နာလန္ထူစ ႏွလုံးသားနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဘဝ

နာလန္ထူစ ႏွလုံးသားနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဘဝ

ေလာကမွာၿငိမ္းသက္ရခက္တဲ့
ေလာဘေဒါသေမာဟဆုိတဲ့မီး(၃)မီးကုိ
သတိတရားနဲ႔ ခ်ဳပ္တည္းထားလုိက္တဲ့အခါ
အရာရာဟာ သာယာမႈအျပည့္နဲ႔
ၿငိမ္သက္ျခင္းတရားမ်ား သက္ဝင္သြားခ်ိန္မွာ
ေအးခ်မ္းစြာေမွးမွိတ္ အသိစိတ္ကေလးေၾကာင့္
ဘဝအပူမီးမ်ား တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့ပါးသြားေတာ့တယ္ ...။

မ်က္ကန္းတေစၦမေၾကာက္မုိ႔ ငါးပါးေမွာက္ခဲ့သလုိ
ေမာဟေတြရင္မွာပုိက္ ေဒါသမီးေတြေလာင္ၿမဳိက္လုိ႔
ေသာကခရီးရွည္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ သူ႔ဘဝဟာလည္း
တျဖည္းျဖည္း လုံးပါးပါးရင္း
အျပစ္ကင္းမဲ့တဲ့ ႏွလုံးသားတစ္စုံက
အခ်ိန္ေတြကုန္မွ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ခဲ့ရတယ္။
နာလန္ထူစ ႏွလုံးသားနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဘဝဟာလည္း
အသိတရားေတြက တစ္စတစ္စနဲ႔ တုိးတက္လာခဲ့တယ္ ...။

သူဟာ ေလာကသစၥာတရားအခ်ိဳ႕ကုိ ရွာေတြ႕ၿပီးၿပီ ...
အရင္လုိ ေသာကအငူမွာ ထုိင္ကာငုိယုိမေနတတ္ေတာ့ ...
ေဒါသအျမစ္ဟာလည္း အရင္လုိမက်စ္လစ္ေတာ့ဘူး ...

ေလာဘအသစ္ရွာခ်င္တဲ့စိတ္ဟာလည္း
ေဒါနတစ္ျဖစ္လည္းပန္းေတြလုိ ညဳိးႏႊမ္းသြားခဲ့ၿပီ ...။

ေနာင္အခါမွာ ေမာဟျဖစ္လာမယ့္
ေလာဘေဒါသေတြကုိ ခ်ဳပ္တည္းႏုိင္ခဲ့လုိ႔
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ...
ေသာကကင္းစင္ေျပးတဲ့
ေမာဟပင္လယ္ရဲ႕အေဝး ... ဟုိမွာဘက္က
မေနာအလွကမာၻအသစ္ကေလးထဲမွာ
ေလာကအျမင္ေတြက်ယ္ခဲ့ရၿပီေပါ့ ...။

ဒီကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ့္ဘဝနဲ႔သက္ဆုိင္သလားလုိ႔ ေမးရင္ မျငင္းဆန္ႏုိင္ဝ့ံသလုိ သက္ဆုိင္သည္ဟုလည္း မေျပာသာပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ေသာ သူရဲ႕ဘဝအတြက္လည္း ရည္ညႊန္းလ်က္သား ျဖစ္သြားပါတယ္။ တုိက္ဆုိင္မႈရိွလုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကဗ်ာေလးဖတ္ၿပီး အားလုံး ဘဝအေမာေတြ ေျဖေလ်ာ့ႏုိင္ၾကပါေစ ... ဘဝအသိတရားေတြ တုိးတက္ႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါတယ္...။

ရင္ကုိေအးျမေစသား ...
စံလင္းထြန္း

အိမ္အျပန္လမ္းေဝး ....

အိမ္အျပန္လမ္းေဝး ....

ခလုတ္ထိမွ အမိအဘတဆုိတဲ့ ဆုိရုိးစကား
ကၽြန္ေတာ့္လုိလူအတြက္ ထားခဲ့တာလား
ေလာကမာယာေတာထဲ ပညာရွာရင္း
အႆျပာပါ စုေဆာင္းလုိတဲ့ကၽြန္ေတာ္
ကုိယ့္ေျခေထာက္ေပၚကုိယ္ရပ္ ကုိယ့္ဒူးကုိယ္ခၽြန္ခ်င္ခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္
အိမ္ကုိေက်ာခုိင္းခဲ့တာ ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီေလ ...။

အဲ့ဒီ့အိမ္ကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အနႏ ၱေမတၱာေက်းဇူးရွင္ မိဘႏွစ္ပါးနဲ႔
ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမ ေသြးရင္းသားရင္းမ်ား က်န္ေနခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီ့အိမ္ကေလးဟာ ေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့အိမ္ ...
မိဘရင္ခြင္ၾကားမွာ ႀကီးျပင္းလာရင္းခုိလႈံခဲ့ရတဲ့အိမ္ ...
ပူေလာင္ျခင္းေတြ ကင္းမဲ့ေနတဲ့အိမ္ ...
ဆိတ္ၿငိမ္မႈေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းေနတဲ့ အိမ္ ...
မိဘအရိပ္ရိွရာအုိေအစစ္ေလးတစ္ခု ...
ေလာကမာယာထဲက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အၿမဲတမ္းဆီးႀကဳိလင့္ေနတဲ့အိမ္ ...
မာယာေတာကအျပန္လမ္းကုိေစာင့္ႀကဳိရင္း ေမွ်ာ္ေနမယ့္အိမ္ ...
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ဆုိရင္ အၿမဲတမ္းတံခါးဖြင့္ထားတဲ့အိမ္ ...
ေလာကမွာ ေနာက္ထပ္ရွာမေတြ႔ႏုိင္ေတာ့တဲ့အိမ္ေလး ...
အဲဒီ့အိမ္ေလးဆီကုိ
ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္ရမွာပါလိမ့္လုိ႔
ေတြးရင္း ေတြးရင္းနဲ႔ ....
မုိးလင္းခဲ့တဲ့ ရက္ေပါင္းေတြလည္း မနဲေတာ့ဘူး ...။

စံလင္းထြန္း

လာလည္သူအေပါင္း မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ...။ ဟုိတေလာက က်န္းမာေရးမေကာင္းတာရယ္၊ ဘဝအဆင္မေျပမႈတခ်ဳိ႕ေတြေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးမႈေတြမ်ားေနခ်ိန္မွာ အင္တာနက္မသုံးျဖစ္ဘဲ ဘေလာ့ဂ္ကုိ အသာေလးပစ္ထားခဲ့ပါတယ္။ အဲသည့္အခ်ိန္အတြင္း စာေတြကဗ်ာေတြ မေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြမ်ားၿပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ စိတ္သစ္၊ လူသစ္၊ အားအင္သစ္ေတြ ျပန္လည္ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ေရးထားျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ အရင္လုိ ခံစားမႈေတြ နက္ရႈိင္းမႈမရိွေတာ့သလုိ ကဗ်ာလက္ရည္လည္းက်သြားပါတယ္။ စာေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြကုိလည္း အဆင္ေျပသလုိ လာတင္သြားပါမယ္။ ေလာေလာဆယ္ႏွလုံးသားက အရင္လုိ ခံစားမႈအၾကမ္းႀကီးေတြ၊ အလန္းႀကီးေတြ ေရးႏုိင္ဖုိ႔အင္အားသိပ္မရိွေတာ့သလုိ ခံႏုိင္ရည္လည္း နဲေနပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းအားယူၿပီး အမ်ားအက်ဳိးရိွေစဖုိ႔ ပုိစ့္ေကာင္းေလးေတြေရးတင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားပါဦးမယ္။ အဲသည့္အထဲမွာ အၾကမ္းေလးေတြလည္း ရံဖန္ရံခါပါမယ္။ အလန္းေလးေတြလည္း ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစထည့္ေရးမယ္။ လတ္တေလာျဖစ္ပ်က္ႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဘဝအစိတ္အပုိင္းေတြကုိလည္း အမွတ္တရအျဖစ္ေရးခ်င္ေရးမယ္။ ခံစားမႈအလုိက္ ေရးခ်င္တာဆုိေတာ့ ရင္ဖြင့္ဒုိင္ယာရီဘေလာ့ဂ္ေလးတစ္ခုေပါ့ဗ်ာ။ ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနထုိင္ရင္း ဘဝအတြက္လုံးပမ္းေနတုန္းပါပဲ။ အရင္ကေရးေဖာ္ေရးဖက္ေတြကုိလည္း သတိရေနပါတယ္။ စာဖတ္သူအေပါင္း စိတ္၏က်န္းမာျခင္းနဲ႔ ကုိယ္၏က်န္းမာျခင္းတုိ႔ျပည့္စုံႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါတယ္။

photo copy from google image.