျပင္ႀကီးထဲက လႈိင္းလုံးေတြလုိ ဟုိမွဒီသုိ႔ ကစဥ့္ကလ်ားေပါ့ ...။</span></div><br /><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;">ေဖ်ာ္ေျဖေရးမ႑ပ္ေရွ႕မွာ တုိးရင္းေဝွ႕ရင္း ရုိက္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ဓါတ္ပုံမ်ား ...<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S29gE75LI/AAAAAAAAATs/J5KcX-AlVh8/s1600/SDC10411.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459689815978796210" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S29gE75LI/AAAAAAAAATs/J5KcX-AlVh8/s320/SDC10411.JPG" border="0" /></a><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459688962486468562" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8S2L0kgf9I/AAAAAAAAATk/fr5Zqycuv-Y/s320/SDC10414.JPG" border="0" /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SyJmRoEWI/AAAAAAAAATc/XHcEfP24brw/s1600/SDC10415.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459684526242926946" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SyJmRoEWI/AAAAAAAAATc/XHcEfP24brw/s320/SDC10415.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SpzKU8yEI/AAAAAAAAASs/fU_roChahbo/s1600/SDC10428.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459675344690530370" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SpzKU8yEI/AAAAAAAAASs/fU_roChahbo/s320/SDC10428.JPG" border="0" /></a><br />ေစာင္းတန္းထဲမွာ ေရႊမ်ားေရကစားေနၾကစဥ္<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SwthCv9MI/AAAAAAAAATU/JKUwmETsmPM/s1600/SDC10420.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459682944290387138" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SwthCv9MI/AAAAAAAAATU/JKUwmETsmPM/s320/SDC10420.JPG" border="0" /></a><br />တဒုန္းဒုန္း တဂြမ္းဂြမ္း သီခ်င္းသံေတြအၾကား ကဲသူကဲ၊ ကြဲသူကြဲ၊ ၿပဲသူၿပဲ ....<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SvkUobKPI/AAAAAAAAATM/CPeW0Wx7JoY/s1600/SDC10423.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459681686828296434" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SvkUobKPI/AAAAAAAAATM/CPeW0Wx7JoY/s320/SDC10423.JPG" border="0" /></a><br />ဖလားနဲ႔အားမရလုိ႔ အဲဒါႀကီးကုိ ဝုိင္းမလာၿပီး ေလာင္းမယ္တဲ့ ...<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Sqi9IshXI/AAAAAAAAAS0/BgawimWH_9s/s1600/SDC10426.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459676165783192946" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Sqi9IshXI/AAAAAAAAAS0/BgawimWH_9s/s320/SDC10426.JPG" border="0" /></a><br />တီးဝုိင္းစတိတ္စင္ေပၚကေန မိမိရရကုိ လွမ္းရုိက္ထားတာ ...<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Sopsse8cI/AAAAAAAAASk/GuhnMWzpqoU/s1600/SDC10434.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459674082605724098" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Sopsse8cI/AAAAAAAAASk/GuhnMWzpqoU/s320/SDC10434.JPG" border="0" /></a><br />စတိတ္စင္ေရွ႕က ေထာင္ခ်ီမကေသာ ေရႊပြဲလာမ်ား ...<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Smd4Xb72I/AAAAAAAAASc/Q12doIHtG0A/s1600/SDC10437.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459671680556986210" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Smd4Xb72I/AAAAAAAAASc/Q12doIHtG0A/s320/SDC10437.JPG" border="0" /></a><br />မုဒ္အျပည့္နဲ႔ တီးခတ္ေနၾကေသာ အေမ့ရင္ေသြး ဝုိင္းေတာ္သားမ်ား<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459670459289548642" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SlWyylt2I/AAAAAAAAASU/_EqveFTMKbA/s320/SDC10441.JPG" border="0" /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Si015TzKI/AAAAAAAAASM/4EdOEm9EP7I/s1600/SDC10444.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459667676984233122" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Si015TzKI/AAAAAAAAASM/4EdOEm9EP7I/s320/SDC10444.JPG" border="0" /></a><br />ေက်ာင္းဝန္းထဲက စိမ္းလဲ့ေနတဲ့ ငါးကန္ ...<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8ShQaK5WcI/AAAAAAAAASE/DX2iFAnK-Ok/s1600/SDC10445.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459665951554886082" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8ShQaK5WcI/AAAAAAAAASE/DX2iFAnK-Ok/s320/SDC10445.JPG" border="0" /></a><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459662952623253938" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Seh2R4KbI/AAAAAAAAAR8/4JQ43YXso_A/s320/SDC10449.JPG" border="0" /><br />ဒီမွာလည္း ဓါတ္ပုံေတြရုိက္ေနၾကတယ္ ...<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459660426301691394" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8ScOy_4VgI/AAAAAAAAAR0/Coj7Q5ov-ck/s320/SDC10453.JPG" border="0" /><br />အေကၽြးအေမြးနဲ႔ ဧည့္ခံတဲ့ ေရာင္နီဦး ျမန္မာလူငယ္မ်ားအဖြဲ႕ ...<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SaEbPBxUI/AAAAAAAAARs/nMEa1qN-sjc/s1600/SDC10455.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459658049100825922" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SaEbPBxUI/AAAAAAAAARs/nMEa1qN-sjc/s320/SDC10455.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SXEMFvHeI/AAAAAAAAARk/k-7Gyl84tig/s1600/SDC10457.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459654746500439522" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SXEMFvHeI/AAAAAAAAARk/k-7Gyl84tig/s320/SDC10457.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SSuowvQNI/AAAAAAAAARc/zct051YQM0Y/s1600/SDC10458.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459649978193363154" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SSuowvQNI/AAAAAAAAARc/zct051YQM0Y/s320/SDC10458.JPG" border="0" /></a><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459648371462779938" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SRRHOUNCI/AAAAAAAAARU/EuNJp9SGDzE/s320/SDC10459.JPG" border="0" /><br />ပီနန္ပင္လယ္ကမ္းေျခမွ ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ရႈျမင္ကြင္းမ်ား ...<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SNSdWA6EI/AAAAAAAAARM/fk187bL-Ljs/s1600/SDC10477.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459643996534007874" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SNSdWA6EI/AAAAAAAAARM/fk187bL-Ljs/s320/SDC10477.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SMP20TVwI/AAAAAAAAARE/lVjRQ17Ht9Q/s1600/SDC10523.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459642852320696066" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SMP20TVwI/AAAAAAAAARE/lVjRQ17Ht9Q/s320/SDC10523.JPG" border="0" /></a><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459639949054981090" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SJm3T0M-I/AAAAAAAAAQ8/Akggpo4oKuo/s320/SDC10539.JPG" border="0" /><br />မ်ားျပားလွတဲ့ ေရႊျမန္မာအုပ္ႀကီးေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာ ငပလီတုိ႔ ေခ်ာင္းသားတုိ႔ ေရာက္ဖူးသြားတယ္လုိ႔ သေဘာထားလုိက္တယ္ ...<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8TWYFxA2qI/AAAAAAAAAU0/nXHvn83Z2As/s1600/SDC10474.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459724357632842402" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8TWYFxA2qI/AAAAAAAAAU0/nXHvn83Z2As/s320/SDC10474.JPG" border="0" /></a><br />ေရႊေျခခ်င္းလိမ္ေနတဲ့ စိတ္ကူးထဲက ေခ်ာင္းသာသုိ႔လာရာလမ္း<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8TYTvzyrII/AAAAAAAAAVE/secgWAtTHZw/s1600/SDC10485.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459726482042694786" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8TYTvzyrII/AAAAAAAAAVE/secgWAtTHZw/s320/SDC10485.JPG" border="0" /></a><br />ပီနန္ကမ္းေျခမွ နားေနတဲအခ်ဳိ႕ ...<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459637696633694866" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SHjwYu6pI/AAAAAAAAAQ0/ZSUGqZecpOI/s320/SDC10541.JPG" border="0" /><br />သဲေသာင္ျပင္မွာ ေပ်ာ္ၾကပါးၾက ေရေဆာ့ကစားၾက ...<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459680139562018514" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8SuKQnZZtI/AAAAAAAAATE/yjDmHtj_bZQ/s320/SDC10515.JPG" border="0" /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Sr6cYJy1I/AAAAAAAAAS8/2P0Sv4kK8os/s1600/SDC10520.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459677668818144082" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S8Sr6cYJy1I/AAAAAAAAAS8/2P0Sv4kK8os/s320/SDC10520.JPG" border="0" /></a><br /><div face="Zawgyi-One"><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေမတၱာမြန္ျဖင့္<br />စံလင္းထြန္း </span></div></div></div><br /></div><div face="Zawgyi-One"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(စာၾကြင္း။ ေလာေလာဆယ္ က်န္းမာေရးေၾကာင့္ သိပ္မေရးႏုိင္ဘူးဆုိေပမယ့္ မေနႏုိင္တာနဲ႔ ဟုိကအျပန္မွာ တစ္ညလုံး အင္တာနက္မွာ ေအးေဆးထုိင္ၿပီး ဒီပုိစ့္အတြက္ လုံးပမ္းခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဓါတ္ပုံေတြက ဆုိဒ္ေတာ္ေတာ္ႀကီးေတာ့ အင္တာနက္ ကြန္နက္ရွင္ေၾကာင့္ ပုံေတြတင္ရတာမလြယ္လုိ႔ အခ်ိန္ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာသြားပါတယ္။ ေနာက္ရက္မေစာင့္ခ်င္တာရယ္၊ အေဝးေရာက္ျမန္မာမ်ား သႀကၤန္အမွီ ဒီပုိစ့္ေလး ဖတ္ခြင့္ရေအာင္ရယ္၊ ႏွစ္သစ္ကူး သႀကၤန္ကာလအတြင္း ထူးျခားတဲ့ တုိင္းတပါးက ျမန္မာသႀကၤန္ပြဲတစ္ခုရဲ႕ ျမင္ကြင္း၊ ရႈခင္းဓါတ္ပုံေတြၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္မႈေလးေတြရေအာင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အေတြ႕အႀကဳံေလးေတြကုိ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ မွ်ေဝေပးလုိက္ရပါတယ္။)</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-1669243232933328280?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-34342003340769452782010-04-10T01:16:00.004+08:002010-05-01T19:18:37.070+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီႏွစ္သႀကၤန္ကေတာ့ တစ္ေျမျခားေနေပမယ့္ ေရာက္ရာဘဝရဲ႕ ျပဌာန္းခ်က္ဆုိတာႀကီးထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာပါဝင္ဆင္ႏႊဲဖုိ႔အသင့္ပါပဲ။ မေလးဘေလာဂ့္ဂါတစ္ခ်ဳိ႕ရဲ႕ဆုိဒ္ေတြမွာေတာ့ သႀကၤန္လုပ္မယ့္ရက္နဲ႔ ေနရာ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ ႀကဳိတင္သတ္မွတ္ၿပီး ေၾကာ္ျငာေပးထားတာေတြ႔ရတယ္။ စိတ္ဝင္စားမိတာ တျခားမဟုတ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြပါမယ္။ ဘယ္ျမန္မာလူငယ္အဖြဲ႕က ေဖ်ာ္ေျဖမယ္ဆုိတာေတြပါ။ အဓိက သတိထားၾကည့္မိတာ ဂီ္တအသုိင္းအဝုိင္းအေၾကာင္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပါ။ ဂီတအေၾကာင္းၾကားရင္ မေနႏုိင္မထုိင္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ရတယ္။ သီခ်င္းသံကေလးက နားထဲမွာ လာျမဴးမျပနဲ႔ ေခါင္းမလႈပ္ရရင္ေတာင္ ေျခေထာက္က အုိတုိမက္တစ္ စည္းခ်က္လုိက္မိၿပီးသား။ တစ္ခါတစ္ေလမွာဆုိရင္ တစ္ေယာက္တည္းတင္ သီခ်င္းေတြနားေထာင္ရင္း ဂီတာတစ္လက္နဲ႔ အရူးအေပါျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ ေတာ္ေတာ္ရူးတာပဲလုိ႔တခ်ဳိ႕က ထင္ျမင္ၾကလိမ့္မယ္။ ဒါကလည္း သူတုိ႔ဝါသနာနဲ႔သူတုိ႔ ရိွမွာပဲကုိး။ ကုိယ့္ဖီးသူ႔ဖီးကတူတာမွမဟုတ္တာ။ ကဲကဲ ဒါေလးေတြ ခဏေခါက္ထား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုရင္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အာသီသေတြက ဂီတအေၾကာင္း။ ဂီတအေၾကာင္းဆုိတာထက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဂီတအရူးေရာဂါ။ အရင္ကတည္းက ကုိယ္တုိင္ဝင္ႏႊဲခ်င္ေပမယ့္ အခြင့္အလမ္းမသာခဲ့လုိ႔ လြဲခဲ့ရတဲ့ပြဲေပါင္းက မနဲလွေတာ့။ စိတ္ကူးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ရူးတယ္လုိ႔ တခ်ဳိ႕ထင္မိၾကမွာအမွန္ပဲ။ မျဖစ္ႏုိင္တာေတြ မင္းေတြးမေနစမ္းပါနဲ႔ကြာ ...ကုိယ့္ဘဝကုိယ္နားလည္စမ္းပါလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕က ေဝဖန္ေထာက္ျပခဲ့ၾကတာေတြရိွသလုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း ျဖစ္ခ်င္တာထက္ ျဖစ္သင့္တာကုိပဲ အသည္းအသန္ဦးစားေပးရမယ့္ဘဝဆုိေတာ့ဗ်ာ...အင္း ...ျဖစ္ခ်င္တာေလးေတြ ရင္ထဲမွာ ျဖည္းျဖည္းေလွ်ာ့ခ် ...ဆႏၵေတြကုိ အသာအယာခဝါခ်ုခဲ့ရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က အႏုပညာဆုိတာထက္ အတီးအမႈတ္ကုိပဲ ဝါသနာပုိပါသူပါ။ သရုပ္ေဆာင္အလုပ္ကေတာ့ ဒီတစ္သက္ စိတ္မကူးဝ့ံပါဘူးဗ်ာ။ ပါရမီလည္းမရိွပါဘူး။ အဆုိေတာ္မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အသံေၾကာင့္ အဆုိေတာ္ဆုိတာလည္း မမွန္းေတာ့ပါဘူး။ ကုိယ့္ဘက္က ေငြေၾကးမတတ္ႏုိင္တာေတြလည္း ပါတာေပါ့။ ကုိယ့္ထက္ အသံမေကာင္းတဲ့သူေတြေတာင္ ဒီေန႔ေခတ္မွာ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္ရင္ စီးရီးေတြ တစ္ေခြၿပီး တစ္ေခြ ထုတ္ေနၾကေလေတာ့ ပါရမီပုိင္းအရ၊ အရည္အခ်င္းပုိင္း၊ ဝါသနာပုိင္းအရ သူတုိ႔ထက္သာလုိ႔ အားမငယ္ပါဘူး။ ေလ့က်င့္ရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ေပမယ့္ ေငြရိွမွ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ အခြင့္အလမ္းပုိမ်ားတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲ အဆုိေတာ္ဘဝကုိ စိတ္ကူးမယဥ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အသံက အလယ္အလတ္အတန္းအစားထဲက ရိွေနမယ္လုိ႔ယုံၾကည္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အတီးအမႈတ္ကၽြမ္းက်င္သူ(ဒါမွမဟုတ္) အဆုိေတာ္လုပ္ဖုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေလတစ္လုံးမုိးတစ္လုံး အေျပာႀကီးလွလြန္းတယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိျမင္မိျပန္တယ္။ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္မကုိက္ခဲ့ပါဘူး။ ကံၾကမၼာကလည္း မ်က္ႏွာသာမေပးတဲ့အျပင္ အခြင့္အေရးဆုိတာလည္း တစ္စက္ကေလးမွ ကုိယ့္ဘက္မွာ မရိွခဲ့ေလေတာ့ ဝါသနာကုိ ေျမေတာင္ေျမွာက္မေပးခဲ့တဲ့ မိဘကုိ တစ္ခ်ိန္က အျပစ္ေတာ္ေတာ္တင္မိခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေနာင္တရခဲ့ပါၿပီ။ ဆႏၵနဲ႔ဘဝ ဘယ္ေတာ့မွ တစ္ထပ္တည္းမက်ဘူးဆုိတာေလ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဂီတအသုိင္းအဝုိင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ဂီတအရာမွာေရာ အေတြ႔အႀကဳံ၊ ဗဟုသုတ၊ အခြင့္အလမ္းစတဲ့အရာမွာ ေရာ အားသာခ်က္ရိွတဲ့သူေတြ၊ ေလးစားရတဲ့သူေတြက မနဲမေနာ (ကုိယ့္ပါတ္ဝန္းက်င္မွာေရာ)ရိွေန၊ ႀကဳံေတြ႔ေနရလုိ႔ပါပဲ။ ကုိယ့္ေအာက္ကုိ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့လည္း က်ားကုတ္က်ားခဲ တက္လွမ္းေနတဲ့ လူငယ္ေတြကလည္း တစ္ပုံတစ္ပင္ႀကီးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းေတြ အေတာ္ရႈပ္ေထြးသြားခဲ့တယ္။ ဒီ့ေနာက္ပုိင္း ကြန္ပ်ဴတာလုိင္းဘက္ကုိလည္း မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီး အေတာ္ကုိပဲ ေလ့လာလုိက္စားမိခဲ့ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမဟုတ္ေသးပါဘူး။ မဟုတ္ေသးဘူးဆုိတာက လူ႔ေလာကအတြက္ အက်ဳိးျပဳေပးႏုိင္သူတစ္ေယာက္ မျဖစ္ေသးဘူးလုိ႔ေျပာရင္ ပုိတိက်မယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ အဘဆရာႀကီး မင္းသိခၤရဲ႕ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ေမာင္ဘခ်စ္စာအုပ္ထဲက စာသားတခ်ဳိ႕ကုိ ျပန္အမွတ္ရေနမိတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းအလုပ္ဆုိတာ အလြယ္တကူရွာမေတြ႔ႏုိင္ဘူးတဲ့။ ကုိယ္က အေလာတႀကီးရွာေဖြၿပီး လုပ္ကုိင္ေပမယ့္လည္း နည္းမမွန္ဘူးတဲ့။ အခ်ိန္ယူၿပီး ေလ့လာစဥ္းစား ေရြးခ်ယ္သင့္တယ္ဆုိတာပဲ။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီးၿပီးေတာ့လည္း ၾကာခ်င္ၾကာသြားမွာပဲတဲ့ေလ။ အဲဒီ့စကားဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေသြးထြက္ေအာင္ကုိ ဒက္ထိမွန္လြန္းလွပါတယ္။ ႏွစ္ေတြခ်ီရုံဘယ္ကမလဲ ဆယ္စုႏွစ္စာေလာက္ေတာင္ရိွသြားၿပီ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘယ္သူမွမသိလုိက္ေပမယ့္ ဟုိတေလာက ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္က ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားသြားေစတဲ့အထိပါပဲ။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကဗ်ာေရး၊ စာေရးတာေတြ ေလွ်ာ့ခ်ပစ္လုိက္ရတယ္။ ကံေကာင္းလုိ႔ ေဆးရုံမတက္ရတယ္။ ကဗ်ာေတြထဲမွာ ဖိဖိစီးစီး စိတ္ခံစားခ်က္ေတြ အရမ္းႏွစ္ထားၿပီး ေရးေနခဲ့တာ ဟုိးဘက္ကုိလြန္သြားပါတယ္။ နည္းလမ္းမက်နေသးတဲ့အတြက္ ႏွလုံးသားက အလုိလုိ နာက်င္လာတယ္။ တျဖည္းျဖည္း စူးစူးၿပီးေအာင့္ေအာင့္လာတယ္။ တစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ ႏွစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ ရက္ဆက္ျဖစ္လာတာ။ ေနာက္ဘယ္ဘက္ရင္ဘက္တစ္ျခမ္းလုံး ထူပူၿပီးေတာ့ကုိ ေအာင့္လာတာ။ စူးေနတာ။ အဲလုိ ႏွစ္ပါတ္ေလာက္ျဖစ္ေနေတာ့ ေဆးဆရာဝန္နဲ႔ ျပၾကည့္မွဆုိၿပီး သြားျပရပါေတာ့တယ္။ ဆရာဝန္က သူေမးခ်င္တာေလးေတြ ေမးၿပီး ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔တဲ့။ စိတ္ကုိခ်ဳပ္တည္းမထားနဲ႔၊ စိတ္ခံစားခ်က္ျဖစ္ေစတာေတြကုိ မေတြးဖုိ႔ မွာၿပီး တစ္ပါတ္စာ ေသာက္ေဆးေပးလုိက္တယ္။ အဲသည့္ေသာက္ေဆးနဲ႔ပဲ ကုယူခဲ့ရတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကုိယ့္စိတ္ကေကာ ကဗ်ာေရး၊ စာေရးဘက္ကုိ အာရုံမစုိက္ဘဲ ေနၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာေတြရွာၾကံေနလုိက္ခ်ိန္မွာ သက္သာသြားတယ္။ နဲနဲအာရုံစုိက္မိတာနဲ႔ ျပန္ျပန္ေအာင့္လာတယ္။ နာက်င္လာတယ္။ ဒါက တစ္ကယ့္ကုိ ကုိယ့္ေတြ႕မုိ႔ ဒိမွာ ခ်ေရးျပရျခင္းပါ။ ဝါသနာပါၿပီး အလြန္အကၽြံ႕ႀကဳိးစားေနသူမ်ား ကၽြန္ေတာ့္လုိပဲ အလြန္အကၽြန္မလုပ္မိၾကေစဖုိ႔ ကုိယ့္ေတြနဲ႔ သင္ခန္းစာေတြ ေပးလုိက္ျခင္းပါ။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ႏွလုံးသားဟာ အဲေလာက္အထိနက္ရႈိင္းစြာ ခံစားသြားတတ္ၿပီလားဆုိတာ မေဝခြဲတတ္ေတာ့တာပါပဲ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကဗ်ာေရးတာေတြလည္း နားထားပါဦးမယ္။ အဲဒီ့ေရာဂါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လုိက္ဖက္မယ့္ ေသာ့ခ်က္ကုိ ရွာေတြ႔ထားပါၿပီ။ တစ္ဖက္ကၾကည့္ရင္ေတာ့လည္း ဝမ္းသာစရာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဝါသနာကုိ မစြန္႔လႊတ္ရင္ အသက္တုိဖုိ႔ပဲရိွေတာ့တယ္ေလ။ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွလုံးသားက ရင္က်က္မႈဘက္ကုိလည္း အစပ်ဳိးစျပဳေနပါၿပီ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အႏုပညာနဲ႔ပါတ္သတ္လုိ႔ ပန္းတိမ္မတတ္ခင္ ေရႊခုိးသင္ ဆုိတဲ့စကားပုံတစ္ခုဟာ ကၽြန္ေတာ့္လုိလူစားမ်ဳိးအတြက္ထားခဲ့တာမ်ားလား။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက အရိွအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ေရႊခုိးသင္ခ်င္တာမဟုတ္ေပမယ့္ ဝါသနာအရ ဂီတတုိ႔ ကဗ်ာစာေပတုိ႔မွာ ရင္ခုန္ၿပီးေနခဲ့ရတာမုိ႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္တတ္သေလာက္ေတာ့ အမ်ားရဲ႕ေရွ႕မွာ ရင္ထဲကအႏုပညာေတြ ထုတ္ျပေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ရခ်င္တာပါပဲ။ မကၽြမ္းက်င္ေပမယ့္ ဆရာႀကီး ဒီဇုိင္းလုိက္ဖမ္းၾကည့္ခ်င္တာလုိ႔ဆုိရင္လည္းရပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ပြဲထုတ္ၾကည့္ခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ လြဲခဲ့ရတဲ့ေန႔ေတြကလည္းမနဲ။ သူမ်ားတကာ ကုိယ့္လုိရြယ္တူေတြ၊ ေနာက္ၿပီး ဆရာတူသင္ခဲ့တဲ့သူေတြ စင္ေပၚေရာက္သူေရာက္ တခ်ဳိ႕ဆုိ ေအာင္ျမင္ၿပီး ခရီးေပါက္သူေတြေပါက္ေနၾကခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြက ဟုိတစ္စဒီတစ္စ တုိးလုိ႔တန္းလန္းေတြကလည္းမနဲ။ ၿပီးအသက္က တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္သာႀကီးလာတယ္။ ဘာမွ မယ္မယ္ရရေအာင္ျမင္တာတစ္ခုမွမရိွခဲ့။ ေမြးေန႔နားနီးခါမွ ညည ကုိယ့္နဖူးေပၚလက္တင္ၿပီး အေသအခ်ာစဥ္းစားဆင္ျခင္မိတုိင္း သံေဝဂတရားေတြက ပုိပုိမ်ားလာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အရည္မရအဖတ္မရ ဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာ ခံစားခ်က္ေတြကုိ ေပါ့ပါးသြားလုိ႔သြားျငား ပုိစ့္ေရးၿပီး ့တင္လုိက္မိပါတယ္ဗ်ာ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေလာေလာဆယ္ က်န္းမာေရးအေျခအေနေၾကာင့္ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္မရိွ ကဗ်ာေရးျခင္း၊ စာေရးျခင္းမ်ား နားထားပါဦးမယ္ဗ်ာ ...။ ဝါသနာတူညီေသာ၊ ခံစားခ်က္ျခင္း နီးစပ္ေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႔ ေရစက္မကုန္ေသးရင္ တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ျပန္ဆုံၾကဦးမွာပါလုိ႔...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျဖဴစင္ေသာေမတၱာျဖင့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-3434200334076945278?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-5702125065252803252010-04-04T19:10:00.002+08:002010-04-04T20:41:27.115+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#3333ff;"></span><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S7h29mfG-sI/AAAAAAAAAQs/yJ3Ga-7BfQw/s1600/WE006199.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456241749234481858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S7h29mfG-sI/AAAAAAAAAQs/yJ3Ga-7BfQw/s320/WE006199.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ff0000;"><br /></span><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">ေက်းဇူးပါကြယ္ ဧပရယ္ ...</span><br /><br /></span></strong><span style="color:#3333ff;">ဧပရယ္ဆုိတာ ကုိယ့္ဘဝရဲ႕ ေမြးဖြားရာအစ<br />ျမန္မာတုိ႔ရဲ႕ႏွစ္သစ္ကူးကလည္း<br />ဧပရယ္ဆုိတဲ့လ<br />ကုိယ့္ဘဝကလည္း အဲသည့္ ဧပရယ္ကစခဲ့တာပဲ ...။<br /><br />ဧပရယ္က ကုိယ့္အတြက္<br />အလြမ္းပင္လယ္ေတြေဝေစသလုိ<br />ဘဝအသြင္သ႑ာန္ေတြကုိလည္း<br />တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေစခဲ့တယ္။<br /><br />ၿပိႆရာသီဖြားအျဖစ္ ဖန္တီးထားခဲ့တဲ့ဘဝကုိ<br />ပုံသြင္းတည္ေဆာက္ရင္း<br />ဘဝကုိခ်င္းနင္းေလွ်ာက္လွမ္းေစခဲ့တယ္။<br /><br />စကၠန္႔နဲ႔အမွ် ဧပရယ္က<br />ကုိယ့္ဘဝကုိ တြန္းတင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ရာသီေတြအလီလီေျပာင္းေပမယ့္<br />ဧပရယ္အေၾကာင္းကုိေတာ့<br />ကုိယ္ဘယ္လုိမွ မေမ့စေကာင္းပါ ...။<br /><br />အခ်ုဳိးအေကြ႕ဘဝေန႔ေတြကုိ<br />ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္း အေရာက္လွမ္းခဲ့ေပမယ့္<br />ဧပရယ္ကုိ ကုိယ္တစ္ကယ္ ေမ့မရခဲ့ရပါဘူး။<br /><br />ဧပရယ္ဟာ ကုိယ့္ဘဝမွာအမွတ္တရ<br />အခ်ိန္ေတြလည္း တစ္စတစ္စနဲ႔ ေျပာင္းလဲခဲ့ၿပီ ဧပရယ္ေရ...။<br />အတိတ္ေတြလည္း ေဟာင္းႏြမ္းခဲ့ၿပီ ဧပရယ္ေရ ...။<br /><br />ေဟာ ...<br />ဧပရယ္နဲ႔ ဆုံျပန္ၿပီတစ္ေခါက္<br />အရင္ကနဲ႔မတူ တမူထူးျခားလုိ႔ေတာင္ေနေသးတယ္။<br /><br />ေႏြရာသီမွာပြင့္လန္းတဲ့ ပိေတာက္ပန္းေတြကုိ<br />လွလွပပဆင္ျမန္းထားတဲ့ ဧပရယ္ ...<br />ကုိယ့္ဘဝကုိစခြင့္ေပးခဲ့ ဧပရယ္ ...<br />နင္သိပ္လွပေနတုန္းပဲ ...<br />အရင္လုိပါပဲလား ဧပရယ္ ...။<br /><br />စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><em>copy image location <a href="http://images.inmagine.com/400nwm/pixtal/pts006/WE006199.jpg">here</a></em><a href="http://images.inmagine.com/400nwm/pixtal/pts006/WE006199.jpg"> </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-570212506525280325?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-78612456927954931502010-04-04T14:00:00.001+08:002010-04-04T14:10:00.294+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S7gsPaurWGI/AAAAAAAAAQk/JXzbu70KHq8/s1600/Bike-blog-one-way-street-002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 192px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S7gsPaurWGI/AAAAAAAAAQk/JXzbu70KHq8/s320/Bike-blog-one-way-street-002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456159591944116322" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">တစ္လမ္းသြား</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေလာကအတြက္ ဒႆနပန္းေတြပ်ဳိးေနခ်ိန္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်စ္မဲ့လမ္းေတြက က်ဳိးပဲ့ကာႏြမ္းေၾကေနၿပီ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝအတြက္ လမ္းေတြေဖာက္ေနခ်ိန္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ေယာက္ေသာသူအတြက္ လမ္းေတြကေတာ့<br />အလုိလုိေပ်ာက္ပ်က္ေနၿပီ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝေတြက ရင္မွာခါးေနခ်ိန္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်စ္ဆုိတာက ရင္မွာ ေရႊလုိရွားပါးလာေနၿပီ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ့အတြက္ေတာ့ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝဆုိတာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အနားမသတ္ေသးတဲ့ဖ်ာတစ္ခ်ပ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်စ္ဆုိတာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆားခပ္မထားတဲ့ ရသပ်က္ဟင္းတစ္ခြက္</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အမုန္းဆုိတာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အရႈံးေတြနဲ႔ ေဖ်ာ္စပ္ထားတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခါးသက္သက္ေကာ္ဖီတစ္ခြက္လုိ႔ပဲ သတ္မွတ္လုိက္တယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><br /><span style="font-style: italic;">copy image location </span><a style="font-style: italic;" href="http://static.guim.co.uk/sys-images/Guardian/Pix/pictures/2009/9/17/1253199146933/Bike-blog-one-way-street-002.jpg">here</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-7861245692795493150?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-29091872434766241122010-03-28T19:20:00.000+08:002010-03-28T19:28:54.398+08:00<div style="FONT-FAMILY: Zawgyi-One"><div style="TEXT-ALIGN: center"><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S689KEB3KZI/AAAAAAAAAQc/3PhMn703_Pk/s1600/mothers-love-by-kolongi1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453644916858497426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 270px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S689KEB3KZI/AAAAAAAAAQc/3PhMn703_Pk/s320/mothers-love-by-kolongi1.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">အေမသုိ႔တမ္းခ်င္းမ်ား ...(၂)<br /></span></strong><br /><span style="color:#3333ff;">အေမ ...<br />ဟုိတစ္ေန႔က စားခဲ့ရတဲ့ ဟမ္ဘာကာ<br />ငယ္ငယ္က အေမဝယ္ေကၽြးခဲ့တဲ့<br />ႀကံသကာေတြေလာက္မခ်ဳိၿမိန္ဘူး ...။<br /><br />အေမ ...<br />ေစ်းႀကီးေပးၿပီး ဝယ္စားရတဲ့<br />ဒီႏုိင္ငံလုပ္ၾကက္သားေၾကာ္ (KFC) ရဲ႕အရသာက<br />အေမ့ထမင္းေၾကာ္လက္ရာေလာက္ သားရဲ႕ခံတြင္းထဲ ေဖာက္မဝင္ဘူး။<br /><br />အေမ ...<br />morning time မွာ နံနက္စာ လဘၻက္ရည္နဲ႔ ကိတ္မုန္႔က<br />ပဲျပဳတ္ထမင္း ဆီနမ္းၾကင္း<br />လက္ဖက္ေျခာက္ေမႊးေမႊးခပ္ထားတဲ့<br />ေရေႏြးၾကမ္းေတြေလာက္ မေတာင့္တမိခဲ့ပါဘူး။<br /><br />အေမ ...<br />ႏုိင္ငံျခားျဖစ္ ဘီယာေတြေသာက္ ဗုိက္ေမွာက္အိပ္ေနေပမယ့္<br />ရြာကထန္းေတာၾကားမွာ<br />ပင္က်ရည္ေသာက္ခဲ့ရတာေလာက္ မူးလုိ႔မေကာင္းဘူး။<br /><br />အေမ ...<br />ညပုိင္း အလုပ္သိမ္းလုိ႔နားခ်ိန္မွာ<br />သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး စပီကာေတြေဘးခ်<br />အလြမ္းသီခ်င္းေတြ ဟစ္ေအာ္ၾကေပမယ့္<br />ဟုိတုန္းက ေနညဳိခ်ိန္တိမ္ေတာက္တဲ့အခါ ရြာလမ္းနေဘးမွာ<br />မယ္ဒလင္နဲ႔ဆုိရင္း ဟဲရတာေလာက္ နဝင္မခ်ဳိမိျပန္ဘူး။<br /><br />အေမ ...<br />အဲယားကြန္း(လ္)ေတြတပ္ထားတဲ့ တုိက္ခန္းေတြထဲေနဘူးေပမယ့္<br />ရြာထိပ္ကေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္မွာထုိင္ရင္း<br />ခံစားခဲ့ရတဲ့ေအးခ်မ္းမႈကုိ မမွီဘူး။<br /><br />အေမ ...<br />မုိးေမွ်ာ္တုိက္ႀကီးေတြအၾကားက အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ဘဝ<br />ရြာမွာလယ္ထြန္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသေလာက္ကုိမရိွပါဘူး။<br /><br />အေမ ...<br />အလုပ္ရွင္သူေဌးအိမ္က ဇိမ္ခံကားႀကီးစီးၿပီး<br />အလုပ္ထဲသြားခဲ့ရေပမယ့္<br />အေမ့အိမ္က ႏြားလွည္းႀကီးစီးၿပီး<br />ယာေတာထဲ သြားခဲ့ရတာေလာက္ ဖီလင္မပါဘူး။<br /><br />အေမ ...<br />ဒီႏုိင္ငံ ရုိးရာႏွစ္ကူးပြဲေတာ္ေတြက<br />ညေရာင္စုံမီးေတြအၾကား ေခတ္မွီေမာ္ၾကြားႏုိင္ေပမယ့္<br />အေမနဲ႔ရြာမွာတုန္းက ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာလုပ္တဲ့<br />ကထိန္ပြဲေတာ္ေရာက္ခဲ့ဘူးတာေလာက္<br />သားရဲ႕ရင္ထဲမွာ မတင့္တယ္လွဘူး။<br /><br />အေမ ...<br />သူမ်ားမိသားစုေတြ တစ္စုတစ္စည္းဝုိင္းဖြဲ႕ရင္း ေပ်ာ္ပြဲေတြဆင္ႏႊဲေနၾကခ်ိန္မွာ<br />ရြာမွာတုန္းက ညေနခင္းတုိင္း သားတုိ႔မိသားစုတေတြ<br />အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ႀကီးေပၚမွာ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ရင္း<br />ပုံျပင္ေတြမရုိးအီးရေအာင္ ေျပာျပခဲ့ဘူးတဲ့<br />အေမ့စကားေတြကုိ အခုထိနားထဲမွာၾကားေယာင္ေနမိရင္း<br />ရင္ထဲမွာ..ဘယ္လုိပင္ေမ့လုိ႔မရေအာင္ရိွေနဆဲပါပဲေလ ...။<br /><br />စံလင္းထြန္း<br /></span></div></div><br /><div style="FONT-FAMILY: Zawgyi-One"><div style="TEXT-ALIGN: right"></div></div><em>copy image location <a href="http://bitsnbytesoflife.files.wordpress.com/2008/05/mothers-love-by-kolongi1.jpg">here</a></em><a href="http://bitsnbytesoflife.files.wordpress.com/2008/05/mothers-love-by-kolongi1.jpg"> </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-2909187243476624112?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-80121910728730014292010-03-27T20:00:00.000+08:002010-03-27T20:00:06.012+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6yrQ8BaQxI/AAAAAAAAAQU/WCdHyNnQxXQ/s1600/aeroplane.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6yrQ8BaQxI/AAAAAAAAAQU/WCdHyNnQxXQ/s320/aeroplane.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452921556317127442" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ျပည္ေတာ္ျပန္ အိမ္မက္အလြမ္း</span><br /></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေရဆန္ေလဆန္ ဘဝလမ္းၾကမ္းနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပြရတက္မေအးတဲ့ဘဝကုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ျပည္တစ္ရြာျခားမွာ စြန္႔စားလုိသည္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖအေမကတား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မယားနဲ႔သားက တအားငုိၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မသြားပါနဲ႔ကြယ္ သားရယ္တဖုံေျပာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မယားမွာလည္း မ်က္ရည္စုံေရာလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားကုိတာ့ ေခ်ာ့ေမာ့ကာေျပာခဲ့ရတယ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖျပန္လာရင္ .. သားျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ရေစမယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလြမ္းေတြကုိ ႀကိတ္ကာမ်ဳိသိပ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သုိသိပ္စြာရင္မွာ ေမာဟုိက္လုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေျပာလုိက္မိတဲ့စကားေတြက</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မယားကုိအလွထား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားကုိေက်ာင္းသြားေစၿပီး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အမိအဘကုိ ထာဝရ ေက်းဇူးဆပ္ပါရေစ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သည္လုိနဲ႔ ....</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဝးတစ္ေနရာ လြင့္ခဲ့ရရွာေပေပါ့ ....။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မယားကေတာ့ ေမွ်ာ္ေနရွာမည္ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားကေတာ့ လြမ္းလုိ႔ငုိေနရွာမည္ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အမိအဘကေတာ့ စိတ္မခ် ျဖစ္ေနရွာမည္ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အမိနဲ႔အဘ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မယားနဲ႔သား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ေျမျခားမွ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခ်စ္ေသာဌာနီေရ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ျပည္ျခားတဲ့ တုိင္းတစ္ပါးမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ခဏတာ ခြဲခြာေနရတဲ့ဘဝမုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြမ္းလုိ႔ ရင္မွာ ဟာေနရင္း ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေရွ႕ဆက္ကာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြျပည့္ဝလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အနာဂါတ္သာယာလွပလာဖုိ႔ တစ္ေန႔အတြက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္သာ ေနပါေတာ့ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: justify;">(တုိင္းတပါးမွာ မိသားစုကုိ ခြဲခြာလာၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကသူမ်ားအတြက္ ထပ္တူခံစားေရးဖြဲ႔ပါသည္။ ၂၀၁၀ခုႏွစ္၊ မတ္လထုတ္ ရဲရင့္ဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါသည္။)</div></div><br /><span style="font-style: italic;">copy image location </span><a style="font-style: italic;" href="http://www.goldenlinetaxis.co.uk/images/pictures/debbie/aeroplane.jpg">here</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-8012191072873001429?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-67529018483402567442010-03-26T20:00:00.000+08:002010-03-26T20:03:11.202+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6yh8n1a-uI/AAAAAAAAAQM/_CnUDjkJLxk/s1600/father-son-ju14-2008.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 210px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6yh8n1a-uI/AAAAAAAAAQM/_CnUDjkJLxk/s320/father-son-ju14-2008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452911311696100066" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >အေဖသုိ႔တမ္းခ်င္း ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဇရာေထာင္းလုိ႔ ခႏၶာရုပ္ေျပာင္းခဲ့ၿပီေနာ္ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကံၾကမၼာသာ တစ္ခ်က္ေစာင္းငဲ့လုိက္ရင္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားတုိ႔ဘဝ အခုလုိ ေျပာင္းလဲခဲ့ရမွာမဟုတ္ဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုေတာ့ ... အေဖဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပင္ပန္းႀကီး ဆင္းရဲခဲ့ရၿပီ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငယ္ငယ္ကေတာ့ သားကုိ အေဖကပုခုံးေပၚတင္ထမ္းခဲ့ဘူးတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားႀကီးလာေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖ့ကုိ သားရဲ႕ ပုခုံးေပၚမွာ ျပန္ထမ္းခ်င္လာတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနရာတကာမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖဟာ သားတုိ႔ရဲ႕ေရွ႕ကေန</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မိသားစုဘဝကုိ သယာစုိေျပလာဖုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေန႔မအားညမနား ႀကဳိးစားခဲ့ရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျမင့္မားတဲ့ဘဝေတာင္ေတြေပၚ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေက်ာ္လႊားျဖတ္သန္းရင္း အေဖဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေမာပမ္းေနလည္း ညဳိးႏြမ္းမေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားကုိထမ္းလုိ႔ တစ္ေတာင္တက္တစ္ေတာင္ဆင္းခဲ့ရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေကြ႕အေကာက္ဘဝေတြမွာ အေဖဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မိသားစုဘဝေတြအတြက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လမ္းအသစ္ေတြေဖာက္ကာ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆူးႀကဳံနိမ့္ျမင့္ေလာကဓံတရားကုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ႀကံႀကံခံရင္ဆုိင္တြန္းလွန္ရင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ခါတစ္ရံ ႏုံးခ်ိေနခဲ့တဲ့ အေဖဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားတုိ႔ရဲ႕ေရွ႕မွာေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အၿပဳံးယဲ့ယဲ့ေလးနဲ႔ ေနျပႏုိင္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အရႈံးနဲ႔ရင္ဆုိင္လာရတဲ့အခါ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မခ်ိၿပဳံးတစ္ဝက္နဲ႔ အေဖ့ရဲ႕ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဟန္ေဆာင္အၿပဳံးတစ္ခ်က္ကုိေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားအတြက္ အဓိပၸါယ္ေတြရွာမရခဲ့ေလဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားတုိ႔အတြက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အၿပဳံးမပ်က္ အမုန္းမစြက္ဘဲ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆင္းရဲတြင္းက ရုန္းထြက္ခဲ့တယ္ေနာ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖ့အသက္ေတြလည္းႀကီးရင့္ပါၿပီေလ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖတစ္ေယာက္ရဲ႕တာဝန္ေတြ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားတစ္ေယာက္ ပုခုံးေျပာင္းထမ္းပါရေစေတာ့ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေဖနားပါေတာ့ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တရားရိပ္မွာ ပုတီးစိပ္ကာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေအးခ်မ္းစြာ ေမွးမွိတ္ရင္း အနားယူပါေတာ့ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း<br /></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(အရင္က အေဖအတြက္ ခံစားၿပီး ေရးထားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းတစ္ပုဒ္ပါ။)</span></div></div><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">copy image location </span><a style="font-style: italic;" href="http://www.kollywoodtoday.com/wp-content/uploads/2008/07/father-son-ju14-2008.jpg">here</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-6752901848340256744?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-20589912035892143102010-03-25T20:30:00.001+08:002010-04-04T13:29:26.686+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6tXQldnLOI/AAAAAAAAAQE/2MMmvgBkD-4/s1600/513153112_79ea77011e.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 216px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6tXQldnLOI/AAAAAAAAAQE/2MMmvgBkD-4/s320/513153112_79ea77011e.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452547716307954914" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;"><br />အေမသုိ႔တမ္းခ်င္း ...</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သတိရျခင္းေတြကုိ စာရြက္ေပၚမွာခ်ေရးရင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာျဖစ္လာတုန္း ဗလာစာမ်က္ႏွာမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနာင္တတရားေတြကုိ ဆင္ျခင္ကာေရးခ်မိပါတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာလည္းမပီ စာလည္းမညီ ကာရံလည္းမထိတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သည္စာေတြကုိ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခံစားခ်က္ေတြ ပီျပင္လာလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလြမ္းေတြ ညီညာလာလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သတိရျခင္းေတြ ပုိပုိလာလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနာင္တတရားေတြကုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စာရြက္ေပၚမွာ ကဗ်ာမျဖစ္နဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ညီညီညာညာ ပီပီျပင္ျပင္ စီရီကာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေရးခ်လုိက္မိတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သတိရျခင္းဆုိတာ တုိက္ဆုိင္မႈရိွမွတဲ့ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေျပာစမွတ္ေတာ့ ရိွၾကေလတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါဆုိရင္ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ့အတြက္ သတိရျခင္းေတြဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်ေလာက္ တုိက္ဆုိင္ခဲ့လိမ့္မယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ခါတုန္းက ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမအနားမွာရိွခဲ့တဲ့သားဟာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုေတာ့ ေရေျမျခားမွာ ဘဝဝမ္းစာရွာေနေဖြရတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်ိန္ကုိ မေလးစားတဲ့သား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနျမင့္မွ အိမ္ရာထတတ္တဲ့သား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမႏႈိးမွ ထတတ္တဲ့သား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုေတာ့ အခ်ိန္ေတြကုိေလးစား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်ိန္နဲ႔သြား အခ်ိန္နဲ႔စား အခ်ိန္ေတြၾကားမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝအတြက္ လႈပ္ရွားေနရၿပီ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ ခ်က္ေကၽြးတုိင္း စားခဲ့တဲ့ ထမင္းနဲ႔ဟင္းေတြ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုေတာ့ ကုိယ္တုိင္ ခ်က္ျပဳတ္ေနရၿပီ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ ေလွ်ာ္ဖြတ္ေပးသမွ် ျဖဴျဖဴစင္စင္အဝတ္ေတြ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မဝတ္ခဲ့ရေတာ့တဲ့့အခါ ကုိယ္တုိင္ေလွ်ာ္ဖြတ္ဝတ္ဆင္မိတုိင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမကုိ ခဏခဏသတိရတတ္လာတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမဆုံးမတုိင္း မေက်မခ်မ္းျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုေတာ့ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ေက်ေက်နပ္နပ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျပန္ဆုံးမတတ္လာၿပီ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ ေစခုိင္းတတ္တုိင္း ညဴညဴစူစူ လုပ္ခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုေတာ့ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သူတပါးခုိင္းသမွ် မညဴမစူု လုပ္ေနရတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ့ရဲ႕ဆုံးမမႈ၊ သြန္သင္မႈ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လမ္းျပမႈ၊ ၾကင္နာယုယမႈ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေအးခ်မ္းတဲ့ ေမတၱာ ဂရုဏာစစ္စစ္ေတြဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေနာင္တတရားေတြနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရင္ထဲမွာ အေသအခ်ာ သတိရေနခဲ့ပါတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ ....</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ့အတြက္ေရးေနတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာေတြဟာ မညီညာပါဘူး ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စာေတြကလည္း မပီကလာပီကလာပါပဲ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကာရံေတြကုိလည္း အေသအခ်ာ မစီရီေတာ့ပါဘူး ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါေပမယ့္ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလြမ္းေတြဟာ ညီညာေနတယ္ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သတိရျခင္းေတြဟာ ပီျပင္စြာ ရင္မွာျဖစ္ေပၚေနတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနာင္တ တရားေတြကုိ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေသအခ်ာစာထဲမွာ စီကာေရးခ်ရင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တုိက္ဆုိင္မႈရိွလာလုိ႔ အေမကုိသတိရလာတဲ့အခါတုိင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရင္ထဲမွာ ခပ္တုိးတုိးေလး ေရရြတ္ေနမိခဲ့တာဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ ... က်န္းမာပါေစ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ ... ခ်မ္းသားပါေစ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမ ... သက္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ ..လုိ႔သာ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: right;"></div></div><br /><span style="font-style: italic;">copy image location </span><a style="font-style: italic;" href="http://dmsparks.files.wordpress.com/2009/03/513153112_79ea77011e.jpg">here</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-2058991203589214310?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-17325550491931945912010-03-24T20:40:00.002+08:002010-03-24T20:48:10.704+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6oImkfq3fI/AAAAAAAAAP8/JS-hDB8Cnh0/s1600/images.jpeg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 210px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6oImkfq3fI/AAAAAAAAAP8/JS-hDB8Cnh0/s320/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452179757609967090" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">လြဲ ...</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲမွားတဲ့အယူအဆေၾကာင့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲမွားတဲ့လမ္းေပၚေရာက္ရ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲမွားတဲ့လမ္းေတြေဖာက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲမွားတဲ့လမ္းေတြကုိေလွ်ာက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲမွားတဲ့အိမ္မက္ေတြေကာက္လုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲမွားေနတဲ့စိတ္ကူးေတြကျပင္မရေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲမွားစြာနဲ႔ပဲမြဲျပာက်ရၿပီေပါ့ ..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သည္လုိနဲ႔ပဲ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲမွားသြားတဲ့ဘဝဟာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲမွားစြာနဲ႔ပဲ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲၿပီးရင္းလြဲ ဘဝႏြံ႕ထဲမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြဲ ကုိလက္ကုိင္စြဲလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထပ္တလြဲလြဲ ေပေတဆင္းရဲရၿပီေပါ့ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: right;"></div></div><br />copy image location <a href="http://images.google.com.my/imglanding?q=no%20way&amp;imgurl=http://www.uwgb.edu/dutchs/Graphics-Other/PSCI/Dominoes2.gif&amp;imgrefurl=http://www.uwgb.edu/dutchs/pseudosc/trisect.htm&amp;usg=__vm46h0X4Au-qlmxfX76HL-LNGzA=&amp;h=300&amp;w=300&amp;sz=4&amp;hl=en&amp;itbs=1&amp;tbnid=H6ekIiVMgPIfOM:&amp;tbnh=116&amp;tbnw=116&amp;prev=/images%3Fq%3Dno%2Bway%26start%3D342%26hl%3Den%26sa%3DN%26gbv%3D2%26ndsp%3D18%26tbs%3Disch:1&amp;start=341&amp;sa=N&amp;gbv=2&amp;ndsp=18&amp;tbs=isch:1#tbnid=H6ekIiVMgPIfOM&amp;start=345">here</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-1732555049193194591?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-26916334683046159792010-03-22T20:15:00.001+08:002010-03-22T20:19:50.544+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"></div></div><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >ဘဝမီးပြဳိင့္</span><br /></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပန္းတုိင္အတြက္ ေစာင့္လ်က္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္စီးၿပီးတစ္စီးထြက္<br />ေရွ႕ကားေနာက္ကားေတြတန္းစီလ်က္<br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝလမ္းေတြဥဒဟုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကားလမ္းေတြအသြယ္သြယ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အစီအစဥ္တက် တန္းစီေစာင့္ရ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေက်ာ္မတက္ရ ေဘးခ်င္းမခ်ိတ္ရ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေဘးကမပတ္ရ ျဖတ္မဝင္ရ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ယာဥ္မွာယာဥ္စီးကမ္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လမ္းမွာလမ္းစီးကမ္းရိွသလုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝမွာလည္း ဘဝစည္းကမ္းေတြရိွတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မီးပြဳိင့္ဆုိတာ<br />သူ႔မွာအလွည့္က် နီဝါစိမ္း လုပ္ေပးရတဲ့အလုပ္ပဲ။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝမွာလည္း မီးပြဳိင့္လုိ သူ႔အလွည့္ ကုိယ့္အလွည့္က်ေအာင္ေစာင့္ရတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေလာေလာဆယ္နီေပမယ့္<br />အခ်ိန္က်ရင္ စိမ္းလာမွာေသခ်ာတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေစာင့္တဲ့သူ စိတ္ရွည္ဖုိ႔သာလုိအပ္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><div style="font-style: italic; color: rgb(102, 0, 204);font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;">(<span style="font-weight: bold;">ဝန္ခံစကား </span>။ ။ စက္ဘီးနင္းရင္း ဒီေန႔ၿမဳိ႕ထဲအလာမွာ မီးပြဳိင့္တစ္ခုကုိေစာင့္ရတယ္။ ဘဝမွာလည္း ဒီလုိပါပဲလားလုိ႔ သက္ျပင္းေတြခ်မိရင္း အဲဒီမီးပြဳိင့္ႀကီး စိမ္းအလာကုိ ေစာင့္ေနမိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး မီးပြဳိင့္ႀကီးနီေနတာကုိၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္းက ကဗ်ာအေတြးေတြ ႏွလုံးသားထဲက တစိမ့္စိမ့္ထြက္လာတာနဲ႔ ဒႆနကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ ႀကဳံတုန္းေရးလုိက္မိပါတယ္ဗ်ာ။ အေတြးတစ္ခုရႏုိင္ပါေစ ..လုိ႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္။)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-2691633468304615979?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-83459758085341039712010-03-21T17:00:00.001+08:002010-03-21T17:36:10.802+08:00<div style="FONT-FAMILY: Zawgyi-One"><div style="TEXT-ALIGN: center"><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6XobU2n7YI/AAAAAAAAAP0/JlChmdb2P40/s1600-h/Valentines_Day_.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451018480153783682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6XobU2n7YI/AAAAAAAAAP0/JlChmdb2P40/s320/Valentines_Day_.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:130%;"><strong>ကဗ်ာဆရာ<br /></strong></span></span><br /><span style="color:#3333ff;">ခ်ာတာတာသူ႔ရဲ႕ဘဝ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#3333ff;">ျမင္လုိက္ရကတည္းက<br />အသျပာနတၱိဆုိတာ<br />ေနရာတကာမွာ လူေတြ<br />မေျပာလည္းသိၾကတယ္။<br /><br />လြယ္အိတ္တစ္လုံး ေခၽြးသံတလုံးလုံး<br />တစ္တုိက္ဝင္ တစ္တုိက္ထြက္<br />အပူမီးေတြထဲ ရႈရႈိက္လုိက္ရတဲ့<br />ဝင္သက္ထြက္သက္ ေပးဆပ္ရသေလာက္<br />အသိအမွတ္ျပဳၾကဖုိ႔ လူေတြ သတိေမွာက္ေနၾကတယ္။<br /><br />ႏွလုံးေသြးနဲ႔ေရးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အတြက္<br />ရလဒ္က မစုိ႔မပုိ႔ေငြေလးေတြရယ္ပါ ...။<br /><br />လူေတြဖတ္တဲ့ ကဗ်ာတုိင္းဟာ<br />လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေသြးအသားထဲက<br />တစိမ့္စိမ့္ ေဖာက္ခ်ခဲ့ရတာပါ ...။<br /><br />ေခတ္ေတြဘယ္လိုပဲေဟာင္းေဟာင္း<br />ရာသီေတြဘယ္လုိပဲေျပာင္းေျပာင္း<br />လူေတြ ...လူေတြထဲက<br />ေပၚထြန္းလာမယ့္ ကဗ်ာဆရာေတြ<br />ေကာင္းကင္ေပၚမွ အသေခ်ၤမက<br />ေၾကြက်လာေနဦးမွာပါ ...။<br /><br />စံလင္းထြန္း<br /></span></div></div><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="TEXT-ALIGN: justify"><em><span style="color:#6600cc;">(၂၀၁၀)ခုႏွစ္၊ မတ္လ(၂၁)ရက္မွာက်ေရာက္တဲ့ ကမာၻ႕ကဗ်ာေန႔ကုိ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ကုိယ္စား ႏွလုံးေသြးနဲ႔ေရးသားေသာ ဤကဗ်ာျဖင့္ အမွတ္တရေဖာ္ညႊန္းေရးဖြဲ႕လုိက္ပါသည္။</span></em></div></div><br />copy image location <a href="http://images.google.com.my/imglanding?q=world%20peoms%20day&amp;imgurl=http://www.writers-network.com/avatars/Valentines_Day_.jpg&amp;imgrefurl=http://www.writers-network.com/index.cgi%3Fview%3D60874%26ad%3D1049&amp;usg=__FHQICx_82R8Q23ox7_RKvhe4OXA=&amp;h=400&amp;w=300&amp;sz=18&amp;hl=en&amp;um=1&amp;itbs=1&amp;tbnid=yLet_T0lhxPefM:&amp;tbnh=124&amp;tbnw=93&amp;prev=/images%3Fq%3Dworld%2Bpeoms%2Bday%26um%3D1%26hl%3Den%26sa%3DN%26ndsp%3D18%26tbs%3Disch:1&amp;um=1&amp;sa=N&amp;ndsp=18&amp;tbs=isch:1&amp;start=9#tbnid=yLet_T0lhxPefM&amp;start=13">here</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-8345975808534103971?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-18017599786974953142010-03-21T16:00:00.001+08:002010-03-22T20:06:24.182+08:00<div style="text-align: center;font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span><br /></div><p align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450998035038365522" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 405px; height: 257px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S6XV1Q3QZ1I/AAAAAAAAAPk/NCsXVSb6E6o/s320/ZASVCAWSSY1CCAHQ500KCA5KIJZGCAGDXXHVCA4DMJ0ZCAEK32HVCARTRA4JCA354PBTCACSDQ05CAYFU5PQCA55FXHMCAT4HIKJCA2R22WLCAHLNLYICAG3K2Z7CALYT0XMCAJ976B8CASKWUTACAGORCHQ.jpg" border="0" /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >ၾကယ္ေလွ်ာက္လမ္း ...</span></strong><br /><br />အသဲကြဲခ်င္ကြဲ ဆင္းရဲခ်င္လည္းဆင္းရဲ<br />ဖိနပ္ပဲပါးပါး ဘဝပဲခါးခါး<br />စိတ္အားထက္သန္ေနသေရြ႕ေတာ့<br />စိတ္မွန္းနဲ႔ လွမ္းခဲ့တဲ့ ဘဝခရီးလမ္း<br />ဆက္ၿပီးၾကမ္းခ်င္ၾကမ္းလည္းၾကမ္းေပါ့ ..။</span></p><p></p><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းေပၚမွာ<br />ရင္ထဲက အႏုပညာပန္းေတြ<br />ကေလကေခ်မျဖစ္ေသးဘူး။</span></div><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝနာနာ စိတ္နာနာနဲ႔ပဲ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခပ္ေဆြးေဆြးသီးခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ<br />ႀကိတ္ၿပီးဟဲေနဆဲပဲ ...။<br /><br />အိတ္ေပါက္လုိ႔ စိတ္က်မေပ်ာက္ဘူး။<br />စိတ္ေဖာက္မွ အိမ္မက္ေပ်ာက္ရွမွာ ...။<br /><br />ယုံၾကည္ရာ ဘာသာတရားကုိ<br />ကုိးကြယ္အားထားလုိ႔<br />ေလာကဓံတရားတခ်ဳိ႕ေတြက<br />ငါ့အိမ္မက္ေတြကုိ ေျမဖုိ႔သၿဂၤ ိဳလ္ပစ္ဖုိ႔ </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၿခိမ္းေျခာက္ေနလည္း<br />ငါကမမႈဘဲ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းၿမဲ ..လွမ္းဆဲ ...။<br /><br />ၾကယ္ေတြေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိမ္မက္ခရီးၾကမ္းႀကီးမွာ<br />ငါ့စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေတြ </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘယ္ေတာ့မွ မေလွ်ာ့ဘူး ..မေပ်ာ့ည့ံဘူး ..။<br /><br />အဲသည့္</span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၾကယ္ေလွ်ာက္လမ္းမွာ ...<br />ၾကယ္ေကာက္က်မ္းေတြကုိ<br />ငါရြတ္ဆဲ ...ရြတ္ၿမဲ ...။<br /><br />ခရီးေပါက္ခဲ့တဲ့ၾကယ္ေတြက </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ့ကုိလမ္းျပေနဆဲ ...။<br /><br />စံလင္းထြန္း</span><br /></div></div><br /><em>copy image location</em><a href="http://images.google.com.my/imglanding?q=stars%20in%20the%20sky&amp;imgurl=http://www.astro.caltech.edu/palomar/images/blog/halepolartrails_sm.jpg&amp;imgrefurl=http://palomarskies.blogspot.com/2008/07/stars-in-sky-go-round-and-round.html&amp;usg=__n7zfqlN7D6aiAJJEDSwyJZmVw-g=&amp;h=1000&amp;w=1500&amp;sz=1390&amp;hl=en&amp;um=1&amp;itbs=1&amp;tbnid=hF5VLjyVaFKEtM:&amp;tbnh=100&amp;tbnw=150&amp;prev=/images%3Fq%3Dstars%2Bin%2Bthe%2Bsky%26start%3D36%26um%3D1%26hl%3Den%26sa%3DN%26ndsp%3D18%26tbs%3Disch:1&amp;start=36&amp;um=1&amp;sa=N&amp;ndsp=18&amp;tbs=isch:1#tbnid=hF5VLjyVaFKEtM&amp;start=40"><em> here</em> </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-1801759978697495314?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-51949519533971560602010-03-14T03:30:00.011+08:002010-03-14T04:33:12.820+08:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S5vzCg8FT1I/AAAAAAAAAPc/jzTBnuuB9gw/s1600-h/robbybenson.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448215398761975634" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 295px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S5vzCg8FT1I/AAAAAAAAAPc/jzTBnuuB9gw/s320/robbybenson.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">အေဆြးမုိးေတြအၾကားက တံခါးေခါက္သံ</span><br /></span></strong><br /><span style="color:#3333ff;">ဘဝေပးတဲ့ အေဆြးမုိးတိမ္<br />အံု႔ဆုိင္းလုိ႔ မံႈမႈိင္းေနရင္းက<br />အစုိင္အခဲထုထည္ႀကီးမားလုိ႔လာၿပီး<br />ရင္ထဲမွာျပင္းအားႀကီးစြာနဲ႔ပဲစီးဆင္းလုိ႔<br />တၿဖဳိင္ၿဖဳိင္ ရြာသြန္းခ်လုိက္ေတာ့တယ္။<br /><br />အဲသည့္ တိတ္တခုိး မုိးစက္ေတြအၾကား<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ခပ္ပါးပါးေတြ အရည္ေပ်ာ္သြားမွာစုိးလုိ႔<br />မီးစာခမ္းေျခာက္ေနတဲ့ရင္ေငြ႕နဲ႔ပဲ<br />ထပ္ခါတလဲလဲ မလုံမလဲ ဖိကပ္ထားလုိက္ရတယ္။<br /><br />ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အဓိကေသာ့ခ်က္ဟာ<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုသာဆုိရင္ ...<br />လက္ရိွဘဝမွာ အိမ္မက္အတုေတြ ...<br />မြမ္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္ခံရမႈေတြ ...<br />သည္အရာေတြအတြက္ </span></div><div align="center"><span style="color:#3333ff;">ဝင္ေပါက္ထြက္ေပါက္ေတြကုိ </span><span style="color:#3333ff;">အေျပးအလႊား</span></div><div align="center"><span style="color:#3333ff;">လုိက္လံရွာေဖြၾကည့္လုိက္ေတာ့ ...<br />ႏွလုံးသားျပတင္းေပါက္နားမွာ </span></div><div align="center"><span style="color:#3333ff;">ခပ္ျပင္းျပင္းတံခါးလာေခါက္ေနတဲ့<br />ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ကုိသာ ေတြ႔လုိက္မိတယ္။<br /><br />စံလင္းထြန္း </span></div>copy image location <a href="http://images.google.com.my/images?hl=en&amp;gbv=2&amp;tbs=isch%3A1&amp;sa=1&amp;q=open+hearts+&amp;aq=f&amp;aqi=g5&amp;aql=&amp;oq=&amp;start=0">here</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-5194951953397156060?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-54293131791590068402010-03-06T23:15:00.002+08:002010-03-06T23:26:47.171+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S5Ju6WmOJEI/AAAAAAAAAO8/QUZ3xtSDeFo/s320/452-3.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445536848221709378" border="0" /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ေဖာ္ေဝးငွက္တုိ႔ရဲ႕ အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္ အိမ္အျပန္အလြမ္းသီးခ်င္း</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါတုိ႔ဘဝေတြဟာ အနာဂါတ္ေတြမညီညာဘူး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မနက္ျဖန္ဆုိတာေတာင္ မေသခ်ာဘူး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီကေန႔ဟာ အေသအခ်ာဆုံးေန႔ေတြပါပဲ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေရႊမစီခ်ယ္တဲ့ဘဝအတြက္<br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေငြရဖုိ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြပုိက္လ်က္<br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်ိန္မစဲ အလုပ္ထဲမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သဲသဲမဲမဲ ေခၽြးသံေတြရႊဲရတယ္</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေရႊျပည္ေတာ္အတြင္းမွ ဖူးပြင့္သစ္စ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနမခေသးတဲ့ မညဳိးပန္းအလွေလးေတြ</span> ...<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အရင္းတကာအရင္းအျမစ္ေတြထဲက</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လူ႔သားအရင္းအျမစ္ေတြ</span> ...<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုေတာ့ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပြရတက္မေအးတဲ့ ဘဝအတြက္နဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္နယ္စီကုိေျပးလုိ႔ အေဖာ္ေဝးကြာေနတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">နားခုိရာမဲ့ ငွက္ေလးေတြလုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မိသားစုအသုိင္းအဝန္းမွ ေက်ာခုိင္းရင္းအေဝးလြင့္ခဲ့ရရွာၿပီေပါ့ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အဆင္ေျပသူကေျပ ကံေခသူကေခ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေတေပေလလြင့္သူလြင့္ခဲ့ရ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေၾသာ္ ...<br />ငါတုိ႔ဘဝ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သူတကာျပဳသမွ် ခုေတာ့ႏုၾကရၿပီေပါ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သည္လုိနဲ႔ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျဖစ္သမွ်ခံ ျပဳသမွ်စံလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝတစ္ခုစီကုိ အရင္းတစ္ခုစီျပဳခဲ့ရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝေပးေပါ့လုိ႔ အထင္မွတ္ယူကာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မြန္းၾကပ္မႈဘဝထဲ အသာအယာလွဲစင္းလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝကုိအရႈံးေပးရင္း ေက်ာခင္းမပစ္လုိက္ပါနဲ႔ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနမထိေရမထိ<br />ေငြပုံမပိေသးတဲ့ ငါတုိ႔ဘဝေတြဟာ</span> ...<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပန္းေတြလုိမလန္းေသးလည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရင္ထဲရိွေနသေရြ႕</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေဖာ္ေဝးငွက္တုိ႔ရဲ႕ အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိမ္အျပန္အလြမ္းသီးခ်င္းေတြဟာ<br />ေမႊး၍သင္းပ်ံ႕ၿမဲ သင္းလ်က္သာေနဆဲပါ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><span style="font-style: italic;"><span style="color: rgb(102, 51, 255);">copy image location</span> </span><a style="font-style: italic;" href="http://images.google.com.my/imglanding?q=birds%20from%20away&amp;imgurl=http://www.wavebreakmedia.com/products/images/452-3.png&amp;imgrefurl=http://www.wavebreakmedia.com/stock-video-footage-p-452/Flock-of-Birds-Flying-away.html&amp;usg=__6y6DievwhZKLHE3jBbTFzfbX4EI=&amp;h=397&amp;w=529&amp;sz=301&amp;hl=en&amp;itbs=1&amp;tbnid=7xnHIaXYZKXoRM:&amp;tbnh=99&amp;tbnw=132&amp;prev=/images%3Fq%3Dbirds%2Bfrom%2Baway%26start%3D342%26hl%3Den%26sa%3DN%26gbv%3D2%26ndsp%3D18%26tbs%3Disch:1&amp;start=343&amp;sa=N&amp;gbv=2&amp;ndsp=18&amp;tbs=isch:1#tbnid=7xnHIaXYZKXoRM&amp;start=347">here</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-5429313179159006840?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-77744593127524319382010-03-05T02:20:00.005+08:002010-03-07T08:45:26.439+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />ဘေလာ့ဂ္မွာ လာေရာက္အားေပးသူမ်ားအား အထူးေက်းဇူးတင္မိသလုိ အားလည္းနာရပါတယ္ခင္ဗ်ာ ..။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ္အြန္လုိင္းမွာ မရိွသခုိက္ ေမာက္မာရုိင္းစုိင္းသူ လူတစ္ေယာက္ စီေဘာက္မွာ ဆဲေရးတုိင္းထြာျခင္း၊ အဆင့္အတန္းမရိွေသာ စာမ်ားေရးသားၿပီး စာဖတ္သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ယုံၾကည္မႈေပါင္းကူးတံတားကုိ ပ်က္ျပားေအာင္ လာေရာက္ဖ်က္စီးေနပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ျပႆနာမရိွေပမယ့္ အျပစ္မရိွတဲ့ စာလာဖတ္သူမ်ားကုိပါ ဆဲေရးတုိင္းထြာဂုံးတုိက္တာေတြ လုပ္သြားသည္ေၾကာင့္ စာဖတ္သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အၾကား အထင္အျမင္လြဲမွားသြားေစႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်န္တာေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး။ သူေပးတဲ့အရာ ကုိယ္ကမယူရင္ သူ႔ဟာသူပဲ ျပန္ရသြားမွာေပါ့ဗ်ာ ...။</span><br /></div></div><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" ><br /></span><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ငမုိက္ငႏြားေလးအတြက္ ေမတၱာစာ</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆုိင္းမဆင့္ဗုံမဆင့္ ကုိယ္ပုိင္လင့္မပါ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလည္ေရာက္လာ မိန္းမရွာလုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စကားအပုိေတြနဲ႔ ခနဲ႔တဲ့တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ့စီဗုံးထဲ မုိက္ေၾကးခြဲသြားသည့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမာင္ငနဲသား ေၾကာင္ၿပီးလဲသြားဦးမယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရူးေၾကာင္မူးေၾကာင္စကား ငါ့မွာဂရုမစုိက္အား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ့သမုိင္းမ်ားမွာ မင္းမပါ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မင္းအတြက္နဲ႔ ဗလာစရြက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မွင္တစ္စက္မက ကဗ်ာေရးခ်</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်ိန္ေပးလုိက္ရလုိ႔ မာန္တက္မျပပါနဲ႔ဦး ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေျပာခ်င္တာေျပာ မင့္သေဘာထား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငမုိက္ငႏြား မင့္သမုိင္းမ်ားမွာ ငါမပါ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ့အတြက္နဲ႔ရယ္ မင့္ဥာဏ္ကဇီးရြက္ႏွယ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဦးေႏွာက္အပ်က္ခံလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">IP လိမ္စား အႀကံသမားေလးရယ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မင့္သမုိင္းအတြက္ ရင္ေလးတာပဲရိွတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကုိယ့္သမုိင္းကုိယ္ ေကာင္းေအာင္ထုဆစ္လုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အက်ဳိးျပဳတဲ့ အရာေတြျဖစ္ဖုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ႀကဳိးစားေနရစ္သခုိက္ အမႈိက္သရုိက္ေတြနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေႏွာက္ယွက္တုိက္ခုိက္ေနလည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေလာကဓံသေဘာတရား နားလည္ထားသမုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မင္းလုိ အာပလာမွတ္တဲ့ ငမုိက္ငႏြားေလးအတြက္ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပ်ာယာခတ္ကာ ငါ ..မမုိက္ေသးပါဘူး ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သနားစရာ သတၱဝါေလးမုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သမုိင္းစာမ်က္ႏွာမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေမတၱာစာေလးေတာ့ ေရးလုိက္မိပါတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေမာင္ ... ငမုိက္ငႏြား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်န္းမာပါေစ ... ခ်မ္းသာပါေစ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အႏၱရာယ္ကင္း ေဘးရန္ရွင္းပါေစ ...။</span></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: right;">အျဖဴေရာင္ေမတၱာျဖင့္<br />စံလင္းထြန္း</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-7774459312752431938?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-64727786452728047212010-03-01T19:00:00.001+08:002010-03-14T00:19:50.093+08:00<div style="FONT-FAMILY: Zawgyi-One"><div style="TEXT-ALIGN: center"><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443247101696794946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S4pMZkFP4UI/AAAAAAAAAO0/E01q1B5VqqY/s320/2_d.jpg" border="0" /><span style="COLOR: rgb(204,0,0);font-size:130%;" ><span style="FONT-WEIGHT: bold"><br />အေရာက္လွမ္းမယ့္ အိမ္မက္ကမ္းသုိ႔ ...</span></span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ကဗ်ာေရးလုိ႔ အားမရရင္ စာနဲ႔ေရးခ်မယ္။</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">စာနဲ႔ေရးလုိ႔မရရင္ ကဗ်ာကုိ တစ္လွည့္ျပန္ေရးခ်မယ္။</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">စာနဲ႔ကဗ်ာ ႏွလုံးသားမွာ</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ဘယ္တစ္ျခမ္းညာတစ္ျခမ္း တြဲလ်က္ကပ္ထားလုိက္တယ္။</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အရာရာကုိ ေတြးေတာဆင္ျခင္ေစတဲ့ ဦးေႏွာက္</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ ထြန္းလင္းေတာက္ပေစဖုိ႔</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အနာဂါတ္ေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ သူတုိ႔ဘဝတစ္သက္တာအတြက္</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">သည္ႏွလုံးသားဟာ ....<br />ေစတနာ ...<br />ေမတၱာ ...<br />အၾကင္နာ ...ေတြေဖးကူးရင္း</span><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"><br />စေတးယူလုိက္ဖုိ႔ အသင့္ရိွေနစၿမဲ ...။</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">မုိင္ေထာင္ခ်ီေရာင္နီမလာတဲ့လမ္း</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အိမ္မက္ေတြနဲ႔ ငါ ..ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရပါေပါ့ ...။</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ရက္ရက္စက္စက္ထုိးႏွက္ခဲ့တဲ့<br />ေလာကဓံရဲ႕ ရုိက္ခ်က္</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ ခါးစီးခံရင္း </span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ဘယ္ေတာ့မွ မညံ့ဖ်င္းခဲ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အိမ္မက္တစ္ရာေက်ာ္မက္ၿပီးတာေတာင္မွ<br />ေျခဆန္႔ကာေက်ာ္လႊားခဲ့တာက</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ဟုိး ...တစ္ဖက္ဆီမွာရိွေနတဲ့လမ္း</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ၿပဳိးၿပဳိးျပက္ျပက္ မႈန္ဝါးလ်က္ အိမ္မက္ကမ္းစပ္ဆီသုိ႔ ...</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အကဲစမ္းတဲ့ အိမ္မက္ကမ္းေတြရယ္ ...</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">တစ္ပြဲတစ္လမ္းႏႊဲစမ္းဖုိ႔အေရး</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">မင္းသာ ...ဆီးႀကဳိလင့္ေနမယ္ဆုိရင္ ...</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေနမျမင့္ခင္ေတာ့ ငါ ..အေရာက္လွမ္းလာခ်င္ပါေသးတယ္။<br /><br />စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><br /><span style="COLOR: rgb(102,0,204); FONT-STYLE: italic">photo copy from google image.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-6472778645272804721?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-14702181368898078712010-02-28T17:20:00.001+08:002010-02-28T18:16:12.801+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 373px; height: 294px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S4o7l6qQogI/AAAAAAAAAOs/rmUw2TGJ2Dw/s320/red.pen.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443228622218371586" border="0" /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ပါရမီမဲ့ကေလာင္ရဲ႕ တုိးသဲ့သဲ့ရင္ခုန္ခဲ့ရျခင္းမ်ား</span><br /></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခ်မ္းသာဖုိ႔ ပါရမီမပါေပမယ့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆင္းရဲဖုိ႔ေတာ့ ဇာတာပါလာတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မြဲေနၿမဲမုိ႔ ပါရမီေတြနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆက္လြဲၿပီးရင္း လြဲေနခဲ့တာလား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လက္ထဲမွာ မိမိရရဆုပ္ကုိင္ဖမ္းထားတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခမ္းလွမ္းလွမ္းက အိမ္မက္ကမ္းတစ္ခု။</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထုဆစ္ေနခဲ့တာ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတဲ့ ကဗ်ာအတု စာအတုေတြပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အတုအေယာင္အိမ္မက္ေတြထဲမွာေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိမ္မက္ကမ္းဆီကုိ လက္ပစ္ကူးခတ္ဆဲ လူငယ္တစ္ေယာက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေအာင္ျမင္မႈကေတာ့ ခါးေထာက္ရင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ကာ ရပ္လုိ႔ၾကည့္ေနရွာတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ညဥ့္နက္နက္သန္းေခါင္ယံညေတြမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိမ္မက္ေတြဟာ ဆက္မက္လုိ႔ေကာင္းဆဲ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">နင္က်င္ေသာ္လည္း လႊတ္မခ်ဘဲ ခပ္ၿမဲၿမဲကုိင္ထားလုိက္တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လက္ဖ်ားထိပ္က ခၽြန္တျမျမကေလာင္သြား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဓါးသြားလုိထိရွေစတဲ့ အေတြးစေတြနဲ႔အတူ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားထက္မွာေတာ့ တစ္ခုခုေျပာဖုိ႔ ဆြံ႕အလာရင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မ်က္မျမင္နားမၾကား ႏွလုံးသားရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တျဖည္းျဖည္းေခ်ာင္ပိတ္ျခင္းခံထားရမႈေတြ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တိတ္တဆိတ္ရုန္းၾကြလႈပ္ရွားစျပဳလာေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါလားဟဲ့ ...ေအာင္ျမင္မႈ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပါရမီအတုေတြေရာစပ္လုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပါတ္ဝန္းက်င္အေသးစား စကားသံေတြအၾကား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေမ်ာပါသြားတဲ့အႏုပညာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သူတုိ႔ေျပာတာ ပါရမီမပါဘူးတဲ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခပ္ယဲ့ယဲ့ေလွာင္ၿပဳံးေတြအၾကားထဲ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပါရမီမဲ့ကေလာင္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံကေတာ့ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တုိးသဲ့သဲ့ပဲ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ႏုံးခ်ိေနတဲ့အင္အားေတြနဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကုန္းရုန္းထရပ္လုိက္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကေလာင္ကုိလက္ထဲ ၿမဲၿမဲဆုပ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရဲေဆးေတြထုတ္ေသာက္လုိ႔</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />ဟစ္ေအာ္ေၾကြးေၾကာ္ပစ္လုိက္တာက ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">" ဟိတ္ ... ဒီမွာ " ခင္ဗ်ားတုိ႔ဘာပဲေျပာေျပာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်ဳပ္လက္ထဲ 'ဇြဲ' ဆုိတဲ့ပါရမီတစ္ခုေတာ့ ရိွေနေသးတာပဲ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: right;"></div></div><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 0, 204);">photo copy from google image.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-1470218136889807871?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-1971719155295806752010-02-15T22:10:00.002+08:002010-02-15T22:26:17.006+08:00<span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="color: rgb(51, 51, 255); font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 201px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lV8tx4gzI/AAAAAAAAAOk/ZHhRt5TORuw/s320/china2G0702_428x269_to_468x312.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438472526595916594" border="0" /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><br />တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးနဲ႔ ကဗ်ာရူးတဲ့ကၽြန္ေတာ္</span></span><br /><br />တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးတဲ့ ...<br />ကုိယ့္အတြက္ေတာ့မထူးဘူး<br />သူတုိ႔အတြက္ေတာ့ အေတာ္ျမဴးတူးလုိ႔ပါပဲ ...။<br /><br />လမ္းေဘးဝဲယာမွ တုိးနယားအက<br />စည္းခ်က္က်နေနတဲ့ သူတုိ႔ဂီတ<br />ထူးထူးျခားျခား ဟက္ပီးနယူးရီးယားက<br />သိပ္ၿပီးလွပေနတယ္ ...။<br /><br />အလွတူညီေနတဲ့ နီနီရဲရဲမီးပုံးႀကီးေတြ<br />မ်က္စိတဆုံး ရႈလုိ႔ရယ္ၿပဳံးရတယ္ ...။<br /><br />ဝင္းထိန္ညီတဲ့ ပန္းမီးဆုိင္းႀကီးေတြ<br />လိေမၼာ္ေရာင္ညခ်မ္းမွာ ေအးခ်မ္းစြာပနာယတင့္တယ္ေနတယ္ ...။<br /><br />ဘဝတူညီတဲ့ သူ႔လူမ်ဳိးေတြ<br />တူယဥ္လက္တြဲ ႏႊဲေပ်ာ္လုိ႔ကဲ<br />ျမင္သူရင္မွာ ႀကိတ္ကာအားက်မိတယ္ ...။<br /><br />အသက္အရြယ္တူတဲ့ တရုတ္မေလးေတြ<br />ၿပဳံးေပ်ာ္လုိ႔ေန တရုတ္ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ေလ ...။<br /><br />ေၾသာ္ ...<br />သူတုိ႔ဘဝ<br />ေပ်ာ္ၾကရႊင္ၾက ျမဴးၾကရေပါ့ ...<br /><br />ငါတုိ႔ဘဝကေတာ့ အလုပ္ကတစ္ဖက္<br />ဘေလာ့ဂ္ကတစ္ဖက္ ခ်စ္သူကေက်ာခုိင္းထြက္<br />အရႈံးတစ္ဝက္ ရင္ကြဲပက္လက္ေတြနဲ႔ခ်ည္းပါလား ...။<br /><br />စံလင္းထြန္း</div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: right;"></div></div><br /><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 102, 102);"><div style="text-align: justify;">(ဒီမွာေတာ့ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးရုံးပိတ္ရက္ေတြမုိ႔ အလုပ္ေတြအခ်ဳိ႕လည္း ပိတ္ၾကပါတယ္။ မ်က္စိျမင္ရာ တရုတ္ရုိးရာပြဲေတာ္ေတြလုပ္ေနၾကေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္ၿပီး ကဗ်ာရူးတဲ့ကၽြန္ေတာ္ တစ္ပုဒ္ေလာက္ ေကာက္စပ္လုိက္တာပါ။ :D ဓါတ္ပုံေတြကုိလည္း ၾကည့္ရင္းေငးလုိ႔ရေအာင္ ဂူဂဲလ္ကရွာတင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစဗ်ာ ...။)<br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 201px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lV8tx4gzI/AAAAAAAAAOk/ZHhRt5TORuw/s320/china2G0702_428x269_to_468x312.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438472526595916594" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 212px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lV4c4q2uI/AAAAAAAAAOc/BGXNSaJULXI/s320/chineesnieuwjaar1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438472453341502178" border="0" /><br /><br /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 220px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lVuafMaYI/AAAAAAAAAOM/YvB5llg7MOk/s320/Chinese_new_year5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438472280899086722" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 276px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lVos-1EyI/AAAAAAAAAOE/wDgOD5VVuVs/s320/chinese-new-year.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438472182784398114" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 316px; height: 184px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lVj7Z2dkI/AAAAAAAAAN8/bvjRSBq8x0w/s320/images%E1%81%81.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438472100756485698" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lVc5TzNvI/AAAAAAAAAN0/7NEtWHgrBPs/s320/chinese-new-year-40202160257314.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438471979935151858" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lVWonZUjI/AAAAAAAAANs/-FYnpTQCp5g/s320/chinese-new-year-50207142844159-tm.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438471872374723122" border="0" /><br /><br /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lVKXp7bFI/AAAAAAAAANc/hkhZh7XDJxA/s320/cny-deco.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438471661663513682" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 209px; height: 287px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lVEEjyq4I/AAAAAAAAANU/YQ0XJQ9spG0/s320/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438471553458285442" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 312px; height: 208px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lU8xMnZ4I/AAAAAAAAANM/tKX0PXKqtYc/s320/images3.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438471428001720194" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 299px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lU262KBHI/AAAAAAAAANE/7GuKJpmFWqk/s320/images%E1%81%82.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438471327512659058" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 206px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lUyAhG0xI/AAAAAAAAAM8/_VsFEIKlSf0/s320/kekloksi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438471243135636242" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lUoKAlwtI/AAAAAAAAAM0/Oq0Srb-ZoGo/s320/malaysia.1074734820.chinese_new_year_melakax_malaysia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438471073884914386" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 182px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3lUibO4r1I/AAAAAAAAAMs/9ncylvOoa1A/s320/n15_17740567.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438470975429062482" border="0" /></div></div><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 0, 204);">photo copy from google image.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-197171915529580675?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-29966537710835990332010-02-13T13:30:00.002+08:002010-02-15T21:14:01.980+08:00<img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3AAiy3XixI/AAAAAAAAAMM/LdkyHi6ww_M/s320/valentine-day.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435845348005743378" border="0" /><br /><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလြမ္းမ်ားက တစ္စခန္းထခဲ့ျပန္ေပါ့။ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ (<span style="color: rgb(0, 153, 0);">vallen tine day</span>) ကုိေရာက္တုိင္း ခ်စ္သူအနားမရိွသည့္ေန႔ဟု ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာခံစားမိရပါသည္။ ခ်စ္သူထားရစ္ခဲ့လုိ႔လည္းမဟုတ္ ခ်စ္သူမရရိွခဲ့လုိ႔ ခ်စ္သူအနားမရိွတဲ့ေန႔ဟု သတ္မွတ္လုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခ်စ္သူဆုိတာ ကုိယ္တစ္ကယ္ခ်စ္ရတဲ့သူသာ ျဖစ္ရမည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ လက္ခ်ဳိးေရတြက္လုိ႔ ရေလာက္ေအာင္ေတာ့ ရည္စားအနည္းငယ္ ထားခဲ့ဘူးပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကြဲ၊ ၿပဲ၊ ျပန္မဆက္ ရင္ကြဲပက္လက္ေတြသာ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း တာ့တာျပ လက္ခါခ်ခဲ့ပါသည္။ သုိ႔ေပေသာ္လည္း ခဏေတာ့ခံစားမိသည္။ အႏုပညာ သမားစိတ္ဓါတ္ရိွတဲ့သူဟု ကုိယ္တုိင္ခံယူထားေလေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ ရင္ထဲမွာ နင့္နင့္ကာကာ ခံစားမိတတ္ေသးသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ အမွတ္မထင္ တုိက္ဆုိင္မႈရိွလာရင္ လြမ္းတတ္သလုိလုိ။ တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့ မလြမ္းျပန္ဘူး။ ကုိယ္ကေတာင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဘက္က စဥ္းစားၿပီး ကုိယ့္လုပ္ရပ္ဟာ လြန္ရာမ်ားက်ေနသလားလုိ႔ ေမးခြန္းထုတ္မိတုိင္း ထုိမိန္းကေလးကုိ ျပန္သနားေနမိတယ္။ ရည္းစားျဖစ္ခဲ့ဘူးတဲ့ မိန္းကေလးတုိင္းကုိ ခ်စ္ေတာ့ ခ်စ္ခဲ့ပါသည္။ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္နဲ႔လားဆုိရင္ေတာ့ ေျပာရခက္ခက္ပဲ။ ဒီလုိေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ရက္စက္သူႀကီးလုိ ထင္မိမွာပဲေလ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">ရည္းစားထားဘူးသြားတယ္ရိွတာေပါ့၊ အျပစ္ေျပာတဲ့သူရိွေတာ့လည္း ကုိယ္ကထားခ်င္လုိ႔ ထားတာပဲကြာ ... ဘယ္တတ္ႏုိင္ပါ့မလဲ</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> ဟု ကုိယ့္ဘက္ကုိယ္ယက္ အတၱတစ္ဝက္နဲ႔ ထည့္ေတြးလုိက္တယ္။ သည္လုပ္ရပ္ေတြ မွားရင္လည္း အဲဒီ့အမွားေတြအတြက္ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ၿပီးမွ ေနာင္တမရခ်င္ေတာ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေနတာက ပထမဆုံးနဲ႔ ေနာက္ဆုံးမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ေရွ႕ဆုံးမွာကေတာ့ </span><a style="color: rgb(51, 51, 255);" href="http://sanlinntun.blogspot.com/2010/01/blog-post_105.html">ဒီကဗ်ာေလး</a><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> ဖတ္ၾကည့္ဖူးတဲ့သူ သိပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆုံးအတြက္ ေရးထားတဲ့ကဗ်ာကေတာ့ ခုထိမတင္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဘဝေပးအေျခအေနအေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးမိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကုိေတာ့ ရည္ရြယ္ထားခဲ့ပါလ်က္နဲ႔ ကံၾကမၼာ မ်က္ႏွာသာမေပးခဲ့ေလသလား ဘဝျပန္ဌာန္းခ်က္ကပဲ ရက္စက္ေလေသာေၾကာင့္လား မသိ။ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဆုံမွတ္ေတြဟာ ၿပဳိင္တူေျပးေနတဲ့ ရထားသံလမ္း ႏွစ္ေၾကာင္းလုိ ဘယ္ေတာ့မွမဆုံႏုိင္ေတာ့တဲ့ လြဲေခ်ာ္မႈႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ အစကတည္းက ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ရလာခဲ့တဲ့ ႏွလုံးသားဟာ အဲ့ဒီေနာက္မွာ တျဖည္းျဖည္း ထပ္ၿပီးေတာ့ ေၾကမြလာခဲ့ပါေတာ့သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝမွာ အခ်စ္နဲ႔ပါတ္သတ္လုိ႔တင္မကဘဲ အျခားအေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္လည္း ဒဏ္ရာေတြရရိွခဲ့ဘူးသည္။ ထုိကာလမ်ားတြင္ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္တစ္အုပ္သည္သာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေကာင္းဆုံး ရင္ဖြင့္ရာ ေနရာတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။ ရင္ထဲမွာ ခံစားမိတုိင္း တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ကေလးသာ ႀကိတ္ေဆြး ႀကိတ္ေၾကကြဲခဲ့ၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ မီးမလာတဲ့ ညစဥ္ညတုိင္းရဲ႕ ညဥ့္သန္းေခါင္ယံခ်ိန္ေတြမွာ ဖေယာင္းတုိင္မီး ငုတ္တုိေလးကုိ အေဖာ္ျပဳၿပီး ဒုိင္ယာရီစာအုပ္အထက္ မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကုိ စကားလုံးစာသားေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲကာ ဘဝနာနာ စိတ္နာနာနဲ႔ ေရးခ်ခဲ့ရတဲ့ေန႔ရက္ေတြက မနဲလွေတာ့။ ထုိစာေတြကုိ ရင္းႏွီးသူတစ္ေယာက္တစ္ေလေတာ့ အတင္းေတာင္းတာနဲ႔ ေပးဖတ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကုိ တစ္လွည့္ၾကည့္၊ စာအုပ္ကုိၾကည့္လုိက္နဲ႔ သူဖတ္တာကုိေတာင္ အားနာသြားသလုိျဖစ္ခဲ့တာ သတိထားမိခဲ့သည္။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိမ်ား သနားသြားေလသလား မေျပာတတ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ခါတစ္ေလ ရင္ထဲမွာရိွတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြက အစုိင္အခဲေတြအျဖစ္ တင္းမာေပါက္ကြဲခ်င္လာတုိင္း ဂစ္တာတီးရင္း သီခ်င္းေတြေအာ္ဆုိပစ္ခဲ့ပါသည္။ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားကုိ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ႏွစ္ျမဳပ္ထားရင္း ေျဖေဖ်ာက္ယူခဲ့ရသည္။ ဒဏ္ရာေတြက ဘဝရဲ႕အားမာန္တစ္ခု ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ ခံစားမႈေတြျဖစ္လာေလေလ ကုိယ့္ဘဝတုိးတက္ျမင့္မားလာေအာင္ ႀကိတ္ႀကဳိးစားမိေလေလျဖစ္လာသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သည့္ေနာက္ပုိင္းမွာ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူတခ်ဳိ႕ကလြဲ၍ လူေတြနဲ႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းျဖစ္လာခဲ့သလုိပဲ။ ဂစ္တာတစ္လက္ကိုင္ရင္း လမ္းသရဲျဖစ္ေတာ့မလုိလုိ၊ ဇာတ္ပြဲထဲ လုိက္ျဖစ္ေတာ့မလုိလုိ ျဖစ္ခဲ့ဘူးေလသည္။ အိမ္ကအတင္းအၾကပ္ တားျမစ္ေသာေၾကာင့္ ထုိစိတ္ကူးမ်ားကုိ ေျမာင္းထဲလႊြင့္ပစ္ခဲ့ရသည္။ လူငယ္ဘဝ ဆယ္ေက်ာ္သက္ (၁၅)ႏွစ္အရြယ္လြန္ကာလအပုိင္းအျခားမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝကုိ အေတာ္ေလး အထီးက်န္ဆန္ေစခဲ့သလုိ ပါတ္ဝန္းက်င္ကုိလည္း သိပ္ဂရုမစုိက္ျဖစ္ခဲ့။ ကုိယ္လုပ္ခ်င္ရာေတြကုိသာ တကုပ္ကုပ္နဲ႔ ဇြတ္တရြတ္ေလွ်ာက္လုပ္ေနခဲ့ရင္း အထီးအက်န္ဘဝမ်ားကုိ ရင္မွာနာက်ည္းလုိ႔ ခါးခါးသီးသီး ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းခဲ့သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ပါတ္ဝန္းက်င္က အစြန္းေရာက္သူ၊ တစ္ယူသန္သူ၊ ေခါင္းမာသူ၊ ဇြတ္တရြတ္သမား၊ ခပ္ေအးေအး ခပ္ေဆြးေဆြးနဲ႔ ခပ္ကုပ္ကုပ္ေနတဲ့ေကာင္၊ လက္ေၾကာမတင္းသူ၊ ယဥ္ယဥ္ေလးရူးေနတဲ့ေကာင္၊ ဂ်ေလဘီ၊ ကေလကေခ် စသျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕တာေတြရိွပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဒါေတြကုိ ဂရုမစုိက္အား၊ သူတုိ႔ႏွင့္လည္း တုဘက္ၿပီး ျပန္ေျပာမေနႏုိင္။ ကၽြန္ေတာ္ဆုိတာ ဘယ္လုိလူစားမ်ဳိးပါဟုလည္း သူတုိ႔နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ ျပန္ရွင္းျပဖုိ႔ အခ်ိန္မေပးခဲ့၊ အခ်ိန္လည္းမရိွခဲ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ခါတစ္ေလ ပါတ္ဝန္းက်င္ဆုိတာႀကီးကုိထည့္တြက္ေနရင္ ကုိယ့္ဘဝကုိယ္မပုိင္သလုိ၊ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာ ေတြေတာင္ ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္ျဖစ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပါတ္ဝန္းက်င္မွာ မဝင္ဆံ့တဲ့စိတ္၊ မသြားဝ့ံ၊ မလာဝံ့၊ မေျပာဝ့ံ၊ မဆုိဝံ့ျဖစ္ေနလုိ႔ကေတာ့ ဘဝဟာ ဘာမွမတုိးတက္ဘူး၊ လူျဖစ္ရႈံးတာနဲ႔ အတူတူပဲလုိ႔ ရုိးရုိးပဲေတြးၿပီး ကုိယ္လုပ္စရာရိွတာေတြကုိ ရွင္းရွင္းပဲလုပ္ခဲ့သည္။ ၾကာလာေတာ့ လူေတြနဲ႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းေတာင္ ျဖစ္လာခ်င္သလုိပဲ။ ကုိယ္က တမင္စိမ္းတာမဟုတ္။ စာအုပ္ေတြ၊ အတတ္ပညာရပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ေလ့လာမႈေတြထဲမွာ အခ်ိန္ရိွသေလာက္ ဘဝကုိ ႏွစ္ျမဳပ္ထားခဲ့လုိ႔ပဲ ျဖစ္လိမ့္မည္။ စကားေျပာရင္ေတာင္ သိပ္ၿပီး စိတ္မရွည္ခ်င္ေတာ့။ အေထ့အေငါ့ စကားလုံးေတြနဲ႔ ခပ္ရုိင္းရုိင္း (လူေတြရဲ႕အျမင္) ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာင္ေျပာတတ္လာသည္။ တခ်ဳိ႕က ရုိင္းစုိင္းသူဟု ထင္ျမင္ၿပီး အေဝးမွ ခပ္ခြာခြာေနၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က ကုိယ့္ကုိ နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ ရိွသည့္အမူအရာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါေတြကုိ အေသအခ်ာ ဂရုစုိက္မေနခဲ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္ခဲ့တဲ့ (၂)ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းႀကီး တစ္ေယာက္နဲ႔ ဖုန္းေျပာမိေသးသည္။ </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">ေဟ့ေယာင္ မင္းကုိ တစ္ခုေျပာစရာရိွတယ္ </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">..တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ဘာမ်ားလဲေျပာစမ္းပါဦး</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> ဆုိေတာ့ </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">မင္းေကာင္မေလးေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်ိတ္တိတ္တိတ္ပဲ</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> တဲ့ </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">မင္းသူ႔ကုိ သိပ္သတိရမေနပါနဲ႔ကြာ ေမ့ပစ္လုိက္စမ္းပါ...</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ေလာကမွာ မိန္းမေတြေပါလြန္းလုိ႔ </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သူငယ္ခ်င္းက ဂရုဏာေဒါေသာနဲ႔ ဆုံးမစကားေတြေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အားေပးေနရွာသည္။ အဲသည့္ေန႔က ဖုန္းေျပာၿပီးေတာ့ ေၾကကြဲကြဲနဲ႔ ဒုိင္ယာရီးစာအုပ္ထဲမ်ာ စာေတြသာထုိင္ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝဆုိတာ ဒီလုိပါပဲကြာ </span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လုိ႔လည္း ကုိယ့္ဘာသာ အားေပးစကားဆုိလုိက္ပါေတာ့သည္။</span><br /><br /><br /></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(102, 0, 204);"><div style="text-align: center;">သန္းေခါင္ယံည အလြမ္းမ်ားမွာ<br />တစ္ကုိယ္ေရ တစ္ကာယပဲ ေနထုိင္ခဲ့တယ္ ...။<br />ေျပာင္းခဲ့တဲ့စိတ္ေတြကုိလည္း အျပစ္မျမင္ဘူး။<br />ေနွာင္းခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြကုိလည္း ျပန္မရခ်င္ေတာ့ဘူး။<br />ရုတ္တရက္ ေခ်ာင္းေျမာင္းတုိက္ခုိက္လာမယ့္<br />ေလာကဓံတရားေတြကုိလည္း မမႈဘူး။<br /><br />သံသရာဆုိတာရိွသေရြ႕ဒီဒဏ္ရာေတြ<br />အခါခါ ထပ္မရပါေစနဲ႔ေတာ့လုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းတယ္။<br /><br />တျဖည္းျဖည္း အသက္သြင္းခဲ့တဲ့<br />ေလာဟာနယ္စိတ္ကူးေတြဟာ<br />ရုပ္လုံးေပၚ လက္ရာမေျမာက္ေသးေပမယ့္<br />အစုိင္အခဲတစ္ခုစာေလာက္ေတာ့ရိွခဲ့ၿပီ ...။<br /><br />ေရွ႕ဆက္ဘာေတြျဖစ္လာဦးမလဲ ...။<br />စိတ္ဝင္စားတယ္ ...။<br />ဒါေၾကာင့္ လမ္းေပ်ာက္ေပမယ့္<br />ရွာေဖြၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္ေနလုိက္တယ္ ...။<br /><br />အေႏွာက္အယွက္ေတြ အရိပ္တစ္ခုလုိ<br />အေနာက္ကေန တစ္ေကာက္ေကာက္လုိက္<br />တစ္ခါတစ္ရံမွာ စိတ္ပ်က္စြာ လက္မႈိင္ခ်လုိက္နဲ႔<br />ဒါေပမယ့္ ...<br />ရႈံးနိမ့္ေၾကာင္းသေကၤတေတာ့ မျပခဲ့ဘူး ...။<br /><br />ဒါ ...<br />ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ျဖတ္သန္းမႈ ပုံသ႑ာန္ေတြပါပဲ။</div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: right;">ေမတၱာမြန္ျဖင့္<br />စံလင္းထြန္း</div></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">(စာၾကြင္း ။ ခ်စ္သူမ်ားေန႔အမွတ္တရစာေရးခဲ့ရင္း တုိက္ဆုိင္မႈေတြရိွလာလုိ႔ ကုိယ့္ဘက္က ခံစားခ်က္ေတြကုိ ပုိပုိသာသာအေလးေပး ေရးသားမိလုိက္သလုိပါပဲ ...။ အမွတ္တရစာဟာ အသဲကြဲစာျဖစ္ေနေလၿပီ ...။ ခုိတစ္ေကာင္လုိ ျငီးတြားတဲ့ သံစဥ္မဲ့စည္းခ်က္အလြမ္းခတ္သံေတြ ေရာစြက္ေနေလ၏။ ခံစားမႈမ်ား စြန္းထင္းေနတဲ့ ကေလာင္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပင္ရခက္လုိ႔ ျပင္ယူဖုိ႔လည္း ႀကဳိးစားေနတုန္းပါ။ သည္စာကုိ ဆုံးေအာင္ဖတ္ေပးတဲ့သူမ်ားအတြက္လည္း အားနာမိပါတယ္။)<br /><br /></div><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 153, 0);">That photo copy from google image.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-2996653771083599033?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-1872725344906545352010-02-10T18:00:00.009+08:002010-04-18T21:03:08.901+08:00<div face="Zawgyi-One"><div style="text-align: center;"><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3KaCJX2ZOI/AAAAAAAAAMc/bw6xtCPcga8/s320/%E1%80%9B%E1%80%B2%E1%80%9B%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B7%E1%80%82%E1%80%BA%E1%80%AC%E1%80%94%E1%80%9A%E1%80%B9.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436577061855978722" border="0" /></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မေလးရွားႏုိင္ငံအတြင္း ထုတ္ေဝေသာ ရဲရင့္ဂ်ာနယ္မွာ မိမိရဲ႕ ကဗ်ာေလးႏွစ္ပုဒ္ ပထဦးဆုံးအႀကိမ္ ပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပျခင္းခံရမည္မုိ႔ စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႔ ရင္ခုန္မိပါသည္။ ရင္ခုန္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းအရင္းကား တစ္အခ်က္ မိမိရဲ႕ အႏုပညာဖန္တီးမႈကုိ အသိအမွတ္ျပဳ ေဖာ္ျပခံရျခင္း၊ ႏွစ္အခ်က္ ရာေထာင္ခ်ီေသာ ျမန္မာစာဖတ္ပရိတ္သတ္အၾကား မိမိခံစားခ်က္ ရသကဗ်ာစာစုမ်ား ေဝငွျဖန္႔ျဖဴးေပးခြင့္ ရရိွျခင္း တုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပညာရိွေတြရဲ႕ စကားအတုိင္း ျပန္လည္ကုိးကားေျပာရပါမူ <span style="color: rgb(0, 153, 0); font-style: italic;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ပ</span>ထမဦးဆုံးေျခတစ္လွမ္းဟာ ေနာက္ထပ္ေျခလွမ္း ေပါင္းမ်ားစြား ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚလာဖုိ႔အတြက္ အစပ်ဳိးလႈပ္ရွားလုိက္ျခင္း<span style="color: rgb(51, 51, 255);"> ပင္ျဖစ္သည္။</span></span> မိမိရဲ႕ ေသးဖြဲေသာ အႏုပညာဖန္တီးမႈသည္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ေသာ စာေပေလာကႀကီးထဲတြင္ ျမဴတစ္မႈံစာမွ်ပင္ ရိွလင့္ကစား ယခုလုိ ဖန္တီးခြင့္ရျခင္း၊ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ႏွလုံးသားေရွ႕ေမွာက္ မိမိအႏုပညာေလး ကျပေဖ်ာ္ေျဖ အသုံးေတာ္ခံရေတာ့မည္မုိ႔ ရင္ထဲမွာ အတုိင္းမသိဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္းႏူးရပါ၏။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝမွာ အေပ်ာ္ဆုံးေန႔ေတြရယ္လုိ႔ မယ္မယ္ရရမရိွခဲ့ေသာ မိမိအဖုိ႔မူကား ယခုလုိစာမူေလးပါသည္ဟု သတင္းစကားၾကားလုိက္ရတဲ့ေန႔ဟာ အေပ်ာ့္တကာ အေပ်ာ္ဆုံးေန႔မ်ားထဲမွ ေန႔တစ္ေန႔ဟု ဆုိရေပေတာ့မည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မိမိလုိပဲ ဝါသနာတူ၊ ခံစားခ်က္တူေသာ အႏုပညာ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ားအားလုံး ရဲရင့္ဂ်ာနယ္သုိ႔ ကဗ်ာ၊ ေဆာင္းပါး၊ ဝထၳဳ၊ ဟာသ၊ သတင္း၊ နည္းပညာဆုိင္ရာ က႑အသီးသီးတုိ႔တြင္ ကုိယ္ပုိင္ဖန္တီးခ်က္ စာမူမ်ား လြပ္လပ္စြာ ပါဝင္ေရးသားေပးပုိ႔ုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုုႏုိင္ပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးလုိက္ ပါရေစေတာ့ခင္ဗ်ာ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="font-weight: bold;">စာမူေပးပုိ႔ရန္ </span></span><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-style: italic;">- </span><a href="mailto:editoryyjournal@gmail.com" target="_blank">editoryyjournal@gmail.com</a>, <a href="mailto:yeyintjournal2010@gmail.com" target="_blank">yeyintjournal2010@gmail.com</a><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">(ေရးထားေသာ ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ ၂၀၁၀ခုႏွစ္၊ မတ္လထုတ္တြင္ ထုတ္ေဝမည့္ ရဲရင့္ဂ်ာနယ္ အတြဲ(၁)၊ အမွတ္(၃)တြင္ ပါရိွမည္ျဖစ္ပါသည္။)</span></div></div><br /><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: right;">အျဖဴေရာင္ေမတၱာျဖင့္<br />စံလင္းထြန္း</div></div><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ေလာေလာဆယ္ တျခားပုံမရိွေသးလုိ႔ မအိမ့္ခ်မ္းေျမ့ဘေလာ့ဂ္ </span><a style="color: rgb(0, 153, 0);" href="http://www.ainchannmyay.com/?p=766">ဒီေနရာက</a><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ေန ယူတင္ထားပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-187272534490654535?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-55748229002349503722010-02-08T20:30:00.001+08:002010-02-08T20:34:50.344+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S3ADSyEqKwI/AAAAAAAAAMU/5GF-F4xbNOc/s320/Happy-Valentine-day-01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435848371450030850" border="0" /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ေႏွာင္းခဲ့ေလၿပီ ...</span></span></span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခ်စ္သူမ်ားေန႔တဲ့လား ...</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ ခ်စ္သူအနားမရိွတဲ့ေန႔</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခ်စ္သူပါးမနမ္းရေတာ့တဲ့ေန႔</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အျပစ္မရိွဘဲ လမ္းခြဲခဲ့တဲ့ေန႔</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလြမ္းေတြနဲ႔ အသဲေတြကြဲခဲ့တဲ့ေန႔ေတြပါ ...။</span></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလြမ္းမ်ားနဲ႔ သန္းေခါင္းယံည</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ကုိယ္ေရတစ္ကာယေနထုိင္ခဲ့ရစဥ္</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">နေဘးနားမွာ ဂီတာတစ္လက္</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလြမ္းခါးခါးလုိ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႔ ေရးခ်ခဲ့တဲ့</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာစာရြက္ေတြ ...။</span></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒဏ္ရာဗလပြနဲ႔ ႏွလုံးသားရဲ႕</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အထီးက်န္ဘဝမွာ ေနာင္တအရိပ္ေတြဟာ</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တိတ္တိတ္ကေလး ႀကီးစုိးေနတယ္ ...။</span></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မီးခုိးေတြလုိ ပ်ယ္လြင့္ခဲ့တဲ့အတိတ္</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မပ်ယ္လြင့္တဲ့ သတိရစိတ္ေတြရိွခဲ့ေပမယ့္</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနျမင့္မွ အိမ္ရာထလုိက္မိလုိ႔</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံပယ္တစ္ပြင့္ေကာက္ဖုိ႔</span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကုိယ္ဟာ ...ေနာက္က်သြားခဲ့ေလၿပီ ...။</span></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span></span></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify; font-style: italic; color: rgb(51, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">(ခ်စ္သူမ်ားေန႔ကုိ ႀကဳိဆုိလုိက္တဲ့ကဗ်ာ ဆုိေပမယ့္ ကဗ်ာေလးက အသဲကြဲမႈဟန္ေလးေတြ နဲနဲေရာစြက္ပါဝင္ေနပါတယ္။ ေရးရင္းက ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ ဒီလုိျဖစ္သြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။ :P ခ်စ္သူမ်ားေန႔မွာ ခ်စ္သူမ်ားအားလုံး ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစဗ်ာ ...။)</span></div><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 153, 0);">photo copy from google image.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-5574822900234950372?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-64246118948554855032010-02-07T18:30:00.001+08:002010-03-07T01:55:32.872+08:00<div face="Zawgyi-One"><div style="text-align: center;"><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 319px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S26ZwpUMmuI/AAAAAAAAAME/e2TtYAuF-Sc/s320/AUTHOR_PHOTO2009121648119838.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435450861286103778" border="0" /></div></div><br /><br /><div style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတစ္ေလမွာ စာေရးသူဘက္က အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကုိ ေရးခ်င္လာတဲ့အခါ လူအမ်ားစု လက္မခံႏုိင္တဲ့ကိစၥမ်ဳိးေတြ၊ အခ်ဳိးမေျပျပစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ပါလာႏုိင္သည့္အခါ ေတြးေတြးဆဆႏွင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ရင္း ေရးရခက္ မေရးရရင္လည္း မေနႏုိင္လုိ႔ စာရြက္ေပၚခ်ေရးေတာ့ယ့္ဆဲဆဲ လက္ကကုိင္ထားတဲ့ ေဘာလ္ပင္ဟာ ခဏခဏ ခ်ီတံုခ်တုံ ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။<br /><br />မိမိေရးလုိက္သည့္စာဟာ အခန္႔မသင့္ရင္ ကုိယ္ေပးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္အရာ၊ အသိတစ္ခုရဲ႕ ေဘာင္အျပင္ဘက္ေက်ာ္လြန္ၿပီးမွ စာဖတ္သူဘက္က တစ္မ်ဳိးတမည္ လြဲေခ်ာ္အေတြးေကာက္မိသြားႏုိင္ပါတယ္။ မိမိစာသည္ ေဝဖန္ေရးလုပ္သည္(သုိ႔မဟုတ္) အတင္းအဖ်င္းေရးသည့္စာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />စာေရးျခင္းဟူသည္ကား တစ္ကယ္ေတာ့ စိတ္ထဲရိွသေလာက္ ထင္သလုိ ေရးခ်ဖုိ႔လြယ္ကူလွသည္မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ စာေရးသမားတုိင္းမွာ တူညီတဲ့အုိင္ဒီယာ တစ္ခုစီရိွၾကပါတယ္။ အဲဒါ ... ပါတ္ဝန္းက်င္ကုိ မ်က္စိဖြင့္၊ နားစြင့္ထားၾကျခင္းပင္။ လူသာမာန္တုိ႔မျမင္ႏုိင္တဲ့ ကိစၥအေၾကာင္းအရာေတြကုိ ျမင္ႏုိင္ေတြ႔ႏုိင္ျခင္း၊ စူးရွထက္ျမတ္တဲ့ အျမင္ရိွျခင္း၊ သဘာဝတရားကုိ ရႈျမင္တတ္ျခင္းစတဲ့အခ်က္ေတြပါပဲ။ ကုိယ့္ရဲ႕ ရႈေထာင့္အျမင္ကလည္း ၾကည္လင္ျပတ္သားဖုိ႔ လုိပါေသးတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ပါတ္ဝန္းက်င္က အလ်ဥ္းသင့္ရာ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကုိ သူသူကုိယ္ကုိယ္ မွီျငမ္းကုိးကား ေဖာ္ထုတ္ေရးသားတတ္ၾကပါတယ္။<br /><br />စာေရးရင္းက တခ်ဳိ႕လက္လြန္ၿပီး အရိွန္မထိန္းႏုိင္ဘဲ ျဖစ္ရတာမ်ဳိးေတြလည္းရိွၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေလးေလးပင္ပင္ရိွတဲ့ သုစာမ်ဳိးေတြေရးသလုိ တခ်ဳိ႕က ေပါ့ေပါ့ပါးပါးအေရးအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ သူ႔အေတြး သူ႔အျမင္မ်ားကုိ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ထံ ခ်ျပတတ္ၾကသည္။ စိတ္မေကာင္းစရာေတြကေတာ့ စာေရးသမားအခ်င္းခ်င္း ေဖာ္ေကာင္လုပ္ၾကျခင္း၊ အပုပ္ခ်ျပစ္တင္၍ ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕ၾကျခင္းပင္။ လူပုဂၢဳိလ္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး (သုိ႔မဟုတ္) တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ အုပ္စုေတြဖြဲ႕ကာ စာေပေလာကႀကီးထဲမွာ သူ႕ထက္ငါ အၿပဳိင္အဆုိင္ လုပ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေကာင္းေသာၿပဳိင္ဆုိင္မႈမ်ဳိးကုိမူ အားေပးေထာက္ခံပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ တခ်ဳိ႕ကမူ စာဖတ္ပရိတ္သတ္အတြက္ အက်ဳိးမရိွ စာေပအဆိပ္အေတာက္ျဖစ္ေစေသာ စာမ်ားကုိ အတၱေစာင္ေတြၿခဳံလႊမ္းၿပီး အားမနာတမ္းေရးသားေနၾကေလ၏။ အမည္ခံေတာ့ စာေရးဆရာပါပဲ။ လူအေၾကာင္းေပါင္းၾကည့္မွသိ၊ စာေရးသူအေၾကာင္း သူ႔၏စာဖတ္ၾကည့္ကသိ ႏုိင္ေပသည္။<br /><br />စာေရးသင္စ လူငယ္ေမာင္မယ္မ်ားအေနႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံ မိမိေရးလုိက္တဲ့စာဟာ ေသြးရုိးသားရုိး ေရးလုိက္တာမွန္ေပမယ့္ တစ္ဖက္သားအတြက္ ထိခုိက္နစ္နာစရာ စကားလုံးေတြက မလြတ္မကင္း ပါလာတတ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ စာစေရးတဲ့အခါမွာ လက္တြန္႔ၾကတာေတြရိွပါတယ္။ <span style="font-weight: bold;">င</span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ါေ</span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ရးလုိက္တဲ့စာဟာ သူမ်ားေရးၿပီးသားစာ၊ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔မ်ား တူေနရင္ အခက္ပဲ</span> လုိ႔ ေတြးမိၿပီး ေရးလက္စနဲ႔ လတ္စမသတ္ မေရးႏုိင္ေတာ့တာေတြ၊ ဆက္ၿပီးမေရးျဖစ္ေတာ့တာေတြ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ မိမိတုိ႔လုိ ကၽြမ္းက်င္လုိ႔ မဟုတ္ပဲ ဝါသနာအရ စာေရးေနသူမ်ားအတြက္ ပုိလုိ႔ပင္ ဆုိးပါေသးတယ္။<br /><br />ဒီကိစၥနဲ႔ ပါတ္သတ္လုိ႔ အျမင္ ရွင္းရွင္းေလးနဲ႔ပဲ ေတြးၾကည့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြပါ။ ျမန္မာစကားကုိ ႀကီးျပင္းလာရာ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ သင္ယူရင္းတတ္ေျမာက္လာခဲ့ၾကတဲ့အေလ်ာက္ စာေရးတဲ့အခါမွာလည္း ျမန္မာဘာသာနဲ႔ စာကုိပဲ အဓိကေရြးခ်ယ္ၿပီးေတာ့ ေရးေလ့ရိွပါတယ္။ (ျ<span style="font-style: italic;">ခြင္းခ်က္ အဂၤလိပ္ကၽြမ္းက်င္လုိ႔ ေရးသူမ်ားမွအပေပါ့)</span> ျမန္မာစာဆုိတဲ့ ပင္မေရစီးေၾကာင္းႀကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ စီးေမွ်ာရင္း ျမန္မာစာေပေတြကုိပဲ ေရးသားေနၾကတာပါ။ တစ္ခါမဟုတ္တစ္ခါေတာ့ စာေတြဟာ သူတစ္ပါးေရးၿပီးသား စာပါအေၾကာင္းအရာမ်ားနဲ႔ တုိက္ဆုိင္ေကာင္း တုိက္ဆုိင္သြားႏုိင္ပါတယ္။ (အားလုံးတုိက္ဆုိင္သည္ဟုမဆုိလုိပါ) ဟုိးေရွးအစဥ္အဆက္ ကတည္းကေရးသားလာတဲ့ ျမန္မာစာဟာ ေခတ္ကာလအေပၚမူတည္ၿပီး အေရးအသားမူဟန္မ်ား ေျပာင္းလဲမႈ ရိွေကာင္းရိွေသာ္ျငားလည္းပဲ မည္သူမွ ျမန္မာစာကုိ ေျပာင္းျပန္လုပ္ေရးလုိ႔ ရရုိးမရိွပါ။ ဆုိလုိခ်င္တာက ျမန္မာစာကုိ ေရးေနတဲ့အတြက္ တူမွာေၾကာက္ၿပီး စတန္႔ထြင္စရာမလုိပါဘူး။ မူပုိင္ခြင့္ မရိွတဲ့အတြက္ ကုိယ့္အေတြး၊ ကုိယ့္စိတ္ကူးထဲကအတုိင္း အဆင္ေျပသလုိေရးခ်ရမွာပဲ။ စာစေရးသူေတြအတြက္ ဒီကိစၥဟာ ႀကီးမားတဲ့ အဟန္႔အတား အေႏွာက္အယွက္ႀကီးသဖြယ္ျဖစ္ေနလုိ႔ ေျပာတာပါ။ အကယ္၍ မိမိေရးသားလုိက္တဲ့ စာအနည္းငယ္ဟာ သူတစ္ပါးေရးၿပီးသား အေၾကာင္းအရာနဲ႔ တူသြားရင္လည္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နားလည္မႈထားေပးဖုိ႔၊ သေဘာထားႀကီးေပးဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ သူတစ္ပါးေရးၿပီးသားစာကုိ အတုခိုးခ်ၿပီးေရးဖုိ႔၊ ျဖတ္ညွပ္ကတ္လုပ္ၿပီး ေရာသမေမႊြေရးဖုိ႔ အားေပးေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ အကယ္၍ သူတစ္ပါးေရးၿပီးသား စာထဲက စာအုပ္ထဲက တုိက္ရုိက္ကူးခ်၊ (သုိ႔မဟုတ္) သြယ္ဝုိက္ခုိးခ်ၿပီး ေရးသားခဲ့ရင္ေတာင္မွ အဲသည့္စာေရးတဲ့သူဟာ ေနာက္ဆုံး သူ႔လိပ္ျပာသူ မသန္႔ျဖစ္ေနမွာပဲ။<br /><br />စာခုိးခ်၊ ကူးခ်ျခင္းသည္ မွီျငမ္းကုိးကားျခင္းႏွင့္မတူပါ။ မွီျငမ္းကုိးကားသူကား သူမည္သည့္ေနရာ မည္သည့္စာေရးသူ၏ စာကုိ ကူးယူမွီျငမ္းထားေၾကာင္း တစ္ပါတည္း ေဖာ္ျပေရးသားေလ့ရိွပါတယ္။ ထုိစာမူပုိင္ရွင္ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ကုိလည္း ေတာင္းခံယူရေလ့ရိွပါတယ္။ စာေရးသမားမ်ားအေနနဲ႔ ကုိယ္ေတြးမိတာ၊ စိတ္ကူးမိတာေတြကုိ အရိွကုိအရွိအတုိင္း ေရးခ်မွသာ မိမိရဲ႕ ပင္ကုိယ္စာအေရးအဖြဲ႕မ်ဳိး ျဖစ္လာႏုိင္စရာအေၾကာင္းရိွပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ နာမည္ရ ကေလာင္၊ မိမိႏွစ္သက္သေဘာက်ရာ ကေလာင္မ်ား၏ ေရးနည္းေရဟန္အတုိင္း လုိက္ေရးရင္လည္း အဆင္ေျပလာႏုိင္စရာအေၾကာင္းရိွပါတယ္။ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း ထည္ထည္ဝါဝါ ျဖစ္လာဖုိ႔အတြက္ လူႀကဳိက္မ်ားေသာ၊ ထင္ရွားတဲ့ နည္မည္ရစာေရးစရာမ်ားရဲ႕ ေရးနည္းေရးဟန္မ်ားကုိ ေလ့လာမွီျငမ္း ေရးသားဖုိ႔ကုိလည္း ဝါရင့္ သမာၻရင့္ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားက လုိလုိလားလား တုိက္တြန္းအားေပးစကားမ်ားလည္း ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရိွကုိ အရိွအတုိင္းသာ ေရးဖုိ႔ကုိပဲ လုိပါတယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ အေတြးအေခၚမ်ားကုိေမြးျမဴၿပီး က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အေတြးအေခၚေတြကုိ ေဖာက္ထုတ္ထားႏုိင္ပါမွ စာေရးေကာင္းသူတစ္ေယာက္ ဧကံမုခ် ျဖစ္လာႏုိင္စရာ အေၾကာင္း ရိွပါတယ္။<br /><br />စာစေရးသားသူ လူငယ္မ်ားအေနနဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလ ကုိယ္ေရးခ်င္တာကုိပဲသိၿပီး မုိက္ရူးရူးေရးခ်င္တဲ့ အေတြးစိတ္ေတြ ဝင္လာေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဇြတ္တရြတ္ေရးသားတတ္ၾကပါတယ္။ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း တစ္ခါတစ္ေလေရးျဖစ္တာပါပဲ။ အရြယ္ရဲ႕ မရင့္က်က္ေသးမႈေၾကာင့္ပဲလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ျမင္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ပါတ္ဝန္းက်င္က တခ်ဳိ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ကုိယ္မွ ခ်ျပေရးမခ်ရရင္ မျဖစ္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ လူမသိသူမသိဟာမ်ဳိးေတြက်ေတာ့ ေရးကိုေရးရမယ္လုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။ မ်က္စိေရွ႕မွာ၊ နားၾကားရာမွာ ျဖစ္သြားလုိက္တဲ့ ကေမာက္ကမ အျဖစ္အပ်က္အေၾကာင္းအရာ ကိစၥေတြဟာ စာေရးသူေတြအတြက္ေတာ့ စိတ္ႀကဳိက္ေရးလုိက္ခ်င္စရာေတြခ်ည္းပါပဲ။<br /><br />သည္စာကုိေရးသားေနတဲ့ မိမိဟာလည္း ဘာမွမဟုတ္ေသးတဲ့ ကေလာင္ေပါက္စေကြးေလးပါ။ စာေရးတဲ့အခါမွာေတာ့ <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ငါဟာ သူတုိ႔ေလာက္မတတ္ဘူး၊ မသိေသးဘူး၊ အထင္ေသးခံရမွာပဲ.. တစ္ခုခု မွားလုိ႔က အေဝဖန္ခံရမွာပဲ</span> ဆုိတဲ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ေတြးပူၿပီး အလုိလုိ အားနည္သိမ္ငယ္လာမႈေတြကုိ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ေျဖေဖ်ာက္ၿပီး ေရးသားေလ့ရိွပါတယ္။ အဓိကက သဘာဝက်တဲ့ အေရးအသားျဖစ္ဖုိ႔ လုိတာပဲ လုိ႔ျမင္တယ္။ ရုိးသားမႈရိွဖုိ႔က အဓိကပါ။ သည္လုိေရးသားရင္းက တစ္ခါတစ္ေလ စာေတြဟာ ေဝဖန္ေရးစာ(သုိ႔မဟုတ္) အေတြးအျမင္စာစုမ်ားျဖစ္သြားတတ္တတ္တာကုိလည္း သတိျပဳကာ ျပန္လည္၍ ေတြးေတြးဆဆနဲ႔ ဆင္ျခင္မိျပန္ပါတယ္။<br /><br />စာသမားေလာကမွာ အလြန္အင္မတန္ ဆူးေပါထူေျပာတဲ့ စာေပမ်ဳိးကုိ စာသမားတုိင္းမေရးခ်င္ၾက၊ ဘဝဝမ္းေရးအတြက္၊ မိသားစုအေရးအတြက္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းေနၾကသူမ်ား ဆုိရင္ ကုိယ္က်ဳိးငဲ့ၿပီး တမင္တကာ ေရွာင္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါလည္း သူတုိ႔ရဲ႕ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ကေလာင္ခြဲအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေဆာ္စာ၊ ကေလာ္စာမ်ားေရးသားရင္း လူေရွ႕သူေရွ႕ ထြက္မျပရဲေလာက္ေအာင္ ဘဝတုံးၾကရပါတယ္။ ဆင္ျခင္ၾကဖုိ႔ပဲေကာင္းပါတယ္။ အမွန္တရားကုိ မ်ားမ်ားေရးျပတတ္ရင္လည္း ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းေပမယ့္ ကုိယ္သာ လူမုန္းခံရကိန္းရိွေလ၏။ အမွန္တရားေတြကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳ ေက်ာခုိင္းၿပီး တမင္ကလာ လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ကြင္းေရးသားျပန္ေတာ့လည္း ဆားမပါတဲ့ဟင္းကုိ စားရသလုိပဲ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ႏုိင္လွေတာ့တယ္။ စာေရးတဲ့ဘဝဟာ ဘာအဓိပၸါယ္ရိွေတာ့မွာလဲ။ လူတုိင္းသာ မမွန္မမွားတဲ့ အမွန္တရားမ်ားေတြကုိ သဘာဝက်က် ေရးသားၾက၊ စာဖတ္သူေတြအားလုံးက လက္ခံႏုိင္ၾကမည္ဆုိလွ်င္ ...။</div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: right;"><br />ေမတၱာျဖင့္<br />စံလင္းထြန္း</div></div><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 153, 0);">photo copy from google image.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-6424611894855485503?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-68336567580464538462010-02-06T22:45:00.000+08:002010-02-07T04:32:06.484+08:00<img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 183px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S21zXpsoXMI/AAAAAAAAALU/xq732-odygk/s320/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435127175473290434" border="0" /><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"></div></div><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >ဒဏ္ရာေတြရဲ႕ ဆရာဝန္</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခါခါရခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အရႈံးမ်ားစြာနဲ႔ ႏွလုံးသားမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အဖာတစ္ရာမကေအာင္ ကုစားခဲ့ရၿပီးပါၿပီ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒဏ္ရာဗလပြနဲ႔ ႏွလုံးသားအတြက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ႀကံရာမရေအာင္လည္း ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သည္ဒဏ္ရာေတြ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အသၤေခ်ရခဲ့ဘူးတဲ့ ႏွလုံးသားဟာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကမာၻေျမအတြက္ ဘာေတြထပ္ေပးဆပ္ႏုိင္ဦးမွာလဲလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ခါတစ္ေလမွာ ရင္နာနာနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မစာမနာ ေတြးခဲ့ဘူးတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝေပး အေျခအေနအရ တစ္စတစ္စနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကံၾကမၼာေၾကာင့္ လမ္းစေပ်ာက္ရင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဝကၤမာၻေနာက္ကုိ တေကာက္ေကာက္လုိက္ခဲ့မိတာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရည္မွန္းခ်က္ေတြနဲ႔ အလွမ္းေဝးသထက္ ေဝးသြားလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆယ္ကမာၻစာေလာက္ ျခားသြားသလားပဲ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အၾကင္နာ ...ေပ်ာက္တဲ့လမ္း ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေစတနာ ...မေပါက္တဲ့လမ္း ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေဝဒနာ ...အျပည့္နဲ႔ ေဖာက္ထားတဲ့လမ္းေတြေပၚမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ္ဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ေလွ်ာက္ခဲ့ရဘူးတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သည္လမ္းေတြေပၚမွာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလြမ္းေတြနဲ႔ အသဲေတြ ကြဲအက္ခဲ့ဘူးတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စခန္းေတြေဆာက္ ဘဝတက္လမ္းေတြေဖာက္ခဲ့ေပမယ့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံခ်ိန္မေရာက္တဲ့ လမ္းေတြဟာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အႀကိမ္ႀကိမ္ ေပ်ာက္ပ်က္ခဲ့ရတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သကာေတြလုိ မခ်ဳိၿမိန္တဲ့ ဘဝခါးခါးကုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရင္မွာတအားနာက်ည္းခဲ့မိလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ စုိေျပလာဖုိ႔လည္း ႀကဳိးစားခဲ့ဘူးတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေလာကရဲ႕ ေမတၱာ သစၥာတရားကုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရွာေဖြခဲ့ေပမယ့္ ...<br />အျပစ္အနာအဆာေတြနဲ႔ပဲ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တဲ့တဲ့တုိးခဲ့ရလုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္တိမ္တုိက္ေတြ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အႀကိမ္ႀကိမ္ ရုိက္ခ်ဳိးခံရ က်ဳိးပ်က္ခဲ့ရဘူးတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ႀကံရာမရတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝလမ္းစေပ်ာက္စဥ္ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သန္းေခါင္ယံညအလြမ္းညမ်ားမွာ</span> ...<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ကုိယ္ေရတစ္ကာယေနထုိင္လာခဲ့ရင္း</span> ...<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တျဖည္းျဖည္း ေၾကမြလာတဲ့ ႏွလုံးသားအတြက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာေတြ အခါခါ ေျခြခ်လာတတ္ၿပီေလ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာေတြဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ႏွလုံးသားရဲ႕ အေကာင္းဆုံး ဆရာဝန္ေတြပါပဲ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-6833656758046453846?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-27304471533703703592010-02-06T22:40:00.011+08:002010-03-28T00:54:46.661+08:00<img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 280px; height: 280px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S217DJDUMSI/AAAAAAAAALc/Sk0E6hF5078/s320/280.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435135619205706018" border="0" /><br /><div style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;">တစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ ရင္းႏွီးသူတစ္ေယာက္က မိဘေမတၱာကုိ ရည္ညႊန္းဖြဲ႕ဆုိထားတဲ့ <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">selection</span> သီးခ်င္းေတြကုိ လာေပးတယ္။ ဘာအေၾကာင္းေတြေရးထားလဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေမးမိေတာ့ <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">နားေထာင္ၾကည့္ပါ ... ေကာင္းတယ္</span> တဲ့။ နားေထာင္ျဖစ္ေအာင္ နားေထာင္ဖုိ႔လည္း သူက အခါခါတုိက္တြန္း ေနျပန္ပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ အလုပ္နားတုန္း သူေပးထားတဲ့သီခ်င္းေတြကုိ ကြန္ပ်ဴတာထဲထည့္ၿပီး mp3 player ထဲတစ္ဆင့္ထပ္ကူးၿပီးမွ ေအးေအးေဆးေဆး နားေထာင္ၾကည့္မိလုိက္တယ္။<br /><br />အဲဒီ့သီခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကုိ တည့္တည့္မတ္မတ္ႀကီးကုိပဲ ေျပးဝင္သြားေလသလား ေအာင့္ေမ့ရတယ္ ...။ ေကာင္းလြန္းလုိ႔ တစ္ပုဒ္ခ်င္းစီကုိေတာင္ အေသအခ်ာ ခံစားၾကည့္မိတယ္။ လူငယ္ Hip Hop သမားမ်ားရဲ႕ အေဖ့ ေမတၱာအေၾကာင္း၊ အေမ့ေမတၱာအေၾကာင္းေတြကုိ ေဖာ္ညႊန္းေရးဖြဲ႔ၿပီး သီဆုိထားခဲ့တဲ့ Hip Hop သီးခ်င္းေကာင္းေတြပါ။ အခ်ဳိ႕သီးခ်င္းေတြက ၾကားဖူးခဲ့တာေတာ့ၾကာၿပီ။ အခ်ဳိ႕ကေတာ့ အခုမွ နားေထာင္မိတာ။<br /><br />ရဲေလးရဲ႕ ထိပ္ဆုံးမွာအေမနဲ႔ အိမ္ဆုိတဲ့သီခ်င္း၊ စုိင္းစုိင္းခမ္းလႈိင္ရဲ႕ အေမအေၾကာင္းအေဖအေၾကာင္း သီခ်င္း(၃)ပုဒ္၊ Black Hole အဖြဲ႕ရဲ႕ Hip Hop အေဖ၊ ၾကက္ဖရဲ႕ တစ္ကုိယ္ေတာ္ခံစားမႈ အေဖသီခ်င္း၊ ေဗ်ာက္အုိးအဖြဲ႕ရဲ႕ အေမသီခ်င္း၊ တခ်ဳိ႕သီခ်င္းေတြ ၾကမ္းတမ္းခဲ့သေလာက္ အေမသီခ်င္းက်ေတာ့ အရမ္းေကာင္းခဲ့တဲ့ ေဂ်ာက္ဂ်က္ရဲ႕ အေမအေၾကာင္း မုဒ္အျပည့္နဲ႔သီခ်င္း၊ နန္းစုရတီစုိးရဲ႕ မုိးမျမင္ေလမျမင္ေတးစီးရီးထဲက အေမသီခ်င္း၊ 9 mm ထဲက မိဘေမတၱာတရားကုိ ေတာင့္တမႈသီခ်င္း၊ ၿဖဳိးေလးရဲ႕ ဟစ္ေဟာ့(ဖ္)လူသား သီခ်င္း၊ အားလုံးေပါင္း (၁၂)ပုဒ္ပါတယ္။ (ေနာက္မွပဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ခ်င္းစီက ကၽြန္ေတာ္ႀကဳိက္တဲ့ စာပုိဒ္၊ စာသား၊ တီးလုံးေတြကုိ ျပန္ခံစားၿပီး ေရးျပပါဦးမယ္) ထြက္ခဲ့တာကေတာ့ အတူတူ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္တာနက္ေပၚက သီခ်င္းတင္တဲ့ဆုိဒ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ရွာရွာေဖြေဖြ စုစည္းတင္ေပးထားပုံရတယ္။ ထြက္ခဲ့သမွ် Hip Hop ေတးစီးရီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အႀကဳိက္ဆုံးကုိေျပာျပပါဆုိရင္ အခုလုိ ေရာသမေမႊေပါင္းစုထားတဲ့ selection သီခ်င္းမ်ဳိးေတြကုိ အႀကဳိက္ဆုံးပဲ။<br /><br />ဒီသီခ်င္းေတြ နားေထာင္ေနရင္း စာေရးစရာအေၾကာင္းအရာေတြက ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတယ္။ ေရးမယ္ ေရးမယ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ Hip Hop အေၾကာင္းဟာ အခုမွပဲ စေရးျဖစ္ေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္ ...။ Hip Hop ဂီတဟာ ေခတဲ့အရာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ သက္ေသျပ မွတ္တုိင္ထူခဲ့တဲ့ သီခ်င္းမ်ာဟု ကၽြန္ေတာ့္အေတြးထဲမွာ ခပ္တုိးတုိးပဲ မွတ္ခ်က္ေတြေပးေနမိတယ္ ...။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အျမင္ပါ။ Hip Hop ဆုိတာ အေနာက္ႏုိင္ငံက ကပၸလီလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဂီတတစ္ခုမုိ႔ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဖီလာဆန္႔က်င္တယ္ဟုတစ္မ်ဳိး၊ အရူးထ ျမဴးၾကြေနတဲ့ ဂီတမဟုတ္တဲ့ ေပါက္ကရ ေအာ္ဆုိေနေသာ သီခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္ဟု တစ္မ်ဳိး၊ ေရဗြက္တစ္ခုလုိ၊ ေကာက္ရုိးမီးလုိ ဖ်တ္ကနဲဟုန္းကနဲထၿပီးမွ ျပန္ၿငိမ္သြားတတတ္တဲ့ ရသမေျမာက္ တာရွည္မတည္ၿမဲႏုိင္ေသာ သီခ်င္းမ်ားဟုလည္းေကာင္း၊ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းဆုိတာႀကီးကုိ အေၾကာင္းျပၿပီး လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တယ္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈကုိ ဖ်က္ဆီးမဲ့ ေတးသီခ်င္းမ်ားဟုလည္းေကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေဝဖန္ရႈတ္ခ် ကဲ့ရဲ႕ၿပီး ဆန္႔က်င္ခဲ့တာေတြ ဒုနဲ႔ေဒးရိွခဲ့ပါတယ္။ အဆုိးဆုံးကေတာ့ Hip Hopဆုိတာ ဂီတမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ဂီတသမ်ားမ်ားက ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕ၾကျခင္းပင္။ Hip Hop နဲ႔ပါတ္သတ္လုိ႔ ကုိယ္တုိင္ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေလးေတြ ျပန္အမွတ္ရေနမိလုိ႔ ထည့္ေရးခ်င္ပါေသးတယ္။<br /><br />ရန္ကုန္ သႀကၤန္တစ္ခုမွာ နာမည္ႀကီး ေရာခ့္ေတးဂီတ အဖြဲ႕တစ္ခုရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖေရး စတိတ္ခုံေရွ႕ မူးမူးနဲ႔ ဝင္ကခဲ့တုန္းကေပါ့။ <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ဒီဝုိင္းထဲမွာ Rapper ေတြပါသလား ... Rocker ေတြသီခ်င္းဆုိေနတာပါ ... Rapper ေတြပါရင္ ေဘးထြက္ေနလုိက္ေနာ့</span> လုိ႔ Rap ဂီတကုိ ေလွာင္သလုိ၊ ေျပာင္သလုိ၊ ႏွိမ့္ခ်သလုိမ်ဳိးနဲ႔ ပရိတ္သတ္အားေပးမႈကုိ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး စင္ေပၚက Rocker တစ္ဦး ေအာ္ေျပာခဲ့ဘူးတာ ကုိယ္တုိင္ႀကဳံခဲ့ရဘူးတယ္။ တခ်ဳိ႕ပရိတ္သတ္ေတြေတာ့ ေအာက္ကေနျပန္ၿပီး ေအာ္ဆဲေနပုံရတယ္။ ကယကံရွင္ ထိခုိက္မွာစုိးလုိ႔ ဘယ္သူဘယ္ဝါဆုိတာ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က Rapper လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ Rocker လည္းမလုပ္တတ္ပါဘူး။ ဂီတမွန္ရင္ ဘာမဆုိအားေပးေနမွာပဲ။ ေနာက္ထပ္ဘာဂီတ အမ်ဳိးအစားေတြပဲ ထပ္၍ေပၚလာခဲ့သည္ျဖစ္ေစဦးေတာ့ ဂီတကုိခံစားတတ္တဲ့ နွလုံးသားရိွေနတဲ့အတြက္ ဆက္ၿပီးအားေပးေနရဦးမွာလုိ႔ ရုိးရုိးပဲ ေတြးမိပါတယ္။ ကုိယ္တုိင္သေဘာေပါက္လုိ႔ ရင္နဲ႔လည္းစာနာ နားလည္ထားလုိက္မိတယ္...။<br /><br />Hip Hop နဲ႔ပါတ္သတ္လုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးလူႀကီးပါမက်န္ အကုန္သိတဲ့ Acid သီခ်င္းနဲ႔ စတင္ရင္းႏွီးခဲ့ရဘူးပါတယ္ ...။ အသက္(၁၅)ႏွစ္အရြယ္ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ဂစ္တာတီးတတ္လာေတာ့ စုိင္းစုိင္းခမ္းလႈိင္ရဲ႕ ေဖေဖာ္ဝါရီမွတ္တမ္း သီခ်င္းကုိ စဆုိျဖစ္တာကအစ Hip Hop စာသားေတြရဲ႕ ကာရံနေဘက်နမႈ၊ အလကၤာေျမာက္မႈ၊ ထိထိရွရွစကားလုံးေတြကုိ ရင္ထဲမွာ တိတ္တခုိး ေလးစားအားက်လာမိခဲ့ဘူးတယ္။ ေကာင္းတယ္လုိ႔ေတာ့ အသိအမွတ္ မျပဳခဲ့မိဘူး။<br /><br />တစ္ခါက ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ရင္း ေဗ်ာက္အုိးရဲ႕ အေမသီခ်င္းကုိ နားေထာင္ေနတုန္း နေဘးနားက ထုိင္ေနတဲ့ အဖြားအုိႏွစ္ဦးက <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">မင္းဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းေကာင္းတယ္</span> ဟုေထာပနာျပဳ ခ်ီးက်ဴးတာခံရဘူးတယ္။ သူတုိ႔ကေတာင္ လုိက္ဆုိေနလုိက္ေသးတယ္။ ဘာတဲ့ <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">အေမ ... အားလုံးအတြက္ရင္ဆုိင္တဲ့အေမ ... သားသမီးမ်ား ခုိလႈံခြင့္ေပး ... ေရလုိၾကည္လင္ စိမ့္စမ္းေအးတစ္ခုလုိပဲ ...။</span> ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရီရေသးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ဆုိဟန္မွာ ငုိသံပါေရာပါလာတတ္ေသးတဲ့ Hip Hop သီခ်င္းေတြ နားေထာင္မိရင္း ကုိယ္တုိင္ မ်က္ရည္ေတာင္က်မိတယ္ ...။ အမွတ္အတုိင္း ဝန္ခံတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္က စိတ္ႏုနယ္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕လည္း ဒီလုိပဲခံစားရတယ္လုိ႔ ေျပာၾကေလတယ္။ လက္ရာေျမာက္တဲ့ အႏုပညာ ဖန္တီးခ်က္တုိင္းဟာ ရင္ကုိ အမွန္တစ္ကယ္ပဲ ထိရွေစတာပါလားဆုိတာ သေဘာက္ေပါက္ နားလည္မိလုိက္ပါတယ္။<br /><br />တစ္ခုေတာ့ရိွတယ္။ လူသိမ်ားတဲ့ ေဂ်ာက္ဂ်က္လုိ သီခ်င္းမ်ဳိးေတြကုိေတာ့ မေဝဖန္ရဲပါဘူး။ ႀကဳိက္တယ္လုိ႔လည္း မေျပာဝ့ံပါဘူး။ သုိ႔ေသာ္ မၾကာခဏေတာ့ နားေထာင္ေနမိတာ ဝန္ခံရမွာပဲ...။ ယေန႔ ေခတ္လူငယ္ အမ်ားစုရဲ႕လက္ကုိင္ဖုန္း၊ အိမ္ေဆာင္ mp3 player ေတြထဲမွာ ဒီလုိသီခ်င္းမ်ဳိးေတြ ေနရာယူလာတာကုိေတာ့ အေတာ္ပဲ အံ့ၾသမိတယ္။ ေဂ်ာက္ဂ်က္ထက္ၾကမ္းတဲ့ သီခ်င္းေတြလည္း Hip Hop ေလာကမွာ ရုိက္သတ္လုိ႔ မကုန္ႏုိင္ေအာင္ ေပၚထြက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ေဂ်ာက္ဂ်က္ဆုိတာေလာက္ေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ယဥ္လုိက္ရင္ ပါမႊားေလးျဖစ္သြားၿပီ။ ယုတ္အစြဆုံး လိဒ္ပုိင္းဆုိင္ရာနဲ႔ ပါတ္သတ္ၿပီး ညစ္ညစ္ညမ္းညမ္းေအာ္ဟစ္ဆုိထားတဲ့ တရားမဝင္ေတးသီးခ်င္းေတြပါ။ ဒီကိစၥနဲ႔ပါတ္သတ္လုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွမေျပာတတ္။ မေဝဖန္တတ္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ရႈေထာင့္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေတြးၾကည့္၊ သုံးသပ္ၾကည့္မိပါတယ္။ ေျပာရေတာ့ခက္ခက္ပဲ။ ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘာေတြ ျဖစ္လာဦးမလဲဆုိတာကုိသာ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနမိတယ္။<br /><br />ေနာက္ပုိင္းမွာ Hip Hop ဂီတရဲ႕ ဆန္းသစ္တီထြင္မႈေတြဟာ အံမခန္းေလာက္ေအာင္ကုိ လက္ရာေျမာက္ပီျပင္လာခဲ့ပါတယ္။ အၿပဳိင္အဆုိင္ေတးစီးရီးေတြလည္း အသီးသီးထြက္ေပၚလာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီေရလႈိင္းတက္သလုိ Hip Hop လႈိင္းလုံးေတြက ျမန္မာျပည္ထဲသုိ႔ တေရြ႕ေရြ႕ဝင္ေရာက္ရုိက္ခတ္သြားလုိက္တာ ေနရာအႏွ႔ံျပန္႔က်ဲသြားတဲ့အထိေအာင္ပါပဲ။ ကေလးလူႀကီးပါမက်န္ေအာင္ အကုန္လုံးသိသြားၾကတယ္။ ျပန္႔က်ဲသြားတဲ့ ေသာင္ျပင္ေပၚက Hip Hop ေရလႈိင္းေတြကုိ လုိက္လံရွင္းလင္းဖုိ႔ရာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနကုိ ေရာက္ေနတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ႏုိင္ငံတကာမွာေရာ၊ ျမန္မာျပည္မွာေရာ Hip Hop ဂီတေရစီးေၾကာင္းဟာ ခရီးတစ္ခုထိ ေပါက္ေရာက္ေနပါၿပီ။ တစ္ခ်ိန္က ဟစ္ေဟာ့ဖ္ဟာ ေရပြက္တစ္ခုပမာ ...ခုေတာ့ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ဒီေရေတြတက္သလုိ လႈိင္းဂယက္ေတြ ထခဲ့ပါၿပီ။<br /><br />Hip Hop ဂီတနဲ႔ ပါတ္သတ္လုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အႏုပညာသမားတုိင္းကုိ ေလးေလးစားစားနဲ႔ အႀကံျပဳခ်င္တာေလး တစ္ခုေတာ့ရိွပါတယ္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းထဲလုိက္တဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေခတ္ေႏွာင္းေခတ္က်န္ထဲမွာ ေပ်ာ္ပုိက္ေမြ႕ေလ်ာ္ေနသူပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္ဖန္တီးတဲ့အႏုပညာဟာ လူေတြအတြက္၊ ေလာကအတြက္ ေကာင္းက်ဳိးျပဳ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစမယ့္ အႏုပညာဖန္တီးမႈေတြပဲ ျဖစ္လာေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုတည္းပါပဲ ...။ </div></div><br /><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: right;"><br />စာဖတ္သူအား အစဥ္ေလးစားလ်က္ ...<br />စံလင္းထြန္း</div></div><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;"></span>(မိမိစိတ္ခံစားခ်က္ အေတြးအျမင္မ်ားေပၚ တည္းမွီၿပီး စာဖတ္သူအတြက္ အသိတစ္ခုရေစခ်င္ေသာ ေစတနာသန္႔သန္႔ျဖင့္ ေရးသားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္အား ထိခုိက္လုိေသာ မသုိးမသန္႔ စိတ္မ်ားျဖင့္ ေရးသားခဲ့ျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း ႀကဳိတင္ဝန္ခံပါရေစ။ အကယ္၍ စာဖတ္သူအေနႏွင့္ အေၾကာင္းတစ္စုံတစ္ရာ တုိက္ဆုိင္မႈ ရိွခဲ့မည္ဆုိပါက မရင့္က်က္ေသးတဲ့ မိမိစာအေရးအသားေတြအတြက္ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ နားလည္ေပးႏုိင္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။)<br /><br /></div><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 102, 102);">photo copy from google image.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-2730447153370370359?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-34478161649373307542010-01-31T19:00:00.000+08:002010-01-31T19:00:04.071+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">အခ်စ္ဟာ ဝဲဂယက္ေလလား</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်စ္က တြန္းတြန္းတုိက္တုိက္နဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိပ္ငုိက္ရင္းလုိက္ခဲ့တဲ့ ငါ့ကုိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အသာအယာ ႀကိတ္တုိက္ပစ္လုိက္တဲ့အခါ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ့မွာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အားအင္ေတြၿပဳိလဲ ယုိင္မတတ္ခ်ည့္နဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်စ္မဲ့ေနတဲ့ အိမ္ကေလးဟာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အျပစ္မဲ့ေနရွာလည္း အခ်စ္ရဲ႕ ဝကၤမာၻထဲမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စုတ္ယူေမွ်ာပါသြားခဲ့ရတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်စ္ရယ္ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မင္းဟာ ဝဲဂယက္တစ္ခုဆုိရင္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကုိယ္ဟာ ..</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မင္းျပဳသမွ် ႏုရမဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဝဲဂယက္ထဲက လူသားတစ္ေယာက္ပါကြယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-3447816164937330754?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-41533410412035845762010-01-30T19:00:00.002+08:002010-01-31T16:05:15.144+08:00<div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="COLOR: rgb(102,0,204);font-size:130%;" ><span style="FONT-WEIGHT: bold">ဒီအခ်ိန္ဆုိ ရြာမွာ ...</span></span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေနညိဳညိဳမွာ ေလၿပိဳလာရင္း</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေမွာင္ရီပ်ဳိးစ ပုလင္းေထာင္ၾက</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ျမဴအုိးကုိ အသာဆြဲလုိ႔</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ ကဲမည္ ...။</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အၿမီးကလည္းအဆင္သင့္</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေဘာ္ဒါေတြကလည္း စုံညီ</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ထန္ေရအုိးေတြကလည္း ပလုံစီကာေန</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေတာၿမဳိင္ယံအလယ္</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ျမဴခုိးေတြက တေဝေဝ</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေတာင္စြယ္မွာေတာ့ ေနကြယ္ၿပီေလ ...။</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ညွင္းသြဲ႔သြဲ႔ ေလေျပကတုိက္</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရႈရႈိက္လုိက္ရတဲ့အရာသာ</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">တာဝတိ ံဖ်ားမွာေတာင္ ေရာက္သြားသလား ေအာင့္ေမ့ရတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ကြဲသူကကြဲ ၿပဲသူကၿပဲ</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေမွာက္သူကေမွာက္ ေသာက္သူကေသာက္</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ဒါေပမယ့္ ...</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အသက္ေပ်ာက္ေလာက္ေအာင္ မေသာက္ခဲ့ပါဘူး ...</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေပ်ာ္ရတဲ့အခ်န္ေတြဟာ မေလာက္ခဲ့။</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အခုေတာ့ ...</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အဲဒီ့အခ်ိန္ေတြ ေပ်ာက္ရွခဲ့ေပေပါ့ ...။</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေၾသာ္ ...</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ထန္းေတာၾကားက ေပ်ာ္ပါးခဲ့ရတဲ့ေန႔ေတြ</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">တမ္းတလြမ္းရ ေမ့မရႏုိင္ပါေပၿပီတကား ...။<br /><br /></span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">စံလင္းထြန္း</span></div></div><br /><div face="Zawgyi-One"><div style="TEXT-ALIGN: right"></div></div><div style="COLOR: rgb(204,51,204); FONT-STYLE: italicfont-family:Zawgyi-One;" ><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">(ေတာက ေဘာ္ဒါေတြကုိၾကည့္ၿပီး ကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ေပါက္တာနဲ႔ သူတုိ႔အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးစပ္မိလုိက္တာပါ။)</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-4153341041203584576?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-5234314856048691072010-01-29T19:44:00.003+08:002010-01-29T20:04:08.045+08:00<img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 287px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S2LKvEvWsGI/AAAAAAAAALM/PRMp-tseR2E/s320/01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432127010637262946" border="0" /><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"></div></div><br /><br /><div style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ေသာ့ခတ္အလြမ္း</span></span><br /><br />ႀကဳံရဆုံရ ငယ္ဘဝရဲ႕<br />တခဏစာ အလြမ္းဟာျဖင့္<br />သည္ရင္ထဲတြင္ ထာဝစဥ္တုိင္<br />မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီး<br />အတိတ္ဆီမွာ လြမ္းဒဏ္ရာခ်က္<br />ႏွလုံးသားထက္ ေၾကကြဲအက္ကာ<br />အလြမ္းဒဏ္ရာ အသဲနာနာ<br />စိတ္ေတြေၾကမြ တမ္းတမ္းတရင္း<br />အတိတ္ဆီက ငယ္ဘဝအား (ကုိ)<br />စိတ္အမွ်င္က ျဖတ္မရႏုိင္<br />အရိပ္ေတြဟာ စိတ္အစဥ္ထဲ<br />အစဥ္အၿမဲ စြဲညွိဆဲမုိ႔<br />အမွ်င္မျပတ္ သံေယာဇဥ္ဆက္<br />ႏွလုံးသားထက္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္<br />ေသာ့ခတ္လ်က္သာ သိမ္းဆည္လာရင္း<br />လြမ္းေနလ်က္ပါ ခ်စ္သက္လ်ာ ...။<br /><br />စံလင္းထြန္း</div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: right;"></div></div><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:85%;" ><br /><span style="font-style: italic;">photo copy from google image.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-523431485604869107?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-49218573553913255652010-01-29T19:40:00.002+08:002010-01-31T16:05:34.708+08:00<div style="FONT-FAMILY: Zawgyi-One"><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div></div><span style="COLOR: rgb(255,102,0);font-size:130%;" ><br /></span><div style="COLOR: rgb(51,51,255);font-family:Zawgyi-One;" ><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="COLOR: rgb(0,153,0);font-size:130%;" ><span style="FONT-WEIGHT: bold">ႀကဳိးတစ္စ</span></span><br /><br />ဘဝထဲက အႏုအလွ<br />ရင္မွကဗ်ာ ရင္ထဲကစာ<br />ဘဝအားမာန္ ဂီတေတးသံ<br />ခံယူခ်က္ဟာ အႏုပညာ<br />သမုဒယ ဤႀကဳိးတစ္စ<br />ႏွလုံးသားမွာ ခုိဝင္ကာနား<br />ခုိင္ၿမဲေႏွာင္ဖြဲ႕ ပုံသြင္းခဲ့ၿပီ ...။<br /><br />စံလင္းထြန္း</div></div><br /><div style="FONT-FAMILY: Zawgyi-One"><div style="TEXT-ALIGN: right"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-4921857355391325565?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-3618367967098470102010-01-24T19:25:00.006+08:002010-01-24T20:59:26.823+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: justify;"><br />Tapi ေရတံခြန္ဆုိလုိ႔ လုိက္သြားၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေခါက္မွ မေရာက္ဘူးေသးတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ သဘာဝအလွတရားေတြကုိ အျပည့္အဝခံစားပစ္လုိက္သည္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကုိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါသည္။ သူတစ္ပါးတုိင္းျပည္မွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာေန႔ရက္ကေလးမ်ားကုိလည္း တစ္ခါတစ္ရံဆုံဆည္းႀကဳံႀကဳိက္ခြင့္ ရခဲ့ပါသည္။ ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ၌ အတုိင္းမသိၾကည့္းနူးဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္မိပါသည္။<br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wl2lVD93I/AAAAAAAAAIM/co8EFyMglfE/s320/canon+photo+173.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430256870365591410" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wlWve8JMI/AAAAAAAAAIE/VB1HuVrmfi4/s320/DSC00817.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430256323335562434" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wngYrnnmI/AAAAAAAAAIs/IkdCcBL0pXg/s320/DSC00815.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430258688036675170" border="0" /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(တေဝါေဝါစီးက်ေနတဲ့ ေရတံခြန္အား ရႈျမင္ကြင္း)</span><br /><br />လူေတြဟာဘဝရဲ႕တုိေတာင္းတဲ့ အခ်ိန္ကာလ ေန႔ရက္တာေတြကုိ အလုပ္လုပ္ရင္းျဖင့္ စီးပြားေတြရွာၾက။ အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္မွန္းမသိ ကုန္လြန္ေစခဲ့ရင္း စိတ္ရဲ႕ေအးခ်မ္းမႈ၊ သဘာဝတရားနဲ႔ ထိေတြ႔ရမႈစတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့ပါးလာခဲ့တယ္ ထင္ပါသည္။ ဘဝမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ေတြမ်ားေနပါေစဦးေတာ့ မိမိစိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔အတြက္ေတာ့ အဓိက ဂရုစုိက္အေရးေပးသင့္ပါသည္။ လူ႔ဘဝရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈဟာ ဘာနဲ႔မွ တန္ဖုိးျဖတ္လုိ႔မရတဲ့ အရည္အေသြးေကာင္းတစ္ခုျဖစ္သလုိ စိတ္ခ်မ္းသာမွ လူက်န္းမာတာ ေလာကသဘာဝ (ဓမၼတာ)ပါပဲ ...။<br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wnxvO09AI/AAAAAAAAAI0/babt2RDbNEY/s320/DSC00824.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430258986147705858" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1woSJmaDWI/AAAAAAAAAI8/4iVWY6Ugly8/s320/DSC00837.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430259542981741922" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wqFm-2IvI/AAAAAAAAAJk/-OSRaNTIjMI/s320/DSC00830.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430261526553830130" border="0" /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">(အေကြ႕အေကာက္ေလွကာေတြအတုိင္း ေမာရေကာင္းမွန္းမသိ ေျပးတက္ၿပီးေတာ့ ရုိက္ခဲ့တဲ့ပုံ)</span><br /><br />သူတစ္ပါးတုိင္းျပည္မွာ အလုပ္လုပ္ရင္း မျဖစ္စေလာက္ေငြ (ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မက္ေမာစရာ) ကုိ ကုိယ္စိတ္မပါလည္း လုပ္၊ ပါလည္းလုပ္ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္းရသလုိ ဘဝပါပါပဲ ...။ လူႀကီးသူမေတြကေတာ့ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာရင္ စိတ္သြားတုိင္း ကုိယ္မပါဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘဝကေတာ့ ကုိယ္သြားတုိင္း စိတ္မပါေလဘူး။ သူ႔စိတ္နဲ႔ ကုိယ့္ခႏၡာကုိ ေပါင္းစပ္ၿပီး စက္ရုပ္ပမာ အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ အဲဒါကုိ ေလာကဓံ တရားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္သတ္မွတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီ့ဘဝရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ့။<br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wqzLMOQrI/AAAAAAAAAJ8/nJcJqIPfskc/s320/DSC00882.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430262309367726770" border="0" /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">(ဘာေတြလည္း မသိဘူး အထူးအဆန္းေတြေပါ့)</span><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wsQKykwTI/AAAAAAAAAKk/bBC0cdbrS1o/s320/DSC00848.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430263906987983154" border="0" /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">(ကင္မရာဆရာ မျဖစ္ႏုိင္ေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ရာ)</span><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wooGXFTcI/AAAAAAAAAJE/51jzD43xYaU/s320/DSC00822.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430259920069283266" border="0" /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">(ဘဝဟာ ဒီေလွကားေတြလုိပဲ ...အတက္ၾကည့္ပဲ)</span><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wpKdVXA7I/AAAAAAAAAJM/kSVpinBsBbc/s320/DSC00835.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430260510351623090" border="0" /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">(အေကြ႕အေကာက္ဘဝေတြလုိပဲ ဒီေလွကားေတြက)</span><br /><br />အခုေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတာက မေလးရွားႏုိင္ငံ က Tapi ေရတံခြန္တည္ရိွရာ အဝန္းအဝုိင္းထဲမွာ။ လူေတြေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေပ်ာ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူမ်ဳိးစုံ အလႊာအသီးသီးၾကားမွာ ေပ်ာ္ေနရတာ...။ အဲဒါဖီလင္တစ္မ်ဳိးပဲ။ ေရေတြတေဝါေဝါ စီးေနတဲ့ ေရတံခြန္နားမွာ လူေတြ တေဟးေဟးေပ်ာ္ေနၾကသလုိ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေနမိတယ္ ...။ ဟုိးအထက္ေတာင္ေပၚက ေန လြတ္လပ္စြာက်ဆင္းလာတဲ့ ေရလုံးႀကီးေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြကုိလည္း လုိက္ပါစီးဆင္းေစလုိက္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ အလုိလုိေနရင္း ဘဝအေမာေတြ ေျပေပ်ာက္သြားသလုိပဲ။<br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wpZyrhU_I/AAAAAAAAAJU/lJXgqbawFro/s320/DSC00873.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430260773779756018" border="0" /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">(လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒီမႈိပြင့္ႀကီးေတြေပၚမွာ ဓါတ္ပုံေတြ ထုိင္ရုိက္တတ္ၾကတယ္။)</span><br /><br />ျမန္မာလူငယ္ေတြ ေရတံခြန္ေအာက္မွာ ေရဆင္းကူးၾကရင္း ေဆာ့ကစားၾက ေပ်ာ္ပါးေနၾကတယ္။ စိတ္တုိင္းက် လုိက္ပတ္ၿပီး ဓါတ္ပုံေတြ ေလွ်ာက္ရုိက္ေနမိတယ္။ စိတ္ထဲမွာၾကည္လင္လန္းဆန္းေနဆဲ ေက်ာက္ေလွခါးထစ္ေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ေရတံခြန္အား ေတာင္တက္ေဘးပတ္လမ္းမွာ ေမာရေကာင္းမွန္းမသိ ေျပးလႊြားကာေနမိတယ္။<br /><br />ဟုိး ေအာက္ဆုံးက စေတြ႔ရတဲ့ ေရတံခြန္က ေသးေသးေလး ေနာက္တစ္ဆင့္ၿပီး တစ္ဆင့္ တံတားေတြကုိျဖတ္ ေလွခါးထစ္လမ္းတြအတုိင္းတက္ရင္း ေတာင္ေပၚေရာက္လာတယ္ ...။ ေရေျမေတာေတာင္ သဘာဝအလွအပေတြက ပုိးၿပီးေတာ့ ရုပ္လုံးေပၚပီျပင္လာတယ္။ စိမ္းစိမ္းစုိစုိ ဝါးပင္အုပ္ႀကီးေတြ၊ ျမင့္မားတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္ထုႀကီးေတြနဲ႔ ေရစီးသံေတြအၾကား ကုိယ္တုိင္ေရာက္ေနတာ စိတ္ေတြမေအးခ်မ္းပဲ ရိွႏုိင္ပါ့မလား။ ျမင္ျမင္သမွ် သဘာဝအလွအပေတြခ်ည္းပဲမုိ႔ ဓါတ္ပုံေတြ ေလွ်ာက္ရုိက္ေနတာ ခပ္အုပ္အုပ္ၿခဳံေတြအေပၚတက္နင္းမိလုိ႔ ကၽြတ္ဆုိတဲ့ ေသြးစုပ္ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ အတြယ္ေတာင္ခံရေသးတယ္။ ရုိက္ထားသမွ် ဓါတ္ပုံေတြ လက္ရာေကာင္းမေကာင္းေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြတ္ေတြတြယ္ကပ္ေနတာေတာင္ သတိမထားမိတာ။<br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wk8AAZVPI/AAAAAAAAAH8/coenGqNGTIY/s320/DSC00869.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430255863914386674" border="0" /><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wknZM_CWI/AAAAAAAAAH0/5D14m5v_ssk/s320/DSC00883.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430255509900822882" border="0" /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">(အစ္ကုိတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ရာေတြပါ)</span><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wrx1FqsvI/AAAAAAAAAKc/VgcPoqsMLDA/s320/DSC00852.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430263385766408946" border="0" /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">(ဒီေနရာေလးလည္း ဓါတ္ပုံရုိက္လုိ႔ေကာင္းတယ္)</span><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wrmPACtwI/AAAAAAAAAKU/eY11VyXrMxY/s320/DSC00850.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430263186563708674" border="0" /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">(အဲဒီထဲက ကေလးကစားကြင္းပါ)</span><br /><br /><br />အလာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဇိမ္ခံကားႀကီးထဲမွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီးထုိင္ရင္း ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆုိျဖစ္တယ္...။ သူငယ္ခ်င္းက စာအုပ္ေတြ လက္ဆြဲအိတ္နဲ႔တစ္လုံးအျပည့္ထည့္သယ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ကြက္တိျဖစ္သြားတာေပါ့။ သီခ်င္းမွန္သမွ် အလြတ္မက်က္ အလြတ္အကုန္မရတဲ့ အျပင္ ဂစ္တာေကာဒ့္ေတြပါ ခဏခဏေမ့တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကြက္တိပဲေပါ့။ အဆုိေတာ္ ေလးျဖဴအသံနဲ႔ဆုိလုိက္၊ အငဲလုပ္လုိက္၊ ဝုိင္းဝုိင္းကုိဟဲလုိက္နဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလ စုိင္းထီးဆုိင္၊ ဗညားဟန္ (အဲဒါေတြ တစ္ခုမွ မတူပါဘူး) လုပ္ဆုိေနလုိက္တယ္ .. ဟန္ကုိယ့္ဖုိ႔ေပါ့။ ကားက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လႈပ္ရင္း ဂစ္တာကုိတီးရင္း သီခ်င္းဆုိေနရေတာ့ ေကာ့ဒ္ေတြကုိ သတိထား ၾကည့္ေနရတယ္ ...။ နေဘးနားက လူေတြဆုိေကာင္းေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ့ သီခ်င္းစာအုပ္က ေကာင္းကအခုန္မွာ ျပဳတ္က်သြားတယ္..။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဟန္မျပတ္ ေကာဒ့္ေတြကုိ မွန္းတီးေပးေနလုိက္တာ အုိးနင္းခြက္နင္းေတြ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ ...။ လူငယ္ဘဝရဲ႕ ေပ်ာ္စရာေတြပါ ...။ အဲဒီေန႔က ေတာ္ေတာ္ႀကီးေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ ဓါတ္ပုံေတြေတာ့ ရုိက္မိသေလာက္ ေကာင္းမယ္ထင္တာေတြ ေရြးတင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ သဘာဝေရေျမေတာေတာင္ အလွအပေတြကုိခံစားၾကည့္ၿပီး စိတ္ၾကည္ႏူးလန္းဆန္းႏုိင္ၾကပါေစဗ်ာ ...။<br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wqZ5hDusI/AAAAAAAAAJ0/y9kFtbCiE1I/s320/DSC00887.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430261875126549186" border="0" /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">(အဲဒီကားနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက လူနားေန သစ္လုံးအိမ္ေလးထဲမွာ ဒီစာေတြထုိင္ေရးေနခဲ့ေသးတယ္)</span><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wrXiHSLHI/AAAAAAAAAKM/y0aUDZ2OfZA/s320/DSC00845.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430262933996317810" border="0" /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">(ကဗ်ာဆန္ဆန္ အိမ္ကေလး)</span><br /><br /><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1wkJToECpI/AAAAAAAAAHs/1vLM93qwIPs/s320/DSC00890.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430254993007708818" border="0" /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">(စီးခဲ့တဲ့ ဇိမ္ခံကားလွလွႀကီး)</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">(ဒီပုိစ့္ေလး ေရးခဲ့တာၾကာပါၿပီ... အရႈပ္ေတြလုပ္ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနရင္းမုိ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မတင္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခုလည္းၾကည့္။ မနက္က အင္တာနက္ဆုိင္လာဖုိ႔ဆုိၿပီး အိမ္မွာစာေတြရုိက္ေနတာ။ ရုိက္ရင္းတန္းလန္း မီးကပ်က္သြားေတာ့ save မလုပ္ဘဲ ရုိက္ထားသမွ်ေတြအကုန္ ပ်က္သြားတယ္။ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ဒီအတုိင္းပဲ အခ်ိန္မွီေအာင္ ၿမဳိ႕ထဲကုိ စက္ဘီးကေလးနဲ႔ အေျပးနင္းထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒီေရာက္ေတာ့ အေမာတေကာ အင္တာနက္ဖြင့္၊ ဘေလာ့ဂ္ဖြင့္ ဟုိက္ ... ဖတ္လုိက္ရတဲ့ စာေတြက စိတ္ကုိပါ မလန္းမဆန္းျဖစ္ကုန္တာပါပဲ။ နဂိုကမွ ဒီေန႔အလုိလုိေနရင္း စိတ္ေတြဖိစီးမႈမ်ားေနပါတယ္ဆုိမွ အင္တာနက္မွာ ဘေလာ့ဂ္ေတြလည္ပတ္ရင္း စိတ္မေကာင္းစရာ ကိစၥေတြ၊ စာေတြ၊ ပုဂိၢဳလ္ေရးတုိက္ခုိက္မႈဆန္ဆန္စာေတြေတာ္ေတာ္မ်ား ဖတ္မိသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ </span><span style="color: rgb(102, 0, 204);">စာမေရးျဖစ္ေတာ့ဘဲ </span><span style="color: rgb(102, 0, 204);">စိတ္ဝင္တစား စာေတြခ်ည္းပဲ လုိက္ဖတ္ေနမိေတာ့တယ္။ စာေၾကြးေတြတင္ေနပါသည္။ ေနာက္တစ္ခါမွ ဆက္တင္ပါေတာ့မယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ အရင္ကေရတံခြန္ကုိတစ္ေခါက္ေရာက္တုန္း အမွတ္တရေရးခဲ့တဲ့ပုိစ့္ေလးတင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ အားလုံး စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကုိယ္က်န္းမာရိွၾကပါေစဗ်ာ ...။)</span><br /></div></div><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 51, 255);"><div style="text-align: right;"><br />ဆက္လက္ႀကဳိးစားပါဦးမည္<br />စံလင္းထြန္း</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-361836796709847010?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-88748259680547408472010-01-21T23:31:00.002+08:002010-01-24T21:13:06.439+08:00<div face="Zawgyi-One"><div style="text-align: justify;"></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဟီးရုိးလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး ..</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မီးခုိးလည္း အျဖစ္မခံႏုိင္ဘူး ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တီးတုိးရြာေနခဲ့တာေတြဟာ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဟီးရုိးျဖစ္ခ်င္လြန္းလုိ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> မီးခုိးတုိက္ေနခဲ့တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အရူးမုိးဇာတ္လမ္းေတြ မဟုတ္ဘူး...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လူတုိင္းဟာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခံယူခ်က္မတူဘူး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အျမင္ျခင္းမတူဘူး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရႈေထာင့္ေတြမတူညီၾကဘူး ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါေပမယ့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အသြင္တူတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခံယူခ်က္က</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝရဲ႕ အႏွစ္သာရ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ယုံၾကည္ခ်က္က</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စိတ္ခြန္အား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထင္ျမင္ခ်က္ဆုိတာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> ေဝဝါးေနတဲ့အရာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရႈေထာင့္မတူလည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သဘာဝက်က်ၾကည့္မယ္</span> ...။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခံယူခ်က္ျခင္းမတူလည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">နားလည္ေပးပါ</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />ထင္ျမင္ခ်က္မတူလည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခြင့္လႊြတ္ေပးပါ </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ယုံၾကည္ခ်က္မတူလည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သည္းခံေပးပါ</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါေတြဟာ..</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဟီးရုိးမဟုတ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မီးခုိးမထုတ္<br />တကုတ္ကုတ္နဲ႔<br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဝသရုပ္ထုေနတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္ေတြပဲ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္း</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">(မွတ္ခ်က္ ။ မိမိခံစားခ်က္အရ ေရးတဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မုိ႔ မည္သူ႔ကုိမွ ထိခုိက္ေစခ်င္လုိ႔မဟုတ္ပါ။)</span><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-8874825968054740847?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-58695185146695276362010-01-18T17:35:00.009+08:002010-01-21T22:48:18.162+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 102, 255);"><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1QqTL_OgqI/AAAAAAAAAG8/QwmWMMlkvgg/s1600-h/writing.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 217px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1QqTL_OgqI/AAAAAAAAAG8/QwmWMMlkvgg/s320/writing.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428009960012153506" border="0" /></a></div></div><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေပၚကေခါင္းစီးကုိ ဖတ္ၿပီးေတာ့ စာဖတ္သူ ၿပဳံးမ်ားၿပဳံးေနမလား ...။ ဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာဆုိေတာ့ အင္း ..ဘာမ်ားပါလိမ့္မတုန္း လုိ႔ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ကေလးေကာ ရွိမေနေပဘူးလား။ အထူးအဆန္းေကာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလားလုိ႔ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးေတြနဲ႔ နိဒါန္းပ်ဳိးၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေရွ႕ကတင္ခဲ့သမွ်ပုိစ့္ေတြမွာ တည္တည္ႀကီးနဲ႔ေရးလာၿပီး အခုမွ ေပါခ်ာခ်ာစာေတြလုိလုိ၊ ဘာေတြလုိလုိႏုိင္တဲ့ စာေတြေရးလုိက္လုိ႔မ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အထင္မလြဲေသးနဲ႔ဦးလုိ႔ ႀကဳိေျပာထားပါရေစေနာ့ ...။ ဒီလုိပါ ...ဒီလုိပါ ... အေၾကာင္းအရင္းကုိ ေပါင္းရွင္းျပရရင္ေတာ့ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ္ ခုေလာေလာဆယ္ (ေနာင္လည္းပဲထင္ပါ့) အြန္လုိင္းကုိ သူမ်ားေတြလုိ အခ်ိန္မွန္တက္၊ စာေတြေရး၊ စာေတြဖတ္၊ နည္းပညာေတြေလ့လာရင္း ဘာညာသာဓကာေတြ မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ေရးမိတဲ့ ကုိယ့္ေဝဒနာက (အမ်ားနည္းတူ) အခ်ိန္တန္ရင္ ဘေလာ့ဂ္မဖတ္ရ၊ မပတ္ရ မေနႏုိင္ေအာင္ကုိျဖစ္ေနတာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကုိယ့္ဆီမွာရိွတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ဖြတ္ခ်က္ဖြတ္ခ်က္ အႏုတ္စုတ္ဂုတ္စုတ္ကေလး တစ္လုံးထဲမွာ အင္တာနက္က ေဒါင္းလုပ္လာတဲ့ ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာေတြကုိ ေရာသမေမႊထည့္ဖတ္ရင္း မိမိဘေလာ့ဂ္ေလးကုိလည္း အလြမ္းေျပ ဖြင့္ဖြင့္ၾကည့္ရင္းေပါ့။ ဘေလာ့ဂ္ေရာဂါဆန္း (ဆရာဝန္ေတြမသိေသးတဲ့ေရာဂါ) ကုိအသာေလးႀကိတ္ၿပီးေတာ့ ကုယူေနရတယ္ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မထင္မရွား ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကုိ ထင္ထင္ရွားရွား လူတခ်ဳိ႕လည္းေရာက္ခဲ့သလုိ ႀကဳိၾကားႀကဳိၾကား လူေနၿခဳံၾကား စိတ္ေနဘုံဖ်ား ဘေလာ့ဂ္ဂါအခ်ဳိ႕လည္း ေရာက္ရိွခဲ့ပါတယ္။ (တင္စားမႈေတြပါ) ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကုိ ေရာက္လာရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပရိတ္သတ္ (ဒါမွမဟုတ္) ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကုိ ေဝဖန္အႀကံဥာဏ္ေကာင္းေတြေပးမယ့္ အယ္ဒီတာမင္းမ်ားဟု ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ရင္ထဲမွာ သုိသုိသိပ္သိပ္ပဲ သတ္မွတ္ထားခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လာေရာက္ၾကေသာ အယ္ဒီတာမင္းမ်ားရဲ႕ ေဝဖန္ဖတ္ရႈ အားေပးမႈေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲမွ အႏုပညာပန္းေလးမ်ား ဆက္လက္ပြင့္ဖူးဖုိ႔ လန္းဆန္းတက္ၾကြခဲ့ရတယ္ဆုိရင္ ယုံႏုိင္ပါ့မလား။ စံလင္းထြန္းဟာ ကဗ်ာဆရာမဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာဆရာ အရူးတစ္ပုိင္းပါေနာ့။ ဒီ့ထက္ပုိလုိ႔ ဆင့္ကဲေျပာရရင္ အႏုပညာကုိ ခုံမင္ရူးသြပ္တဲ့ အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာထဲမွာ တုိးေဝွ႔ေနဆဲ လူငယ္တစ္ေယာက္ေပါ့။ ကဗ်ာသမားဆုိေတာ့ စာေတြက ကဗ်ာဆန္လုိက္တာလုိ႔ ထင္ေနရင္လည္း ခံလုိက္ရမွာပဲေလ ...။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာမေရးတတ္ေသးပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကၽြန္ေတာ့္ကုိ တခ်ဳိ႕က ကဗ်ာပဲေရးေနတဲ့ လူကေလးလုိ႔ ထင္ေကာင္းထင္ျမင္ၾကလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြခ်ည္းေရးေနတာ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ရိွပါတယ္။ ပထမတစ္ခ်က္က စာတုိတုိ ကဗ်ာတုိတုိနဲ႔ ကုိယ္ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကုိ တုိေတာင္းတဲ့အခ်ိန္ကာလအတြင္း ဖတ္တဲ့သူရင္ထဲေရာက္ေအာင္လုိ႔ ထိထိမိမိေရးဖြဲ႕ခ်င္တာပါ။ စာေတြအရွည္ႀကီးေရးၿပီးေတာ့ စာဖတ္သူလည္း မ်က္စိေညာင္းရ၊ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ေျပာျပရဖုိ႔အေရး၊ စာဖတ္သူသိသြားဖုိ႔အေရး ကုိယ့္ဘက္သူ႔ဘက္က ေပးဆပ္လုိက္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာ ႏွေျမာမိပါတယ္။ စာမ်ားၿပီး အေရးအဖြဲ႕မႏုိင္နင္းရင္ စာဖတ္သူ ၿငီးေငြ႔လာတတ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မိမိကုိယ္တုိင္ကလည္း တုိေတာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကုိ မွ်မွ်ယူၿပီး အင္တာနက္ဆုိင္က ဆူညံအုံးဂြမ္းတဒုံးဒုံးသံ (ဒီႏုိင္ငံက ဂိမ္းသမားေတြေၾကာင့္) ေတြအၾကား အာရုံေတြေထြျပားသြားလုိက္၊ ျပန္စုစည္းလုိက္ တစ္ခါကုိယ့္နေဘးနားက ရုတ္တရက္ထထၿပီး ေဟး ..ကနဲ.. ေဝး ..ကနဲ ငွက္ဆုိးထုိးသံလုိလုိ အသံၿပဲၿပဲလူေအာ္သံႀကီးေတြေၾကာင့္ အင္တာနက္ထဲက စ်ာန္ေတြေလွ်ာၿပီး စိတ္တုိရခက္ မတုိရခက္နဲ႔ျဖစ္ရေသးတယ္။ ဒီလုိေန႔ရင္ေတြၾကားမွာ ဆက္တုိက္ႀကီး အီလည္လည္ခံစားခဲ့ရရင္း စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေရးေနခဲ့တာပါ။ ဆုိေတာ့ကာ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြေလာက္ပဲ အမ်ားဆုံး ေရးျဖစ္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒုတိယအခ်က္က ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြ ... လူတုိင္းမွာ ခံစားခ်က္ကုိယ္စီရိွပါတယ္။ ခံစားမိရာကုိ တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္းနည္းနဲ႔ေတာ့ ေျဖေဖ်ာက္ (ေျဖသိမ့္)ရေလ့ရိွပါတယ္။ ခံစားခ်က္ အမ်ဳိးေပါင္းစုံလင္လြန္းလွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဂစ္တာတီးျခင္း၊ သီခ်င္းဆုိျခင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံ မေတာက္တစ္ေခါက္ ကီးဘုတ္တီးျခင္း၊ သီခ်င္းေရးစပ္ျခင္း (အေပ်ာ္တမ္း)၊ ကဗ်ာေရးဖြဲ႕ျခင္း၊ ဘာမွန္းမသိေအာင္ ဆုိရခက္တဲ့ စာတုိေပစေလးေတြေရးသာျခင္း အစရိွသျဖင့္ အႏုပညာရႈေထာင့္ ဘက္ေပါင္းစုံမွေနၿပီးေတာ့ ေျဖေဖ်ာက္ရေလ့ရိွပါတယ္။ သည္ေတာ့လည္း အင္တာနက္မွာ စာေရးျဖစ္လာေတာ့ ဂစ္တာတီးလုိ႔လည္းမျဖစ္၊ စာေတြအရွည္ႀကီးေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့လည္း မေရးခ်င္ (ဖတ္တဲ့သူကုိအားနာလုိ႔) ကီးဘုတ္ကလည္း ကၽြန္ပ်ဴတာ ခလုတ္ကလြဲလုိ႔ ဟုိ ...ဒုိေရမီဖာ ...သံေတြထြက္တဲ့ဟာ တီးျပလုိမျဖစ္။ သီခ်င္းဆုိလုိ႔လည္း မျဖစ္ျပန္။ (ဆုိလည္းဂဲထုခံရမွာပါပဲ) ဒါနဲ႔ပဲ ခံစားခ်က္ကေလးေတြနဲ႔ ကဗ်ာေတြေရးျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝခံစားခ်က္ေတြလည္းပါသလုိ အမ်ားနဲ႔ လုိက္ဖက္ညီမယ့္ (ႀကဳိက္ႏွစ္သက္ႏုိင္မယ့္) လုိ႔ထင္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ခံစားၾကည့္ၿပီး ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြလည္းပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါေတြအားလုံးက ရင္ထဲက တစ္ကယ္ခံစားေပးၿပီးမွ ေရးခ်လုိ႔ရတဲ့ အရာေတြမုိလုိ႔ ခံစားမႈ ကဗ်ာစာစုေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အင္တာနက္မွာ စာေတြလုိက္ဖတ္ရင္း ကဗ်ာဆရာ စစ္စစ္ေတြကုိ ေတြ႔ရေတာ့ သူတုိ႔ကဗ်ာေတြဖတ္ရင္း ကုိယ့္ဟာ ကဗ်ာေကာ ဟုတ္မွဟုတ္ပါေလစလုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာ ျပန္ျပန္ေတြးမိတာ အႀကိမ္ေရမနဲလွေတာ့။ ကဗ်ာဆုိတာ ခံစားမႈ၊ စကားလုံးအဖြဲ႕အႏြဲ႕၊ ေပးစြမ္းႏုိင္မႈ ရသသုတေတြကုိ တုိတုိနဲ႔ ထိထိမိမိေရးခ်တာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာယုံၾကည္ထားတယ္။ အဲဒီအတုိင္းလည္း ေရးခဲ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကဗ်ာကုိ ဘယ္လုိေရးရမယ္ဆုိတဲ့ ပုံေသကားခ်ပ္နည္းစံနစ္ေတြ အတိအက် မရိွခဲ့ဘူး။ မေလ့လာမိခဲ့တာေတြလည္း ပါတယ္။ ဟုိတစ္ေန႔က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီက ပုိစ့္ေမာ္ဒန္(လ္) ကဗ်ာေရးနည္းစာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ ဖတ္လုိက္ရတယ္။ အဲဒါဖတ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြ ပုိစ့္ေမာ္ဒန္(လ္)ေရာဆန္ရဲ႕လား။ ဒါမွမဟုတ္ ေရွးမူေတြမ်ားလားလုိ႔ ျပန္သုံးသပ္ၾကည့္မိရင္း ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနတုန္း...။ ဒါေတြသာ အတိအက် လုိက္ညိွေနရရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္သက္ ကုိယ့္ခံစားခ်က္ေတြကုိ ကဗ်ာအျဖစ္ ထုတ္ေဖာ္ေရးသားျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒီ့အတြက္ ေလာေလာဆယ္မွာ အခ်ိန္ေတြ သိပ္မေပးႏုိင္ေသးလုိ႔ပါပဲ ...။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ခံစားရသမွ်ေလးေတြကုိ ျမန္ျမန္နဲ႔ မွန္မွန္ေလး အေသအခ်ာခံစားၿပီး ေဝဝါးေထြျပားေနတဲ့ စိတ္ကူးေတြကုိ ကဗ်ာေတြနဲ႔ အမ်ားဆုံး ပုံေဖာ္ထုဆစ္ခဲ့တာပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုေျပာႏုိင္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြမွာ ခံစားမႈ၊ ေပးဆပ္မႈ၊ ေစတနာေတြ အတုိင္းထက္လြန္ေအာင္ တတ္ႏုိင္သမွ် ထည့္သြင္းထားပါတယ္။ အကယ္၍မ်ား စာဖတ္သူမသိလုိ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ခံစားမႈ အသိတစ္စုံတစ္ခုခု ရမသြားခဲ့ရင္ ကဗ်ာေရးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတြေၾကာင့္သာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ့ထက္ကုိ ႏွစ္ဆ ပုိႀကဳိးစားရမွာေပါ့လုိ႔ ဇြဲနဲ႔အားတင္းထားမိတယ္။ ဖတ္မိလုိ႔ သေဘာက် ႏွစ္ၿခဳိက္တဲ့သူ ရိွျပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဝမ္းသာမဆုံး တၿပဳံးၿပဳံးျဖစ္ရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံလင္းထြန္းကုိ ေလးေလးစားစားနဲ႔ အစ္ကုိအစ္မ၊ ညီညီမေတြက ဆက္ဆံလာတဲ့အခါ ရင္ထဲမွာ ၾကည္နူးပီတိ ဂြမ္းဆီထိရေတာ့ ေျပာမေျပာခ်င္ပါဘူး။ ကုိယ့္ပါတ္ဝန္းက်င္မွာ ဒီလုိလူ သိပ္မရိွတာဆုိေတာ့ နဲနဲေလာက္ေတာ့ မာန္တက္ခ်င္သား။ (ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္) တခ်ဳိ႕တေလေတာ့ ေျပာၾကရွာပါတယ္ '' မင္းကုိအားကုိးပါတယ္ကြာ ... တုိ႔ေတြႀကဳံေတြ႕ေနရတဲ့ ဘဝအေၾကာင္းေလးေတြ ေရးေပးပါလား '' ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေခတ္ပညာတတ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ အားကုိးအားထားျပဳလာၾကေတာ့ စိတ္ရိွလက္ရိွေရးျပလုိက္ခ်င္စိတ္ေတြကုိ ရင္ထဲမွာ မနဲ ႀကိတ္ၿမဳိသိပ္ထားရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း '' ဒီအေၾကာင္းေတြေရးမယ္ဗ်ာ ... ဘယ့္ႏွယ္ စားဝတ္ေနေရး ၾကပ္တည္းလုိ႔ တုိင္းတပါးထြက္လာပါတယ္ဆုိေနမွ၊ သင္းတုိ႔က အၿမီးျဖတ္၊ ေခါင္းျဖတ္နဲ႔ မတရားလုပ္စားေနၾကတယ္..ဒါမတရားဘူး '' လုိ႔ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေဒါကန္တုိင္း ဘဝတူအလုပ္သမားေတြအခ်င္းခ်င္းကုိ ေၾကြးေၾကာ္ျပေလ့ရိွတယ္။ (ဘယ္ေန႔အတြယ္ခံရမလဲ မသိဘူး:p) ။ အဲဒီ့ကတည္းက ဒီကအလုပ္သမားေတြရဲ႕ဘဝကုိ ကုိယ့္နည္းကုိယ့္ဟန္နဲ႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အမ်ားသိရေအာင္ မီးေမာင္းထုိးျပခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြ ရင္ထဲမွာ တဖြားဖြားကုိ ျဖစ္ေပၚေနခဲ့တာပါ။ လတ္တေလာ အလုပ္အခက္အခဲ၊ အေျခအေနအေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ဆုိင္းငံ့ထားရေပမယ့္ အေျခအေနေပးတဲ့အခါ ေရးျဖစ္မယ္လည္း ထင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေခါင္းစဥ္ကုိက ဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာ ဆုိေတာ့ အဲဒီ့အတုိင္းပဲ ဆက္ေရးေနရမွာပဲေလ။ ေရးရင္းနဲ႔ေတာင္ အခုဘယ္ေတြသေဝထုိးကုန္ၿပီလည္း မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးရင္ ကဗ်ာလုိ တုိႏွံ႔ႏွ႔ံ သိပ္မလုပ္ခ်င္ဘူး။ အရွည္ႀကီးေရးျပရမွ ေက်နပ္တာဆုိေတာ့ ဖတ္လတ္စနဲ႔ပဲ ဆက္လက္သည္းခံဖတ္ၾကပါဦးလုိ႔ ..ေနာ့။</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> သည္ေတာ့ကာ ေမာင္စံလင္းတစ္ေယာက္ကုိ ကဗ်ာေရးသမားလုိ႔ပဲ ျမင္ေနမိမွာ စုိးလုိ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာပဲေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းကုိလည္း ေျပာၿပီးၿပီ။ စာမေရးျဖစ္တာ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာလည္း သိသြားၿပီဆုိပါေတာ့။ တစ္ခ်က္ခုတ္ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ျဖစ္ေအာင္ ေရးလုိက္တာပါ။ မပုိင္ေပဘူးလား။ (ကုိယ့္ဘာသာခ်ီးမႊမ္းေနရတာ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အမွန္အတုိင္း ဝန္ခံရရင္ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာတစ္ခုတည္းတင္ အဓိကေရးခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ စာစုံေရးခ်င္တာ။ မတတ္ေပမယ့္ ေရးၾကည့္ခ်င္တာဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဘယ္လုိမ်ား မွတ္ခ်က္ေပးမလဲ ...။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရွားရွားပါးပါး ျမန္မာဆုိင္ ေရာက္တုန္းက ဝယ္ထားတဲ့ ဆရာေဖျမင့္ဘာသာျပန္ထားတဲ့ နာမည္တစ္လုံးမရလာခင္တုန္းက ဆုိတဲ့ (စာသမားမ်ားအတြက္ စိတ္ဓါတ္ခြန္အား) ျဖစ္ေစမယ့္ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဘာနဲ႔မွ တန္ဖုိးျဖတ္လုိ႔မရတဲ့ စာအုပ္ေကာင္း တစ္အုပ္ျဖစ္သလုိ အၿမဲတမ္း လက္စြဲေတာ္ျဖစ္မယ့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါပဲ။ ညစဥ္ညတုိင္းလည္း အိပ္ရာမဝင္မီ ခဏခဏျပန္ဖတ္မိတယ္။ ဖတ္မိေလေလ ေကာင္းလာေလေလပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးျဖစ္ဖုိ႔ က်ဆင္းေနတဲ့ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေတြကုိ အဓိက ျပန္လည္ဆြဲတင္ေပးခဲ့တာ အဲဒီ့စာအုပ္တစ္အုပ္ေၾကာင့္ဆုိရင္ တခ်ဳိ႕အံ့ၾသၾကလိမ့္မယ္။ ဆရာေဖျမင့္ စာအုပ္ေတြကုိ ႀကဳိက္တတ္တဲ့သူေတြကေတာ့ ဒီစာအုပ္ကုိ သိေကာင္းသိႏုိင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အမွန္အတုိင္းေျပာရပါလ်င္မူ ဒီကေန႔အခ်ိန္ထိ စာအုပ္ေကာင္းေတြနဲ႔ သိပ္ၿပီးေတာ့ ထိေတြ႕ခြင့္နည္းခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒီစာအုပ္ကုိရလုိက္တာဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ကုသုိလ္ကံပဲလား။ အခြင့္အလမ္းပဲလား။ လမ္းေၾကာင္းမွန္ပဲလား မဆိုတတ္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာဖတ္သူ၊ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူတစ္ေယာက္ဆုိေပမယ့္ ကုိယ့္ထက္ ဝါရင့္သမာၻရင့္တဲ့ သည္လုိလူမ်ဳိးေတြအၾကားမွာ ေရာက္သြားတဲ့အခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အလုိလုိေနရင္း စာဖတ္နည္းသူ၊ ဗဟုသုတနည္းသူတစ္ေယာက္လုိ ခံစားမိတယ္။ မိမိအားနည္းခ်က္ေတြကုိ ျပဳျပင္ဖုိ႔ ေလာေလာဆယ္မွာ ၿပီးျပည့္စုံေအာင္ မျဖစ္ႏုိင္ေသးေပမယ့္ ကုိယ္လက္လွမ္းမွီရာမွီရာေလးေတြကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္ကတစ္ဖက္၊ ဝါသနာကတစ္ဖက္ ဒြန္တြဲထားရင္း ဘဝတစ္ခုကုိ ဆုိးတစ္လွည့္ ေကာင္းတစ္လွည့္ ျဖတ္သန္းေနခဲ့တာ ႏွစ္လရက္ေတြ ရွည္ၾကာခဲ့ေပေပါ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုတေလာ အင္တာနက္မသုံးႏုိင္လုိ႔ အိမ္မွာေနရင္း ရယ္စရာမဂၢဇင္းနဲ႔ ေသာၾကာေစာင္ပဲဖတ္ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ကံေကာင္းလုိ႔ဖတ္ရတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီက ငွားဖတ္ေနတာေလ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္အခ်ိန္မွာ ရွားရွားပါးပါး ဖတ္ခြင့္ရတာဆုိလုိ႔ ဒါေတြပဲရိွတာ။ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ေနရာနဲ႔ ျမန္မာဆုိင္ေတြရိွရာက အလွမ္းေဝးေလေတာ့ ျမန္မာစာအုပ္ေတြဝယ္ၿပီး ဖတ္ရဖုိ႔ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ထားပါေတာ့ေလ ..ဒါေတြ ...ဒါေတြ ..(ရွည္သြားမယ္)။ စာေတြအမ်ားႀကီးေရးေနရင္ စာဖတ္တဲ့သူ ရင္ထဲ၊ အသိထဲမေရာက္ဘဲ ေဘးလွ်ံထြက္ကုန္လိမ့္မယ္။ တုိတုိနဲ႔လုိရင္းပဲ ဆုိၾကပါစုိ႔ (အရွည္ႀကီးေရးၿပီးမွ :p)။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာ ကၽြန္ေတာ့္စာ အရွည္ႀကီးကုိ အႏွစ္ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ အင္တာနက္ ပုံမွန္မသုံးျဖစ္လုိ႔ ဘေလာ့ဂ္မေရးႏုိင္ (ပုိစ့္မတင္ႏုိင္)ေပမယ့္ အိမ္မွာတင္ပဲ အလုပ္နားခ်ိန္ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ၊ ဝထၳဳတုိေလး တစ္ပုဒ္ႏွစ္ပုဒ္ (အစမ္းေရးေနတာ) စသျဖင့္ေသာင္းေျပာင္းေထြလာေတြကုိ တစ္ၿပဳိင္တည္း ဟုိဘက္လွန္ေရးလုိက္ ဒီဘက္လွန္ေရးလုိက္လုပ္ရင္း ဟုိတစ္ပုဒ္က အာရုံျပတ္သြားလုိ႔ ကဗ်ာဘက္လွည့္ေရးလုိက္နဲ႔ ခံစားမႈေတြ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ငုပ္လွ်ဳိးသြားတဲ့အခါ စာေရးတာနား၊ ဂစ္တာတီး၊ သီခ်င္းနားေထာင္ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔တင္ကုိ ကမာၻေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီးေတြအလားနည္းတူ အလုပ္ေတြရႈပ္ (ရႈပ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္:p) ေနခဲ့တာပါ။ အေျခအေန အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း ဘေလာ့ဂ္ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာျပင္ပမွာ ေခတၱခဏ အခ်ိန္ကုန္လြန္ေနရေၾကာင္းပါဗ်ာတုိ႔ေရ ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0); font-style: italic;">စာမူေတြ မၾကာမီလာမည္ေမွ်ာ္ ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0); font-style: italic;">(ရယ္စရာဖတ္ရင္း ဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာ အယ္ဒီတာ့စာကုိ သေဘာက်၍ နည္းယူတုပၿပီး ဂေဘာက္တိဂေဘာက္ခ်ာ ကၽြန္ေတာ့္စာဟု ကမၼည္းထုိးလုိက္တာပါ)</span><br /></div></div><br /><div style="font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 102, 255);"><div style="text-align: right;">ဆက္လက္ႀကဳိးစားပါဦးမည္ ...<br />စံလင္းထြန္း</div></div><br /><a style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 51);" href="http://images.google.com.my/images?gbv=2&amp;hl=en&amp;safe=active&amp;q=my+writing+cartoon&amp;sa=N&amp;start=252&amp;ndsp=18"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 204, 0);">photo copy from google image.</span></span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1090895352081045251-5869518514669527636?l=sanlinntun.blogspot.com' alt='' /></div>စံလင္းထြန္းnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1090895352081045251.post-48572362860442056102010-01-18T17:00:00.002+08:002010-01-18T19:10:42.269+08:00<div style="font-family: Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1Q5_GKnQrI/AAAAAAAAAHE/gcDVd9yQUWw/s1600-h/art10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_nPlenN19wNk/S1Q5_GKnQrI/AAAAAAAAAHE/gcDVd9yQUWw/s320/art10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428027207037960882" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(51, 153, 153);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကဗ်ာမဆန္ျခင္းမ်ား ...</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ဘဝမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ကဗ်ာေတြေရး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ အေၾကာင္းေတြေတြး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ခပ္မုိက္မုိက္အခ်စ္ေတြ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ အလုပ္ေတြလုပ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ေနရာမွာေန</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ စားပြဲမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ဝထၳဳေတြေရး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ကဗ်ာေတြသီ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကဗ်ာမဆန္တဲ့ ေလာကႀကီးထဲ</span><br /><span style="color: rgb(51,